• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak nauczyć nastolatka kontroli impulsów

Nastolatkowie nieumiejętni hamowania impulsywnych czynów i wypowiedzi często odstraszają rówieśników i dorosłych. Kontrola impulsów zaczyna się w niemowlęctwie, z znaczącymi postępami przed szkolą. Psychoanalitycy, tacy jak Peter Fonagy, dowodzą, że kontrola impulsów wiąże się z „regulacją afektów” – zdolnością do samomodulowania wahań stanów emocjonalnych i hamowania zachowania. Nastolatkowie z deficytami kontroli impulsów potrzebują cierpliwej, ciepłej i jasnej przewodnictwa – w istocie muszą nauczyć się sztuki nawiązywania przyjaźni.

Potrzebne rzeczy

• Do nauki kontroli impulsów nastolatka potrzebne:
• Notes
• Długopis
• Duże kartki papieru (min. A3)
• Kolorowe markery

Instrukcje

Nauka sztuki zachowania spokoju

1. Psychoanalityk Donald Winnicott uważał, że dorośli opiekujący się nastolatkami nieuniknionie spotkają okres „acting out”. Zalecał reagowanie życzliwie, ale wytrzymale, bez zemsty ani upadku. Rada wciąż aktualna: okazywanie złości i zemsta na impulsywnym nastolatku to dolanie oleju do ognia, a rozpadaństwo na łzy i prośby o lepsze zachowanie („to moja wina, że jesteś taki”) sprawia, że nastolatek czuje, że wyrządził nieodwracalne szkody. Unikaj obu reakcji.

2. Zacznij od obserwacji. Rodzice notują w dzienniku, kiedy, gdzie i w czyjej obecności występują wybuchy impulsywności. Wzorce widoczne są czasem tylko w dzienniku – czy nastolatek jest bardziej impulsywny/agresywny w towarzystwie rodzeństwa, drugiego rodzica, w sytuacjach społecznych? Skup się tam, gdzie impulsywność rośnie. Nauczyciele mogą robić to samo, notując zachowanie w klasie (i na placu zabaw, jeśli możliwe). Czy zachowanie różni się w bardziej ustrukturyzowanej klasie od mniej nadzorowanego placu zabaw? Obserwuj około tydzień, by uzyskać bazę.

3. Często nastolatkowie z gorszą kontrolą impulsów łatwiej nawiązują relacje jeden na jeden, zwłaszcza z dorosłymi – wskazuje to, że lęk może leżeć u podstaw problematycznego zachowania w sytuacjach społecznych (szczególnie mniej ustrukturyzowanych). „Acting out” to pozbywanie się lęku przez aktywność fizyczną, w tym pozorną agresję, zamiast go utrzymać i nauczyć się go rozumieć i zarządzać. Pomoc w nauce regulacji afektów to nauka trzymania niekomfortowych lęków zamiast ich odrzucania.

4. Zacznij od prostego schematycznego rysunku ludzkiej sylwetki (jak na drzwiach toaletowych). W spokojnym, cichym miejscu wyjaśnij młodemu człowiekowi, że pomożesz mu zrozumieć, dlaczego jego próby przyjaźni nie wychodzą i dlaczego dorośli się na niego denerwują. Nie jest „zły” – jego ciało reaguje szybciej niż umysł, gdy czuje niekomfort. Tutaj spowolnimy wszystko i damy umysł szansę dogonić i przejąć kontrolę. Gdzie jako pierwszy czuje napięcie w ciele, jeśli naprawdę się stara przypomnieć? Niech zaznaczy na rysunku, gdzie zaczynają się wczesne odczucia lęku.

5. Nawet jeśli nastolatek czuje, że złość po prostu „się zdarza”, przypomnij, że robisz zwolniony tempem replay. Gdzie to zaczyna się? Co potem? Nastolatek może po raz pierwszy zauważyć: serce bije mocniej, oddech przyspiesza, dłonie pocą się – zawsze jest nabudowanie przed wybuchem. Zapisz na wykresie w sekwencji, używając kolorów jako stopni zagrożenia. Ta osoba już uczy się zapobiegania wybuchom. Ćwicz strategie „pauzy” – sposoby na opuszczenie stresującej sytuacji na kilka minut na wczesnym etapie, by się uspokoić.