Zrozumienie tantrumów (wybuchów gniewu) u niemowlaka
Rodzice nowego dziecka spędzają większość pierwszego roku życia dziecka na poznawaniu jego nastrojów. Ale zaraz po pierwszym urodzinach wiele dzieci staje się bardziej skłonne do wybuchów gniewu (tantrumów), co może zaskoczyć nawet najbardziej uważnego rodzica.
Dziecko, które chwilę temu było zadowolone, nagle rozpada się, jakby ktoś przestawił włącznik.
Choć wybuchy gniewu mogą być zestraszające i frustrujące, to w pełni normalna część rozwoju dziecka. W wieku roku dzieci przeżywają duże emocje, ale nie mają jeszcze słów, by je wyrazić.
Coś tak drobnego jak zabawka poza zasięgiem lub koszulka, która nie leży dobrze, może szybko doprowadzić do czerwonych twarzy, wygiętych pleców, pękających uchom wyców i kopających nóg.
Dowiedz się, dlaczego tantrumy się zdarzają, jak reagować, gdy dziecko je ma, i co najważniejsze – jak je zapobiegać.
Dlaczego tantrumy u niemowląt się zdarzają
Gdy Twoje dziecko wybucha tantrumem, jego natychmiastowe potrzeby (rzeczywiste lub postrzegane) nie są zaspokojone, i czuje to ostro. Ponieważ większość roczników nie potrafi jeszcze płynnie mówić i nie rozumie, jak nazywać swoje uczucia, używają fizycznych środków, by komunikować wielkie emocje.
Gdy Twoje dziecko ma tantrum, próbuje Ci coś powiedzieć. To, co mówi, może być:
Mam strach!
Dzieci mogą zostać przestraszone gwałtownymi hałasami, dziwnymi widokami lub nowymi ludźmi. W tym wieku mogą też rozwijać lęk rozdzielności i panikować nawet przy znanej opiekunce.
Jestem zfrustrowany!
Frustracja leży u podstaw wielu tantrumów. Trwa chwilę, zanim małe dziecko nauczy się wyrażać się, a rozłączność między tym, co chcą, a tym, co próbują powiedzieć, to zazwyczaj moment, gdy zaczyna się tantrum.
Tantrumy też często zdarzają się podczas przejść, np. wsadzanie i wyjmowanie z krzesełka do karmienia lub fotelika, po zabawie, w czasie posiłków.
Jestem przeforsowany!
Często dzieci, które są przedawkowane bodźcami, zachowują się wybuchowo. Np. po dużym zebraniu rodzinnym lub imprezie, dziecko może być przeforsowane zbyt dużym hałasem, aktywnością i interakcją. To może doprowadzić do tantrumu, jeśli nie rozpoznasz oznak przedawkowania bodźcami, które mogą obejmować drażliwość i płacz.
Jest mi niedogodnie!
Podczas tantrumu ekspertka od wychowywania Elizabeth Pantley, autorka bestsellerowej serii "Rozwiązania bez płaczu", zaleca rodzicom, by najpierw rozważyli, czy tantrum nie jest objawem czego innego, jak zmęczenie czy głód.
Gdy dziecko czuje się niedogodnie, czy to od powszechnej przyczyny jak przegrzanie, czy coś poważniejszego jak choroba lub ból, często próbuje skomunikować to ciałem.
Jak reagować
Oczywiście, nie ma metody gwarantującej idealne zachowanie zawsze, i i tak będziesz musiał radzić sobie z tantrumem w pewnym momencie, niezależnie od tego, jak bardzo starasz się go uniknąć. Dzieci mają niezwykłe zdolność do rzucania najgłośniejszych tantrumów w sklepie spożywczym albo w ładnej restauracji.
Ważne, by dziecko zrozumiało, że zależy Ci na jego potrzebach, więc podczas tantrumów staraj się reagować spokojnie, zachowując zdrowe granice zachowania.
Im bardziej reagujesz z lękiem, frustracją lub gniewem, tym więcej paliwa wsypujesz do ogniska, wyjaśnia Pantley.
Weź kilka głębokich oddechów i celuj w mówienie do dziecka fermnym, ale uspokajającym głosem. Spróbuj dać im słowa na to, co czują. Np. możesz powiedzieć: "Czujesz smutek, bo odchodzimy z placu zabaw".
Delikatne dotyki też mogą pomóc uspokoić gniew dziecka. Pamiętaj, w tym wieku dziecko prawdopodobnie potrzebuje pomocy, by się uspokoić. To nie jest umiejętność, którą mają sami. Zabranie dziecka do cichego pokoju (lub na zewnątrz), z dala od innych, i śpiewanie cicho podczas pieszczotania pleców może uratować sytuację.
Rozpraszanie uwagi też skuteczna technika. Np. jeśli dziecko protestuje przeciwko wsadaniu do fotelika, spróbuj zaśpiewać ulubioną piosenkę albo dać specjalną zabawkę, która jest tylko do jazd w aucie.
Kluczowa rzecz: nie pozwól starszemu niemowlaku lub maluchu używać tantrumów lub nieposłuszeństwa, by dostać to, co chcą. Ustępowanie i kupowanie tej zabawki, by zatrzymać płacz, tylko wzmocni to negatywne zachowanie.
Jeśli myślisz, że tantrumy dziecka są przedłużone i granicznie z wyjściem z kontroli, lub trwa długo, zanim je uspokoisz, skonsultuj się z pediatrą, by wykluczyć większy problem zdrowotny.
Prewencja
Klucz do prewencji tantrumów to świadomość potrzeb dziecka i ich przewidywanie jak najbardziej. To nie łatwe, a jeśli mama lub tata jest też zmęczony i zdenerwowany, to jeszcze trudniej.
Sprawdzony sposób na zapobieganie tantrumom z frustracji to trzymanie dziecka w przewidywalnej rutynie. Pobudka, śniadanie, drzemka, sen nocny itd. powinny podążać tymi samymi wzorcami tak często, jak to możliwe. Ta przewidywalność daje małym dzieciom poczucie bezpieczeństwa.
W dniach, gdy wiesz, że rutyna zostanie naruszona, spróbuj zaplanować odpowiednio. Może to znaczyć dodatkową nagrodę za dobre zachowanie, albo nieplanowaną drzemkę, jeśli dziecko wygląda na drażliwe.
Dodatkowo, Twoje nastawienie może wpłynąć na to, jak reagujesz. Miał odpowiednie oczekiwania wobec rozwoju dziecka. Bądź cierpliwy, gdy dziecko jest w nowej sytuacji lub z nowymi ludźmi. Pracuj z dzieckiem, gdy uczy się nowych umiejętności, pamiętając, że frustracja jest często częścią procesu.
Daj sobie też przerwę. Wielu rodziców, zwłaszcza pierwszych, winni się lub myśli, że to ich wina, gdy dziecko rzuca tantrumem.
Słowo od Verywell
Tantrumy to normalny etap rozwoju każdego dziecka, i nie trwają wiecznie (choć czasem tak się wydaje). Reagując z empatią i pokazując dziecku, że zależy Ci na jego potrzebach, będziesz miał narzędzia, by przejść przez lata tantrumów.
-
Rodzice mają tendencję do bycia pomijanymi, gdy chodzi o wpływ hektarnego harmonogramu szkolnego. Rzeczywistość jest taka, że rodzice są zazwyczaj tymi, którzy odpowiadają za wożenie dzieci do szkoły, pobieranie dni urlopowych, gdy ktoś zachoruje, za -
Wielorakie inteligencje Styl uczenia się: Muzyczny Inteligencja muzyczna to najwcześniej pojawiający się talent – nawet niemowlęta potrafią śpiewać i dopasowywać struktury rytmiczne. Kontakt z muzyką pomaga dzieciom poprawiać koordynację, rozumieć sw -
Wiele razy groziłam zabraniem deseru, opuszczeniem restauracji, a nawet lądowaniem samolotu pasażerskiego, by naciągnąć dzieci do robienia tego, co chciałam. Czasem moje groźby działały. Inne razy policzałam do trzech, by zacząć od nowa od jedynki.
