Od umiejętności motorycznych do umiejętności sportowych

Dzieci w wieku 2–5 lat czerpią motywację i rozwijają umiejętności motoryczne z zachowań w zabawie samodzielnej. Aktywne gry i zabawa w ogrodzie, z przyjaciółmi w parku lub w mocno wyłożonych pokojach mogą dostarczać doskonałe źródła ruchu, a jednocześnie wzmocnić tę ważną relację między rodzicem a dzieckiem.

Maluchy i przedszkolaki spędzają dużo czasu na próbie opanowania podstawowych umiejętności, takich jak bieganie, skakanie, kopanie, skakanie na jednej nodze, łapanie i rzucanie. Dzieci zdobywają większość tych umiejętności już w vroegoszkolnym wieku.

Dorosli mogą nie zdawać sobie sprawy, że te czynności naprawdę wymagają wysiłku od dzieci. Większość procesu dojrzewania kontroli ruchu u dzieci polega na umiejętności poruszania się w różny sposób bez upadania. Oczywiście opanowanie tych podstawowych umiejętności to fundamentalny krok, jaki dzieci muszą wykonać, zanim pójdą dalej.

Niemowlęta polegają głównie na informacjach wzrokowych i ustnych, ale maluchy odchodzą od ust jako „Centrum Dowodzenia”. Zaczynają przetwarzać sygnały i sygnały z mózgu i wnętrza ucha, co może nawet czasowo zmniejszyć ich zdolność do utrzymania dobrego równowagi, gdy zbliżają się do 4. lub 5. urodzin.

Dzieci mogą stać się przeładowane tymi sygnałami podczas chodzenia lub biegania, i muszą się skupić, by tylko zostać pionowo. Skupienie całej uwagi na kontroli równowagi może czasowo zakłócać zdolność do poprawy innych umiejętności, jeśli w środowisku są inne zmienne, jak wielu innych graczy lub nierówna powierzchnia. Z pewnością z czasem akt skakania i biegania staje się łatwiejszy bez konieczności tak dużej koncentracji na zostaniu pionowym.

Gdybyśmy mogli zobaczyć, co dzieje się w umysłach niektórych małych dzieci, mogłoby to być bardzo pouczające. Gdy dorośli krzyczą: „Zdobądź piłkę! Zdobądź piłkę!” dziecko może myśleć: „Nie upuść się! Nie upuść się!” Dlatego wczesne drużyny piłkarskie nazywano pszczelimi – wielu graczy po prostu robi się rojem i goni piłkę, starając się ją kopnąć, do rozczarowania trenera, który widzi, że nikt nie podąża za instrukcjami szczegółowego planu gry ustalonego chwilę wcześniej.

Istnieje oczywiście szeroki wachlarz zdolności w tej grupie wiekowej, ale stosunkowo mało dzieci jest naprawdę utalentowanych w tych podstawowych umiejętnościach. Stwierdzono, że mniej niż jedna trzecia dzieci 2–5-letnich jest naprawdę skutecznych w rzucaniu i łapaniu.

Previous:

Next: