• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Nastolatkowie o samookaleczeniach (cięciu się) – doświadczenia i rady

Otrzymujemy wiele e-maili, zwłaszcza o naszych artykułach o cięciu się. Ludzie dzielą się uczuciami i emocjami towarzyszącymi cięciu. Inni dzielą pomysły, jak im się udało przestać. Zdecydowaliśmy umieścić niektóre z tych sugestii i komentarzy na naszej stronie.

Oczywiście, powody cięcia się są bardzo różne. Więc poniższe komentarze mogą pomóc niektórym, a innym nie.

Gdy czytelnicy piszą do nas, to przez bezpieczny system, który nie rejestruje imion ani innych danych osobowych. Dlatego nie widzisz tu żadnych szczegółów osobowych – tylko doświadczenia i chęć pomocy od ludzi, którzy to przeżyli.

„To całkowicie zatrzymało moje cięcie: Gdy chcesz się uciąć, czy to nadgarstek, czy udo, patrzeć na to intensywnie. Wyobraź sobie, że to należy do Twojego najlepszego przyjaciela, chłopaka/dziewczyny, brata, siostry, ojca, matki, babci lub innej znaczącej osoby w Twoim życiu. Zapytaj się: ‚Czy uciąłbym/ucięłabym go/ją?‘ Zauważysz, że popęd do cięcia znika, gdy zrozumiesz, jak szczęśliwy/a jesteś, mając tę osobę, która Cię kocha. Jeśli to możliwe, odłóż nóż, brzytwę lub cokolwiek to jest, i porozmawiaj z tą osobą. Podziękuj im za miłość.”

„To, co naprawdę mi pomogło rzucić to, to pisanie wierszy. Gdy chciałam się uciąć, brałam zeszyt zamiast brzydkiej. Wielu moich przyjaciół też się cięło (niektórzy wciąż), i pisali wiersze, więc dzielenie się tym pomagało bardzo. Nie cięłam się od moich 13. urodzin i czuję się o wiele lepiej. Czasami znowu chcę się uciąć, ale moja najlepsza przyjaciółka robi to strasznie i myślę, jak bardzo nie chcę, by ona to robiła.”

„Cięłam się i wiem, jak ważni są przyjaciele, którzy zostają przy Tobie. Kiedy jesteś osobą się ciouszą, często czujesz się bardzo źle, a nawet zdepresjonowany/a. I nie masz siły na robienie rzeczy z przyjaciółmi, czasem trudno nawet im zadzwonić, a jako przyjaciel możesz pomyśleć, że Twój ‚przyjaciel cięący‘ nie lubi Cię już. Ale czasem po prostu potrzebują Cię jeszcze bardziej. Więc proszę, wszyscy, którzy znają kogoś, kto się cienie, zadzwońcie, odwiedźcie w domu, albo poślijcie SMS. Pomaga!!”

„Zauważyłam, że kapnięcie czerwonego koloru do jedzenia do wysokiego (przezroczystego) kubka z wodą może dać ulgę (dopóki popęd nie jest zbyt silny).”

„Próbowałam gumkę. Tak, pikałam za mocno i skończyłam na ranieniu się. Teraz skrobię nożyczkami lub czymś ostrym w bok biurka. Mogę drążyć tak mocno, jak chcę, bez krwawienia i blizn. Lubiłam policzać cięcia, by pomyśleć, ile razy się zraniłam. Teraz to w drewnie na zawsze i pomaga mi bardzo, mimo że nie chcę myśleć o złych czasach.”

„Mój stary dziennik był pełen smutnych historii i nienawiści do ludzi. Zacząłam nowy dziennik i starałam się pisać więcej pozytywnych rzeczy. Co jakiś czas piszę złe rzeczy i jak się czuję. To mój zdrowy sposób wyrażania siebie.”

„Spróbuję przestać się ciec, bo wiem, że to nie dobre, choć dawało ulgę na chwilę. Ale problemy wciąż tam były i nic nie może je przykryć... chyba że rozmawiasz o nich, to jedyny sposób, by przezwyciężyć problemy.”

„Kiedyś się cięłam, i zdałam/em sobie sprawę, że robiłam to, bo czułam się źle dla mojej przyjaciółki, która się cięła, i naprawdę robiłam to z ciekawości. To mi nie pomogło, tylko sprawiło więcej problemów, i naprawdę nienawidziłam się. Opowiedziałam mamie i ona powiedziała, że ona też raz to zrobiła, i to nie dobre. Więc przestań. Twoi przyjaciele zawsze będą Cię kochać, jak moi, i mój flirt kocha mnie bardziej teraz, lol.”

„Zaczęłam, bo mój chłopak się ciał. Powiedział, to ulżywa bólu. Ale nie powiedział, że po ulżywie na 5 minut, patrzysz na ramię i czujesz taką wstyd. Kiedy zacząłam, pomyślałam: ‚To niesamowite, czuję się o wiele lepiej, ale nigdy więcej tego nie zrobię.’ Potem po tygodniu: ‚No dobrze, raz jeszcze nie zaszkodzi.’ Kontynuowałam mówienie sobie: ‚Mogę przestać, gdy chcę,’ więc cięłam dalej. Próbuję przestać od 8 miesięcy. Przechodziłam 3 tygodnie i cięłam, miesiąc i 3 dni i cięłam, miesiąc i 28 dni i cięłam. Jeszcze nie osiągnęłam 2 miesięcy, ale staram się tak mocno. Gdy czuję, że muszę się uciąć, biorę zimny prysznic. Albo kładę lód na ramię. Nadal czujesz to zdrętwienie. Powodzenia w przerywaniu.”

„Cięłam przez około 2,5 roku, z przerwami. W końcu stałam się uzależniona i nie mogłam przestać. Odwiedzam poradnika od około 2 lat lub więcej. W końcu doszedłam do momentu w życiu, z pomocą poradnika i wsparcia najlepszych przyjaciół, w którym znudziło mi się ranić siebie i byłam poważnie gotowa przestać cięć się (na dobre, tym razem). Od kilku miesięcy nie cięłam się. Nie miałam więcej popędów od momentu, gdy došla do tego wniosku.”

„Nie robię tego dla uwagi, to nawyk, gdy jestem zestresowany/a, zestresowany/a, przerażony/a, smutny/a, zły/a, wściekły/a, cokolwiek. Noszę kurtki cały czas, bo ramię jest posiekane. Nie wiem, co robić. Boję się, że wyjdę z kontroli z cięciem i skończę cięciem się naprawdę gorzej.”

„Kiedyś się cięłam. To był mój jedyny sposób na ucieczkę. To był ten jeden ból, który mogłam kontrolować. Ale raz poszedłem/poszłam za daleko. Cięłam za głęboko. Gdy mama dowiedziała się, było strasznie. Gdy doszłam do momentu, w którym kłamałam non-stop i raniłam przyjaciół, wiedziałam, że muszę przestać. Teraz zmagam się z bliznami codziennie, i gdybym mogła cofnąć czas, nigdy bym ich nie zrobiła. Mam ludzi, którzy o mnie dbają, i zajęło mi to prawie 2 lata, by to zrozumieć. W tym momencie jestem wolna od cięcia. I nie planuję zaczynać znów.”

„Kiedy powiedziałeś, że ludzie próbują z ciekawości, to prawda, bo nigdy bym o tym nie pomyślała, gdyby mój chłopak nie spróbował. Trudno radzić sobie z tym i zazwyczaj ludzie, którzy nie wiedzą ani nie rozumieją, tylko pogarszają sprawę.”

„Moi przyjaciele tylko mówią rzeczy w stylu: jak będę to robić, to nie będą moimi przyjaciółmi, ale to tylko sprawia, że czuję się gorzej. Chciałabym, by moja rodzina i przyjaciele troszczyli się bardziej, ale nie myślę, że to rozumieją.”

„Zaczęłam się ciec, bo nie mogłam radzić sobie z presją w szkole. Wszyscy oczekiwali, że będę miała same piątki. Tylko żeby moi rodzice mogli być bardziej zrozumiali. Gdy im powiedziałam, byli w szoku i rozczarowani, co pogorszyło moje samopoczucie. Dopiero zaczynam chodzić na poradnictwo i mam nadzieję, że pomoże.”

„Kiedyś się cięłam (nie teraz), by ulżyć mojemu bólu. Miałam tyle stresu, gdy moi bracia i mama się kłócili, potem przyjaciele w szkole kłócili się... to był sposób na chwilową ucieczkę od życia, które przeżywałam, ale w pewnym sensie tylko pogorszyło moje problemy i sprawiło, że bardziej się wyizolowałam. W każdym razie, nigdy nie wiedziałam, jak źle jest cięcie, dopóki nie przestałam.”

„Kiedyś cięłam się, ale moja najlepsza przyjaciółka pomogła mi przestać miłością i mówiąc mi raz po raz, że nie chce słyszeć, że przyszłam za daleko pewnego dnia i ląduję w szpitalu. To główny powód, dla którego przestałam.”

„Myślę, że wiele technik pomagało, ale nie gdy stało się nawykiem. Gdy stało się nawyk, najlepszą i najtrudniejszą rzeczą, którą zrobiłam, było powiedzenie dorosłemu. Może wydawać się niemożliwe, ale jeśli naprawdę Cię kochają, pomogą Ci przestać. Gratuluj sobie każdego dnia bez cięcia. A w dni, gdy cięniesz, spróbuj przestać. To trudne, ale ostatecznie zadziała.”

„Byłam osobą się ciouszą, i jedną rzeczą, co mi pomogło przestać, było znalezienie sposobu na rozproszenie siebie. Sprawa w tym, że gdy cięcie stało się nawyk, robiłam to, gdy nudziłem się, częściowo bo zacząłem/myśleć o horrorach życia, częściowo bo nie było nic innego do roboty. Sugeruję, zanim sięgniesz po nóż, brzytwę, zapałkę itp., przełącz się na książkę lub grę. Online jest mnóstwo bezcelowych, a zarazem wciągających gier, w których możesz się zgubić. Również mogę rozproszyć się Sudoku, bo to wyzwanie, które nie оставляет miejsca na żadną inną myśl. To tylko dwie rzeczy, co pomogły.”

„Właśnie zacząłam liceum i mam sporo problemów z pewnością siebie, w rezultacie zacząłam się ciec. Bycie traktowanym jako dziwak w grupie sprawiło, że coraz bardziej zazdrościła. Teraz moi przyjaciele mi pomagają i wysyłają mnie do pedagoga szkolnego, co jest dobrą rzeczą.”

„Zaczęłam się ciec w 6. klasie. W tym czasie byłam fizycznie i psychicznie znęcana i zaniedbywana. Głęboki ból i męka popchnęły mnie do cięcia, bo nie miałem kogo, do kogo się zwrócić. Wszyscy w mojej rodzinie wiedzieli o moim cięciu, ale nie wiedzieli, co robić. W końcu nauczyciel złapał mnie z brzytwą w szkole. Jestem uczniem z paskiem i bez zarzutów, więc wszyscy byli w szoku. Znałem się w szpitalu na 3-dniowy pobyt. Czuję się niesamowicie porzucony/a i samotny/a, i wydawało się, że nikt nie może mnie zrozumieć. Główne dlatego, że nie przyjmowałam pomocy. Kłamałam wszystkim zaangażowanym. Nie mogłam wcisnąć ojca w kłopoty. W końcu pokonałam walkę. Mój ojciec wciąż walczy z alkoholizmem, ale przeżyłem/am tylko jeden nawrót, i szczęśliwie wyciągnęłam/em się z niego. Chcę tylko powiedzieć wszystkim dziewczynam (i chłopcom), którzy mogą się z moją historią utożsamić, że jest nadzieja. ZAWSZE jest alternatywa. Dbajcie o siebie.”

„Myślę, że cięcie to uzależnienie. To coś, co chcesz robić raz po raz. Wiem, że to naprawdę trudne dla mnie. Za każdym razem, gdy zmywam naczynia, za każdym razem, gdy golę nogi, tak bardzo chcę się uciąć! Jestem tylko froh, że mam przyjaciół, którzy mnie przechodzą przez to. Niezależnie jak mocno staram się ich odsunąć, nie biorą ‚nie‘ za odpowiedź. To NAPRAWDĘ pomaga, gdy ludzie, o których zależy Ci i którzy o Tobie dbają, są tam dla Ciebie w tym niskim punkcie życia.”

„Robię to od około 2 tygodni, ale teraz wygląda na to, że nie mogę przestać. Więc każdy, kto to czyta i myśli o rozpoczęciu, byłoby niezwykle mądre, by nie robić. To nie warte. W tamtym momencie wydaje się, że tak, ale w dłuższej perspektywie zostaje Ci tylko wstydliwe blizny. Zauważyłam, że pomaga usiąść pod stołem i położyć przedramię na nodze, i wciskać w górę stół tak, że ciśnienie nadal jest, ale nie zostajesz z niczym. Też piszę. Ufajcie, facetów, to naprawdę nie warte.”

„Kiedyś cięłam się. To był sposób na schowanie całego bólu i presji. Pewnego dnia na lekcji WOS w 8. klasie, ja i moja przyjaciółka przepisywaliśmy sobie notatkę [o cięciu]. Ale nauczyciel przejął notatkę. Przeczytał sam i spojrzał na mnie. Powiedział: ‚Idźmy do gabinetu poradnika.’ Poszliśmy tam i czułam się, jakbym szła ‚marszem wstydu.’ Porozmawiałam z poradnikiem i ona powiedziała mi inne sposoby na pozbycie się złości i bólu. Musiała też powiedzieć moim rodzicom, że się cięłam. Myślałam, że będą na mnie złodziejami, ale rodzice po prostu chcą pomóc. Więc porozmawiaj z rodzicami. Może to straszne na początku, ale mają dużo do powiedzenia i zrobienia, by pomóc, a jeśli nie możesz porozmawiać z nimi sam/a, niech szkolny poradnik pomoże Ci znaleźć słowa.”

„Cięłam się przez około 2 lata i wciąż nie jestem nad tym, ale zauważyłam, że im więcej mogę rozmawiać z przyjaciółmi, tym mniej to robię.”

„To niezwykle ważne, by powiedzieć przyjacielowi, któremu najbardziej ufasz. Zrobiłam to i zadziałało. Po tym, jak mogłam powiedzieć mojej grupie przyjaciół, przestałam.”

„Jestem osobą się ciouszą i próbuję przestać od 2 miesięcy, ale wygląda na to, że nie mogę. Próbowałam różnych zamienników jak pikanie gumką nadgarstek. Nic nie zadziałało. Zaczęłam brać brak miejsca na ramieniu. Zdecydowałam, że to poszło za daleko, i powiedziałam tacie. Mówienie rodzicowi/dorosłemu to najtrudniejszy krok, ale najważniejszy. Mój tata jest teraz moim najsilniejszym wsparciem i wyciąga czas z pracy, by zabrać mnie do poradnika. Znaleźłam, że bieganie to świetny zamiennik. Ból w nogach przypomina ból w ramieniu i gasi mój popęd do cięcia. Staraj się być zajęty/a tak bardzo, jak to możliwe, by nie mieć czasu na refleksje nad dniem lub tygodniem. Kiedy zaczynam myśleć o wszystkim, co się działo, za każdym razem nawracam. Idź do poradnika, albo do rodzica, albo do zaufanego przyjaciela. Rozmowa z kimś pomaga złagodzić Twój ból bez zamiany tego emocjonalnego bólu w fizyczny.”