• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Films die zwangere vrouwen en jonge ouders nooit moeten kijken

Ik hou van de algemene filmbeoordelingen die we hebben. Je wordt gewaarschuwd dat het misschien niet geschikt is voor iemand onder de 13 of 18, maar je weet nooit of dat voor een paar piknotities en een willekeurige borst is, of voor iets waar je je hersenen daarna met chloor wilt wassen omdat het je ziel tot de dag van je dood zal achtervolgen.

Dus ik stel dat er een andere beoordeling moet komen om ons te helpen onderscheiden:

Sommige films zijn best duidelijk dat ze je zullen upsetten – ik denk niet dat veel mensen dachten dat Schindler's List een komedie was – maar het zijn de films die je blindelings treffen die me echt op de pis brengen. Hier dacht ik dat ik een coole film zou zien en een baby verdrinkt in een bad. Waarom zum Teufel is dat überhaupt nodig?!

Tot de dag komt dat mijn beoordelingssysteem inplace is (bel me Tipper), hier zijn enkele films die ik zou vermijden als je zwanger bent of kinderen hebt:

Rosemary's Baby (1968): Ik begin met een duidelijke. Arme Mia Farrow raakt zwanger van de duivel en doorstaat de hele film ziek en paranoïde, waar we allemaal mee kunnen empathiseren, maar de hele premisse is misschien wat zwaar als je zwanger rondloopt. Voel je vrij om dit te kijken als je een peutertje hebt. Je zit waarschijnlijk te denken: "Jep, dat klopt ongeveer."

The Twilight Saga Breaking Dawn: Deel 1 (2011): Laten we vergeten dat het hele verhaal achter deze boeken een 107-jarige vampier is die aanbandt met, en een 19-jarige meisje zwanger maakt, maar laten we focussen op het feit dat er sprake is van babymoord.zelfs als hete weerwolven uiteindelijk "imprinten" op de baby (cue meer creepy) in plaats van het te doden, is het hele ding gewoon ick. Ze heeft wel een ellendige zwangerschap dus sommigen vinden er gemeenschapsgevoel in, maar ik zou het overslaan.

The Fourth Kind (2009): Deze ziet er onschuldig genoeg uit. Aliens. Cool! Mysterie. Ja! Klinkt geweldig behalve dat er gezinsmoord is, een vrouw die het gezag over haar kinderen verliest, en een kinderontvoering. Oh, en ze vinden het ontvoerde kind nooit. Niet cool, filmmakers. Niet cool.

Sarah's Key (2010): Deze heeft enkele aanwijzingen dat het PT-geclassificeerd zou moeten zijn: verdrietige vrouw op de poster, vervaagd kind in een veld, het speelt in Frankrijk in 1942, hmm, kan dit te maken hebben met nazi's? Ja. Ja, dat heeft het en kijk het niet. Het bevat zo gruwelijkheden als de Vel' d'Hiv-razzia en een dode jongen in een kast. Sorry, heb ik het einde voor je verpest? Goed.

Kids (1995): Ik wed dat dit over lieve tieners gaat die in het winkelcentrum hangen en skateboarden! Nope, het gaat over een HIV-positieve tiener die seks heeft met zoveel mogelijk maagden, inclusief een gedrogde 13-jarige. Hoewel Chloë Sevigny mijn eerste aanwijzing had moeten zijn dat dit geen goed film voor me zou zijn – ze neigt ertoe lichte, sprookjesachtige, feel-good films te vermijden.

The Omen (1976 en 2006): Hier is nog een duidelijke, maar ik vind het de moeite waard om te noemen. Laten we zien: we hebben een stervende baby, een vervangende baby (de moeder stierf), een nanny die zich ophangt op een verjaardagsfeestje, een klein kind dat de miskraam van zijn moeder veroorzaakt door haar van een balkon te duwen, en een vader die probeert zijn duivelskind te doden. Slecht. Oude Italiaanse Vrouw. Spugen. Spugen.

Angela's Ashes (1999): Er is armoede, er zijn verhongerde kinderen, er zijn stervende baby's, er zijn wrede leraren, EN het is allemaal gebaseerd op de jeugd van de auteur dus je kunt het niet eens afschrijven als "het is gewoon een verhaal".

We Need to Talk About Kevin (2011): Dit lijkt een ontroerend verhaal over een lieve jongetje. Misschien heeft hij een ontwikkelingsstoornis maar kan hij met dolfijnen praten, misschien heeft hij een verbeeldingsvriendje dat ons laat zien dat acceptatie de ware betekenis van het leven is, of misschien, net misschien is hij een verfluchte sociopaat die misschien wel niet, zijn zus verblindt met afvoerontstopper en daarna een schoolmassacre pleegt en zijn ouders moordt met een boog en pijl. Raad eens welke het is. Pak de popcorn, verzamel je rond, en kijk iets anders.

Seven (1995): Je weet waarschijnlijk wat er met zwangere Gwyneth Paltrow gebeurt in deze film, maar als je het niet weet, misschien deze film niet checken. Hoofd. Doos. Slecht.

The Lovely Bones (2009): Ja, nee. Dit gaat over een 14-jarige slachtoffer van moord die over haar familie waakt terwijl ze proberen uit te zoeken wat er met haar is gebeurd. Ik had gedacht dat deze film cool was toen ik tiener was en dat is het ongeveer.

The Human Centipede (2009): Waarom deze film? Ik weet het niet. Er zitten geen kinderen in, maar ik zag de trailer en vond het hele idee van iemands mond aan een andere persoon's anus naaien om een menselijke duizendpoot te maken, afstotelijk om het zacht uit te drukken. Toen ik een paar vrienden om PT-film suggesties vroeg en mijn vriend Lawrence deze voorstelde, wist ik dat ik niet alleen was. Het is officieel. Ik ben oud en gemakkelijk te verstoren.

Marley &Me (2008): Deze film is bedrog op zijn ergst. Het is vermomd als een komedie waar mooie mensen een liefdevolle hond krijgen die in allerhande schennis gerakt. Oh, Marley, je noot! Dan heeft Jennifer Aniston een miskraam, krijgt twee kinderen, postpartale depressie, en dan sterft de hond. Jep, de hond die je nu liefhebt sterft. Thanks, gaten.

Bambi (1942): Eenmaal als je kinderen hebt, realiseer je je snel dat er een thema lijkt te lopen door veel films gericht op hen – geen moeder. Disney in het bijzonder is hiervoor vatbaar (ik ben zeker dat er theorieën zijn waarom). Finding Nemo, Tangled, The Rescuers, en Dumbo hebben allemaal enige verwarde moederkwesties, dus prepareer je als je ze moet kijken. Als pluspunt, kinderen worden zelden gestoord door moederherten die door jagers gedood worden. Ik gok dat ze zich nog niet afvroegen wie de toilet schoonmaakt of wie Bambi's Spiderman-hoedje vindt als het koud is. We zijn een onzichtbaar leger, verdorie.

Misdaadseries: Series als CSI, Criminal Minds, Law and Order SVU, Dexter *schudder* houden allemaal van verhalen over babymoord en kinderontvoering. Ze hebben ook een knack voor het precis bepalen van de exacte leeftijd en geslacht van je kind dat ontvoerd wordt en 30 jaar later in een kelder wordt gevonden. Sorry, is dit entertainment, want mijn verdomme verbeelding zou een Emmy moeten winnen met de scenario's die het kan bedenken (begin niet over waar je je baby zet als je de winkelkar terug moet zetten) dus ik heb echt geen brandstof nodig op die kampvuur dankjewel.

Medische series: Niet anders dan misdaadseries, schrijvers van series als Grey's Anatomy laten ab en toe een klein kind of een baby zien. Ik ben eerlijk gezegd niet zeker wie dit moet bereiken want het schrikt ouders zo dat ze niet willen kijken en laat mensen die niet echt om kinderen geven zeggen: "Wie geeft een kak of die baby een hersentumor heeft?" Ik wou dat ze zouden bijblijven bij interns die uitlekkeren en oxycontin-verslavingen. Dat is goed tv!

M*A*S*H – Goodbye, Farewell and Amen aflevering (de laatste): M*A*S*H is meestal een veilige keuze, maar de laatste aflevering gaat over de laatste dagen van de Koreaanse Oorlog en hoe het alle personages beïnvloedde. Blijkt dat Hawkeye een onderdrukte herinnering ontdekt aan een bus waar hij in zat die van de weg moest om te schuilgaan voor de vijand, maar een vrouw vasthield een levende kip die niet ophield met lawaai maken. Hij roepte haar toe om op te houden maar het bleek geen kip, maar een baby en ze 'stilde het'. Ik zag deze aflevering toen ik 12 was, en zelfs *ik* vond het een beetje zwaar (ik droeg waarschijnlijk een A-Team shirt met gekroeste haren en dacht dat ik totally badass leek.)

Trainspotting (1996): Dit gaat over heroinverslaafden dus dat zou niet slecht hoeven te zijn want baby's zijn geen heroinverslaafden, toch? Waar, maar hun moeders kunnen het zijn en ze kunnen op extreme drugstoeren gaan en vergeten dat ze een baby hebben. Goed gedaan, Ewan McGregor, voor zowel je hotness uit Shallow Grave voor me ongedaan te maken, en voor me achter te laten met een constante angst dat ik vergeet dat ik een baby heb en het in een wiegje omkomt en dan aan het plafond klimt om me te spoken. Thanks a lot.

P.S. Ik zou je nog steeds willen tongzoenen.

Sophie's Choice (1982): Eerlijk, als één herinnering uit mijn geest gewist kon worden, zou ik deze film "ongedaan kijken". De cover geeft je niet veel aanwijzing over hoe hartverscheurend het is, maar het gaat over een Holocaust-overlevende die moest kiezen tussen haar twee kinderen in een concentratiekamp. Ze doet het. Oh, en het is Meryl Streep dus het is GOED gespeeld. Ik zag deze film in mijn 20ers toen ik kinderen en huiskatten op hetzelfde niveau plaatste (eerlijk gezegd, ik hou van katten) en zelfs toen wilde ik overgeven na die scène. Het heeft me ooit sinds gespukt. Kijk deze film niet. Nooit.

Knocked Up en Alien werden beide voorgesteld als films die ouders wel en niet moeten kijken, dus ik gooi dat als voetnoot. Sommigen vonden de alien die uit de maag van de man explodeert in Alien meer "eh" en anderen vonden het griezelig. Sommigen vonden de barstingsscène in Knocked Up te grafisch en anderen vonden de botende rit naar ouderschap herkenbaar. Ik laat het aan jouw oordeel.

Je denkt nu: "Geweldig. Het nieuws heeft altijd een peutertje dat 's nachts om 3 uur in een luier door de straten loopt, of een baby vergeten in de auto, tv-series maken episodes van die tragedies, films nemen de tragischste momenten in de geschiedenis en draaien ze op tot het resonates met mijn diepste duisterste angsten. Ik kan nu niks meer kijken."

Ja, ja, precies! Nu snap je het! Je bent een ouder en je zult de onuitsprekelijkste scenario's zelf bedenken, dus deze branden alleen je verbeelding aan. Je zult overgevoelig zijn voor alles wat een kind of baby omvat.

Dit is waarom mijn tv-kijken nu bestaat uit Storage Wars, True Blood en So You Think You Can Dance. Zeker, het is oppervlakkig en fluwelen, maar zo hou ik het nu, veilig, oppervlakkig en fluwelen.

Geniet dus van de reality-tv van vette mannen met nek-tattoes, en films met Sandra Bullock die een mans stropdas over haar schouder houdt, want dat is alles wat er voor ons over is tot mijn PT-veiligheidsbeoordeling ingesteld wordt. Het logo kan Lafayette zijn uit True Blood die een vingersnap doet en zegt: "Oh, hel nee. Bitch please."

Ik heb zelfs een lijst samengesteld van alle films die jullie in de reacties noemden, zodat je ernaar kunt verwijzen als je door Netflix of Amazon Prime bladert. Je kunt de pdf hier downloaden want het is een beetje klein om op scherm te lezen.

Heb je er nog meer toe te voegen?

Gerelateerd:

De Redenen Waarom Zwangere Vrouwen Huilen

Porno voor Zwangere Dames

6 Manieren Hoe Bootcamp en Moederschap Eigenlijk Hetzelfde Zijn