Jak wychowywać nastolatków z miłością i logiką

Lata nastolateckie mogą być jednym z najbardziej radosnych lub najbardziej temnych czasów w życiu dziecka z perspektywy rodzica. Nastolatkowie przechodzą szereg zmian w ciele i stoją przed nowymi presjami społecznymi, co jest normalną częścią dorastania. W latach nastolateckich młodzi ludzie rozwijają nowy poczucie niezależności, którego chcą eksplorować, ale nie zawsze myślą o konsekwencjach swoich działań. Aby pomóc nastolatkowi w przejściu do dorosłości, rodzice mogą używać miłości i logiki jako sposobu na wychowywanie, dyscyplinę i wsparcie swoich dzieci.

Instrukcje

  1. Dyscyplinuj nastolatka, zamiast go karac. Według Uniwersytetu Minnesota, kara jest jednostronna, służy bardziej jako ventyl dla rodziców i nie pomaga kształtować zachowania. Z drugiej strony, dyscyplina dostarcza logiczne konsekwencje działań, pomaga nastolatkowi rozwinąć samokontrolę i zachęca do pozytywnych zmian.
  2. Ustal jasne, rozsądne granice i realistyczne oczekiwania. Nastolatkowie nie czytają w myślach, więc musisz im powiedzieć, czego nie mogą robić i co się od nich oczekuje, w sposób pozbawiony gniewu, groźb czy wykładów. Wyjaśnij, że powód ustalania granic to bezpieczeństwo nastolatka, i wyjaśnij konsekwencje ich przekraczania.
  3. Pomóż nastolatce rozwiązać jej problemy i wziąć odpowiedzialność za swoje czyny. Np. jeśli nastolatka pożyczy koszulkę mamy bez pozwolenia i zaplami ją, powinnaś pozwolić jej pomóc w znalezieniu rozwiązań i wybraniu najskuteczniejszego, według Love and Logic Institute. Gdy nastolatek wpada w kłopoty, ratowanie go nie zawsze jest najlepszym rozwiązaniem. Jeśli rodzic natychmiast lub ciągle wyciąga nastolatka z aresztu za wagary czy kradzież w sklepie, nastolatek może nie nauczyć się odpowiedzialności. Jednak prowadzenie z empatią i sprawianie, by nastolatek poniósł konsekwencje czynów, może pomóc mu lepiej zrozumieć przyczynowość.
  4. Zadawaj pytania. Ważne jest, by rodzice wiedzieli, dlaczego ich nastolatek zachowuje się w określony sposób, a czasem osiąga się to prostym pytaniem do młodego człowieka. Kiedy podchodzisz do nastolatka z pytaniem, musi on wiedzieć, że pytasz, by go lepiej zrozumieć, a nie oskarżać.