• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Obsesyjność u nastolatków

Każdy ma momenty w życiu, gdy natrętne myśli przejmują centrum uwagi, ale dla nastolatków obsesyjnych te strachy mogą być osłabiające, wpływając na szkołę, pracę i życie społeczne. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders klasyfikuje te obsesje jako zaburzenie lękowe zwane zaburzeniem obsesyjno-kompulsywnym (OCD). Ze względu na to, że życie z obsesyjnością może być tak wyzwające, nastolatcy i inni zdiagnozowani z OCD otrzymują ochronę w miejscu pracy, domenie publicznej, transporcie, telekomunikacji i operacjach rządów stanowych i lokalnych, zgodnie z Americans with Disabilities Act.

OCD

Obsesja to kluczowa cecha OCD. Myśli prowokujące lęk charakteryzują zaburzenie u nastolatków, często występując bezliczne razy w ciągu dnia. Nieracjonalne kompułsje zazwyczaj towarzyszą obsesjom, resulting in męczące rytuały, które mogą pochłaniać duże fragmenty czasu w życiu nastolatka. Według HealthyChildren.org, wiele z tych obsesji nastolatków skupia się na bakteriach i rytuałach czystości, podczas gdy inne obsesje zapierają umysł nastolatka przytłaczającymi uczuciami zapomnienia, sprawiając, że nastolatek sprawdza, sprawdza znowu i znowu sprawdza, czy zadanie jest ukończone.

Przyczyny

Choć przyczyna myśli obsesyjnych jest nieznana, eksperci podejrzewają, że serotonina może być winna. Gdy przepływ serotoniny – chemikalu mózgu – jest zablokowany, mózg nie jest w stanie odfiltrować nierzeczywistych myśli, a zamiast tego skupia się na nich. Według TeensHealth, badania obrazowe ukazują, że osoby z OCD mają inne wzorce mózgu niż te bez. Narastające dowody pokazują też, że OCD może biegać w rodzinach, sugerując, że dysbalans serotoniny może mieć podstawę genetyczną.

Diagnoza

Im wcześniej zachowania obsesyjne są zdiagnozowane i leczone, tym mniejsze ryzyko, że nastolatek rozwija objawy bardziej problematyczne w przyszłości. Rodzice podejrzewający, że ich nastolatek może mieć zachowania obsesyjne, powinni szukać oceny psychiatry lub kwalifikowanego dostawcy opieki zdrowotnej. By zakwalifikować się jako OCD, obsesje muszą być tak poważne, że zakłócają codzienne życie nastolatka. Według strony Children's Hospital of Pittsburgh, objawy związane z OCD pochłaniają co najmniej godzinę lub więcej dziennie nastolatka, obniżają funkcje psychiczne i powodują cierpienie psychiczne.

Leczenie

Po diagnozie OCD, terapia jest zazwyczaj kolejnym krokiem. Terapeuci używają terapii poznawczo-behawioralnej, która uczy nastolatków, jak zmieniać swoje myśli obsesyjne. Według TeenHealth, CBT pomaga zresetować części mózgu uruchamiające objawy OCD. Razem z CBT, niektórzy nastolatcy też odczuwają, że dołączenie do grupy wsparcia OCD, gdzie mogą rozmawiać z innymi z tymi samymi wyzwaniami, wzmocni proces terapeutyczny. W połączeniu z terapią, niektórzy terapeuci mogą też przepisać leki na receptę do łagodzenia objawów. Nawet z terapią i lekami, ważne jest, by nastolatek zrozumiał, że może upłynąć od miesięcy do lat, zanim poczuje się w pełni wolny od obsesji.