Jak powiedzieć rodzicom, że potrzebujesz terapii

Jeśli masz obawy o swoje zdrowie psychiczne lub emocjonalne – nie jesteś sam. Miliony nastolatków i młodych dorosłych żyje z problemami takimi jak lęk i depresja.

WHO zgłasza, że połowa wszystkich stanów zdrowia psychicznego zaczyna się do 14. r.ż. Niestety, większość przypadków nie jest wykrywana ani leczona.

Uznanie problemu to pierwszy krok do poprawy. Poproszenie o pomoc – drugi. To może przytłaczać, ale jest też bardzo odważne.

Jeśli jesteś gotowy porozmawiać z rodzicami o terapii, możesz zastanawiać się, jak zacząć, jak się przygotować, czego się spodziewać i jak postąpić, gdy rodzice nie będą wspierać.

To słuszne pytania i obawy. Dlatego zapytaliśmy trzech ekspertów zdrowia psychicznego o wskazówki, jak podejść do rodziców z prośbą o terapię.

Wskazówki do rozmowy z rodzicami o terapii

Prośba o pomoc nigdy nie jest łatwa. Temat u rodziców, którzy mogą nie wspierać, dodaje napięcia. Dobra wiadomość: są sposoby na przeprowadzenie tej rozmowy łagodniej.

Zanim usiądziesz z rodzicami, kluczowe jest przygotowanie. Po pierwsze, mówi Jessica January Behr, PsyD, psycholog i założycielka Behr Psychology: bądź jasny, dlaczego chcesz zacząć terapię. „Zapomnij o rodzicach na chwilę i sprawdź u siebie” – radzi.

Behr proponuje zadać sobie te pytania przed rozmową:

  • Dlaczego to będzie dobre dla mnie?
  • Dlaczego teraz?
  • Czego chcę osiągnąć?

„Jeśli jesteś pewny odpowiedzi, będziesz komunikować się w sposób budzący szacunek i pokazujący Twoją powagę” – wyjaśnia.

Behr sugeruje też robienie researchu, by zaprezentować uzasadniony argument. Np. pomyśl, jaki typ terapii chcesz i dlaczego. „Trudniej polemizować, gdy jesteś mniej poinformowaną stroną rozmowy” – mówi.

„Nie zaczynaj od tego, co rodzice zrobili źle” – mówi Behr. Terapia może być miejscem do pracy z nieidealnym wychowaniem czy traumą, ale to nie jest sposób na otwarcie.

„Zamiast tego traktuj to jako szansę, by podzielić się tym, czego chcesz się nauczyć o sobie, a nie o rodzicach” – wyjaśnia.

Kroki przygotowania do rozmowy

Alyza Berman, LCSW, RRT-P, założycielka The Berman Center, podaje wskazówki, jak powiedzieć/prosić rodziców o terapię:

Zaplanuj rozmowę

Gdy idziesz z planem, masz większą kontrolę. Ustal najlepszy moment – gdy poziom stresu rodziców będzie najniższy.

Napisz, co chcesz powiedzieć. To moment, by głęboko pomyśleć, z czym się męczysz, by jasno to przekazać rodzicom.

Wybierz formę komunikacji

Kluczowe: zdecyduj, czy lepiej porozmawiać osobiście, przez SMS/telefon, czy napisać list/mail.

Przećwicz rozmowę lub napisz treść

Przećwicz, co powiesz i jak myślisz, zareagują. Berman radzi: trzymaj prostą, niekomplikowaną. Np.: „Mamo/Tato, od pewnego czasu zmagam się z [wstaw problem] i to sprawia, że [skutek]. Myślę, że potrzebuję więcej pomocy i skorzystam z terapii. Możecie mi pomóc?”

Zaangażuj ich w decyzję i proces

Niektorzy rodzice nie „wierzą” w terapię, a nawet się jej boją. Berman mówi, że większość chce dziecku tego co najlepsze.

Zauważyłam, że jeśli prosimy rodziców o zaangażowanie lub pomoc w znalezieniu terapeuty, chętniej wspierają proces terapeutyczny.

— Alyza Berman, LCSW, RRT-P

Pytania i reakcje, których możesz się spodziewać

Stygma wokół chorób psychicznych utrudnia nastolatkom prośbę o pomoc. Planowanie wypowiedzi i przewidywanie pytań/reakcji rodziców pomaga skupić się na własnych potrzebach.

Nie nadmiernie analyzuj do punktu paraliżu stresem. „Pamiętaj, większość rodziców zrobi cokolwiek, by pomóc dziecku” – mówi Jason Drake, licencjowany terapeuta kliniczny, właściciel Katy Teen &Family Counseling.

Niektorzy rodzice są świadomi problemów i próbowali pomagać, inni mogą być zdziwieni skalą trudności.

Drake mówi, że typowe pytania rodziców koncentrują się na zrozumieniu problemu i tym, jak pomóc.

Pytania, jakie mogą zadać rodzice

  1. Jak długo czujesz się tak?
  2. Czy coś się stało, co to wywołało?
  3. Czy my zrobiliśmy coś, co to wywołało?
  4. Co możemy zrobić, by pomóc?

Co do reakcji, Behr mówi, że nastolatkowie mogą spodziewać się całej gamy.

„Porozmawiaj ze mną”

Rodzice mogą się niepokoić, a nawet urazić, że chcesz gadać z osobą trzecią, a nie z nimi. Behr radzi przygotować odpowiedź, dlaczego wolisz profesjonalistę.

Jedna metoda: powiedz, że rozmowa z osobą trzecią może paradoksalnie poprawić chęć i zdolność do otwierania się rodzinie.

„Czy traktujesz terapię poważnie?”

Rodzice mogą pytać, czy planujesz traktować terapię poważnie i chcą usłyszeć, że jesteś zobowiązany do celów, a nie szukasz szybkiej naprawy. „Jeśli inwestujesz czas i pieniądze, bądź pewien swojego zobowiązania” – mówi.

Behr radzi mieć powody, dlaczego terapia pomoże, i pokazać zrozumienie inwestycji i nakładu pracy.

„Ile to będzie kosztować?”

Rodzice prawie na pewno zapytają o koszt sesji. Pytają: „Czy użyjesz ubezpieczenia? Czy my płacimy? Czy Ty możesz się wnieść? Rozumiesz inwestycję?”

Behr sugeruje dogłębny research finansowy, by gotowo odpowiedzieć.

„Jakie informacje z terapii podzielisz z nami?”

Kolejna kwestia: czy chcesz, by rodzina brała udział w terapii, czy wolisz prywatną przestrzeń? „Bądź gotowy na pytania o granice z rodzicami, którzy mogą chcieć być bardziej lub mniej zaangażowani niż Ty” – wyjaśnia.

Co robić, gdy rodzice nie są wspierający

Niestety, nawet po dobrym przygotowaniu i rozmowie, niektórzy rodzice wciąż nie wspierają terapii. Wtedy nastolatkowie mogą zwrócić się do poradnika szkolnego, lekarza, na przychodnię lub do darmowej kliniki. „Często ci specjaliści mogą porozmawiać z rodzicami z Tobą lub pomóc wyznaczyć nową strategię uzyskania pomocy” – wyjaśnia Berman.

Jeśli rodzice nie zgadzają się na terapię, Behr mówi: daj czas procesowi.

Jessica January Behr, PsyD

Rodzice mogą pochodzić z innych pokoleń, kultur, mentalności, które traktują zdrowie psychiczne jako coś, co się wybiera, albo co powinno zostać prywatne. Niech to zasaknie, nie złości się, zrozum, że może upłynąć czas, zanim rodzice przyjdą do terapiі.

— Jessica January Behr, PsyD

Czasem rodzice nie wspierają, bo nie rozumieją, czym jest terapiя i jak działa. „Jeśli sami nie byli na terapii ani nie znają kogoś, kto był – mogą skorzystać z informacji, czego się spodziewać. Pomóc im zrozumieć, czym terapia jest, a czym nie – może pomóc” – mówi Drake.

Jeśli zacząłeś terapię (mimo sprzeciwu rodziców) i widzisz pozytywne efekty lub wgląd, Behr radzi podzielić się, jak terapia pomogła Ci lub poprawiła komunikację z rodzicami. „Pokazując rodzicom, że terapia może poprawić ich relację z Tobą lub Twoje samopoczucie, mogą zmienić zdanie” – mówi.

Użyteczne zasoby

Substance Abuse and Mental Health Services Administration
1-800-662-4357

National Alliance on Mental Illness (NAMI)
1-800-950-NAMI

W kryzysie napisz „NAMI” na 741741

National Suicide Prevention Lifeline
1-800-273-8255

LGBT National Hotline
1-888-843-4564

Słowo od Verywell

Jeśli masz obawy o zdrowie psychiczne i emocjonalne, prośba o pomoc to pierwszy krok do poprawy. Rozmowa z rodzicami o tym, co czujesz, może ulżyć lękowi i pozwolić wymyślić sposoby na uzyskanie poradnictwa.

Jeśli boisz się reakcji rodziców, poświęć czas na uporządkowanie myśli. Trzymaj rozmowę skupioną na Tobie i Twoich potrzebach. Pamiętaj, by dać im czas na przyswojenie informacji. Jeśli wciąż nie wspierają – skontaktuj się z poradnikiem szkolnym, lekarzem lub linią kryzysową.

Previous:

Next: