• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak zareagować na frechowe dzieci

Niezależnie od tego, czy masz do czynienia z gorączkowym 5-latkiem, czy frechowym nastolatkiem, reagowanie na frechowate dzieci wymaga praktyki, cierpliwości i powstrzymania. W większości przypadków dzieci, które wybuchają używając nieodpowiednich tonów i słów, walczą o Twoją uwagę – czy dobrą, czy złą. Podejście do własnego frechowatego dziecka nie musi różnić się od reakcji na inne dziecko odpierające. Wygasz to zachowanie, pokazując dziecku, że jego ton jest nieakceptowalny, i ustanawiając konsekwencje dla frechowych postaw.

Instrukcje

1. Zreaguj natychmiast. Nie pozwól, by frechowata postawa trwała, aż wybuchniesz; adresuj ton i słownictwo od razu, by dziecko wiedziało, że nie zgadzasz się na to zachowanie. Kiedy zidentyfikujesz niegrzeczne zachowanie lub ton, przerwij rozmowę i rozwiąż sytuację. Powiedz dziecku, że to, co powiedziało – lub jak to powiedziało – nie jest akceptowalne i niech skoryguje ton lub język. Zwracanie uwagi dziecka na jego zachowanie nie jest czynnością jednorazową. Musisz identyfikować i korygować zachowanie za każdym razem, gdy wystąpi. Dziecko będzie kontynuowało testowanie granic, by sprawdzić, czy naprawdę jestes poważny co do tych zasad.
2. Wybieraj swoje bitwy. Czasem rzucanie się na każdą uwagę może rozmyć Twoją postawę wobec frechowatego zachowania i podważyć Twój punkt. W przypadku nastolatków, kręcenie oczami i westchnienie mogą stać się podświadomym stylem życia. Zamiast zwracać uwagę na każde kręcenie oczami, konsekwentnie skupiaj się na jawnej frechowatości. Czasem rozmowa z dzieckiem po zachowaniu, a nie w trakcie, może dać więcej perspektywy na to, jak ton lub słowa wpływają na innych. Np. jeśli dzieci „brudziły” o sobie nawzajem, zabierz swoje dziecko na bok po tym i zapytaj, czy chciałoby być traktowane w ten sam sposób. Poproś je o analizę swojego zachowania, by ustalić, czy inna strategia nie była lepsza.
3. Opracuj sygnał ostrzegawczy. Dla starszych dzieci i nastolatków proste uniesienie brwi lub potrząsnięcie głową może przywrócić je do rzeczywistości i dać znać, że ich zachowanie staje się nieakceptowalne. Niewerbalny sygnał pomaga też dziecku zachować twarz przed innymi dziećmi i dorosłymi, by mogło samodzielnie skorygować zachowanie i zachować godność.
4. Stosuj konsekwencje. Puste groźby, a wręcz przemoc, nie powstrzymają problemu. Ciągłe mówienie dziecku, że nie pójdzie na imprezę, a potem puśczenie go, wysyła jasny sygnał, że nie masz na poważnie to, co mówisz. Również klucie czy bijaty mogą tylko pogorszyć problem, tworząc bardziej agresywnego jednostkę ze złą postawą. Zamiast tego ustal kary i scenariusze ograniczeń i trzymaj się ich. Zabierz uprawnienia, takie jak czas przy komputerze i TV, i jasno komunikuj, jak długo są one zabronione. Zachęcaj dziecko do odzyskania uprawnień poprzez demonstrację właściwego zachowania, pozytywne wzmocnienie i coaching.