• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Mój przyjaciel ma chorobę sierpczystokomórkową. Jak mogę pomóc?

Czym jest choroba sierpczystokomórkowa?

Choroba sierpczystokomórkowa to problem z czerwonymi krwinkami organizmu. Mają one kształt półksiężyca zamiast okrągłego dysku. Te półksiężycowate komórki przypominają stare narzędzie rolnicze zwane sierpem.

Co dzieje się, gdy ktoś ma chorobę sierpczystokomórkową?

Półksiężycowate czerwone krwinki są lepkie i sztywne. Łatwo się zaczepiają i blokują małe naczynia krwionośne. Gdy krew nie może dostać się tam, gdzie powinna, może to powodować ból i problemy z częściami ciała.

Gdy pojawia się ból, nazywa się to kryzysem bólowym. Ból może być w dowolnym miejscu ciała, np. w rękach, nogach, stawach, plecach, klatce piersiowej. Może nastać nagle, i być łagodny lub silny. Ból może trwać kilka godzin, kilka dni, a czasem dłużej.

Ludzie z chorobą sierpczystokomórkową mają niską liczbę czerwonych krwinek, zwaną anemią. To może sprawiać, że czują się zmęczeni, zawiedzeni, duszności. Mogą też mieć pewne żółtawienie skóry i oczu, zwane . I mogą mieć problemy z innymi częściami ciała, jak płuca czy nerki.

Choroba sierpczystokomórkowa jest dziedziczna. Ludzie rodzą się z nią. Nie jest zakaźna, więc nie możesz się nią zarazić od kogoś. Choroba sierpczystokomórkowa to dożywotnie schorzenie. Na razie nie ma wyroku, ale lekarze mogą wiele zrobić, by pomóc.

Przez co przechodzi mój przyjaciel?

Z powodu choroby sierpczystokomórkowej twój przyjaciel może być dużo zmęczony lub mieć trudności z walką z infekcjami. Nastolatkowie z chorobą sierpczystokomórkową często muszą:

• brać leki, by zostać zdrowymi
• pić dużo wody
• dostarczać sobie wystarczająco snu
• ograniczać niektóre aktywności
• unikać skrajnych temperatur, jak silny mróz, który może wywołać kryzys bólowy
• często chodzić do lekarza

Podczas kryzysu bólowego twój przyjaciel może:

• przegapić wiele dni szkoły z rzędu
• wyleczyć się w domu, z odpoczynkiem, płynami, lekami i innymi rzeczami
• musieć pojechać do szpitala na leczenie

Niektórzy mają kryzysy bólowe często, inni rzadziej.

Co mogą robić przyjaciele?

Bycie tam dla przyjaciela to zawsze dobra rzecz. Ale to jeszcze ważniejsze, gdy ktoś radzi sobie z chorobą jak sierpczystokomórkowa. Przegapięcie wielu dni szkoły może oznaczać zaległości w nauce i pomijanie aktywności społecznych, co może sprawić, że osoba czuje się izołowana i sama.

Bądź w pobliżu. Jeśli twój przyjaciel przepuszcza szkołę, zapytaj, czy możesz go odwiedzić. Wisiźcie, słuchajcie muzyki, gadajcie o tym, co w szkole, albo róbcie zadania razem. Jeśli nie możecie osobiście, znajdźcie inny sposób na rozmowę.

Zachęcaj do zdrowych nawyków. Wszyscy powinni jeść dobrze i nawadniać się, ale to zwłaszcza ważne dla kogoś z chorobą sierpczystokomórkową. Pomóż przyjacielowi unikać alkoholu i palenia, oba pogarszają sprawy. A jeśli ty nie pijesz ani nie palisz, twój przyjaciel nie będzie czuł się „inny” ani nie będzie martwił o wpasowanie. Dołącz do przyjaciela w robieniu zdrowych wyborów na lunch i przekąski.

Znaj znaki ostrzegawcze. Jeśli zauważysz u przyjaciela pewne rzeczy, skontaktuj się z dorosłym (np. pielęgniarką szkolną, trenerem, rodzicem przyjaciela) natychmiast. Twój przyjaciel może potrzebować pomocy medycznej, jeśli ma:

• gorączkę
• ból w klatce piersiowej
• duszności (trudności z oddychaniem)
• ból brzucha
• niezwykły ból głowy
• nagłą słabość lub utratę czucia
• niezręczną mowę
• nagłe zmiany we wzroku

Jeśli twój przyjaciel ma problemy, nie panikuj. Zostań spokojny i uzyskaj pomoc od dorosłego. Choć dobrze jest być świadomym zagrożeń, nie pozwól, by czekanie na znaki zagrożenia przeszkadzało w dobrej zabawie razem. Większość problemów nie będzie poważna.

Jest wiele więcej w twoim przyjacielu niż choroba sierpczystokomórkowa, więc nie pozwól, by choroba zajęła centrum uwagi. Traktuj przyjaciela jak każdego dobrego przyjaciela, i skup się na wspólnej zabawie.