Zakładanie przyjaciół w szkole średniej

„Nie mam żadnych przyjaciół. W szkole wszyscy się ze mnie śmieją.” Trudno o bardziej bolesne słowa usłyszeć od dziecka w jakimkolwiek wieku. Bycie niepopularnym w okresie adolescencji może jednak zadziałać głębokie, długotrwałe rany psychiczne. Młodzi ludzie, którzy dorastają jako wykluczeni społecznie, mogą być bardziej skłonni do niegrzecznego zachowania, cierpieć na depresji i źle radzić sobie w szkule. Co więcej, uszkodzenie samooceny może nawijać je w dorosłości.

Kiedy młodzik nie ma przyjaciół, rodzice powinni się martwić niezależnie od tego, czy narzeka na swoją sytuację.

Co możesz zrobić

Porozmawiaj z nią. Zacznij od stwierdzenia, że zauważyłeś, że spędza dużo czasu sama, i zapytaj, czy to sprawia jej nieszczęście. Uspokój ją, że wielu jej kolegów z klasy prawdopodobnie czuje się tak samo niepewnie jak ona. Często skuteczne jest opowiedzenie historii o sobie, z przeszłości lub teraźniejszości. Dzieci ogólnie zakładają, że mama i tata przelatali przez adolescencję bez problemów. To nieprawda pali wieczny krzyk nastolatka, „Ty po prostu nie rozumiesz!” O, tak rozumiemy, więcej, niż by sobie wyobrażali. Chcesz być bohaterem? Daj im znać, jak bardzo rozumiesz:

„Wiesz, Kochanie, gdy jestem na kongresach biznesowych, muszę prowadzić rozmowy z zupełnie obcymi ludźmi. Czasami idzie mi to łatwo, ale inne razy nie mogę pomyśleć o żadnej rzeczy do powiedzenia, i staję się nerwowy i czuję, że omdlewam.”

Twój nastolatek może w tajemnicy ulżyć, że zauważyłeś jego samotność. Z drugiej strony, może się wstydzić i uparcie zaprzeczać istnieniu problemu. Nie poddawaj się. Zapytaj nauczycieli Twojego dziecka i innych dorosłych, którzy spędzają czas w jej okolicy, o ich szczere oceny, jak nawiązuje relacje z innymi. Jakie są jej mocne i słabe strony? Czy ma tendencję do bycia nadmiernie nieśmiałą wśród rówieśników, boi się inicjować przyjaźnie? Agressive i dyktatorska? Wrogo i defensywna? Dodaj ich opinie do własnych obserwacji.

Rozgrywaj różne scenariusze z nastolatkiem. Dzieci mogą zachowywać się nieodpowiednio w sytuacji społecznej po prostu dlatego, że nie wiedzą, jak się zachować. W rozgrywce ustawiasz scenę i modelujesz społecznie akceptowalne alternatywy. Skup się na obszarach, w których wydaje się, że najbardziej potrzebuje pomocy. Czy trzyma się z boku i unika zajęć grupowych? Ma reputację złego gracza? Może nadmiernie reaguje na drwi, jak w poniższym przykładzie:

„Załóżmy, że upuścisz podanie w rugby dotykowym, i ten frech Kevin, który cię ciągle denerwuje, powiedzie coś sarkastycznego, np. ‚Ej, dobre ręce!’ Teraz możesz się zdenerwować i krzyknąć na niego albo rzucić się na niego, ale to nie wygra ci przyjaciół ani nie sprawi, by inni chcieli z tobą grać. Dlaczego by nie rozbroić Kevina humorem, drwiąc z siebie: ‚Tak, smaruję ręce smarem z wózka przed każdą grą.’

„Albo możesz odwdzięczyć się drwią, ale z uśmiechem na twarzy: ‚Ej, wielkie dzięki za zwrócenie uwagi, Kev. Kocham cię też, facie.’

„Albo możesz go zignorować. Naprawdę chcesz wyglądać cool? Trzymaj myśl na grze i spróbuj złapać następne podanie. To była najsłodsza zemsta.

„Gdy przestaniesz reagować na drwienie, zabierasz całą frajdę. Po pewnym czasie prawdopodobnie nie będziesz drwiony tak często.”

Zagraj w kilka więcej scen, tym razem z Tobą w roli antagonisty i Twoim dzieckiem w roli głównej. Zobacz, jak sobie radzi; daj pozytywne informacje zwrotne. Zachęcaj go do wypróbowania tych nowych reakcji następnym razem, gdy ktoś go drwii. Sprawdź za tydzień lub dwa, czy przyniosły efekt.

Pomóż nastolatkowi poprawić umiejętności konwersacyjne. Większość dzieci, które nie radzą sobie z rówieśnikami, jest wrażliwa na swoje ograniczenia społeczne. Są tak przyzwyczajone do cenzurowania siebie (Co powiem mu? Co, jeśli wyjdę głupi? ), że często rozwijają coś w rodzaju strachu scenowego i nie mówią w ogóle.

Niewielu z nas to naturalni opowiadacze historii, ale sztukę komunikacji można nauczyć. Kluczem do bycia dobrym rozmówcą są ciekawość i hojność – pytać o życie i zainteresowania innych, a potem dawać im swoją niepodzielną uwagę. Istnieje jeden temat, na którym każdy jest ekspertem i będzie o nim mówił bez końca: oni sami. To szczególnie prawdziwe u nastolatków.

Planuj strukturalne, bezpresyjne aktywności. Dla młodzieńca, który czuje się społecznie nieśmiało, po prostu wieszanie w domu z przyjacielem może być stresujące. Aby ulżyć jego niepokojowi i pomóc wszystkim się dobrze bawić, jego rodzice będą musieli nadzorować te luźne spotkania bliżej niż normalnie.

Zapytaj nastolatka, czy chciałby zaprosić przyjaciela w weekendowy popołudnie na jakąś strukturalną aktywność. Dr Jellinek, ojciec czterech dzieci, proponuje zabranie ich do kina, baletu, cyrku, zoo, muzeum, wydarzenia sportowego – „czegoś, co odciąga uwagę od czasu jeden-na-jedno między dzieckiem a jego przyjacielem”. Siedzenie obok siebie jako widzów daje dzieciom temat do rozmowy podczas i po, ale eliminuje konieczność ciągłej konwersacji.

Jeśli szukasz czegoś fizycznego, by zrobili razem, wybierz niekonkurencyjne zajęcie, które gra na mocne strony Twojego dziecka i promuje dzielenie się i współpracę. Unikaj aktywności samotnych lub tych, które angażują duże grupy. Przykłady: jazda na rowerze, łyżwiarstwo, rolki, wioślarstwo lub kajakarstwo, skateboarding, snowboarding, narciarstwo, pływanie, golf i sztuki walki.

Lepiej zrobić aktywność za krótką niż za długą. Teraz celem jest pomóc dziecku zrelaksować się i dobrze się bawić, i ustanowić wzorzec udanych relacji. „Gdy Twój nastolatek zacznie czuć się bardziej swobodnie w zajmowaniu się wolnym czasem,” kontynuuje dr Jellinek, „stopniowo cofasz strukturę. Na przykład, jeśli kino pójdzie dobrze, możesz spróbować dać mu pieniądze na godzinę lub dwie w centrum handlowym z przyjacielem – nie sześć godzin. Potem możesz zasugerować, by wyszli razem na coś do jedzenia. Także stopniowo zachęcasz ich do wydłużania czasu, jaki spędzają razem.”

Zaangażuj współpracę nauczycieli, trenerów, opiekunów obozowych i liderów zajęć grupowych, takich jak harcerze. Opisz trudności Twojego nastolatka z nawiązywaniem kontaktów, i poproś, by zwracali na niego trochę więcej uwagi. Jeśli odkryłeś strategie, które wydają się pomagać Twojemu młodzieńcowi w sytuacjach grupowych, daj im znać, i poproś, by informowali Cię o jej postępach.

Zachęcaj nastolatka do dołączenia do klubu lub zajęć grupowych, które go interesują, czy to przez system szkolny, czy przez organizacje religijne lub społeczne. Tam bardziej prawdopodobnie spotka dzieci, które dzielą wspólne zainteresowanie lub cel – zawsze obiecujące fundamenty dla nowych przyjaźni.

Nie zmuszaj dziecka do udziału w aktywności wbrew jego woli. Celem jest ustawienie go na sukces.

Poszukaj pomocy profesjonalisty. Liczba psychologów dzieci, psychoterapeutów i poradników specjalizuje się w rozwoju umiejętności społecznych, z sesjami prowadzonymi indywidualnie lub w małej grupie. Podejścia nieco się różnią, ale większość programów wykorzystuje wiele technik opisanych tutaj, takich jak rozgrywka ról. Jedną z zalet ustawienia grupowego jest to, że młodzi ludzie uczą się od siebie nawzajem i trzymają kciuki za sobą. Przyjaźnie często zakwitają, co samo w sobie jest terapeutyczne. Dla niektórych dzieci grupa umiejętności społecznych dostarcza wsparcia i akceptacji, której brakuje im w życiu.

Twój pediatra dziecka może skierować Cię do profesjonalistów szkolonych w tym obszarze. Albo zadzwoń do lokalnych dostawców zdrowia psychicznego i zapytaj, czy oferują instrukcje umiejętności społecznych. Idealnie, chłopcy i dziewczyny w grupie powinni nie różnić się wiekiem więcej niż o dwa lata.

Previous:

Next: