• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Pozwolenie na bycie rodzicem: Dlaczego obchodzę powrót syna do domu

Może niesprawiedliwie mówić, że mój poród nie poszedł „według planu”, bo poza kartką z nazwiskiem pediatry i numerem pagerem męża – nie miałam planu.

Nie widziałam narodzin dziecka jako tego klișowego „najlepszego momentu życia”, na jaki tyle innych się przygotowało. Nie widziałam nic „najlepszego” w łaganiu naga na szpitalnym łóżku, wydzielaniu płynów przed kolegami męża.

Ale nie byłam gotowa na to, jak trudne będą te pierwsze osiem dni, bo nawet bez „planu porodu” była bardziej zawiązana wizją „normalnego” porodu niż się spodziewałam – nie w sensie unikania cesarskiego czy rodzenia bez anestezji, ale podstawowych kroków: pójść w poród, pójść do szpitala, urodzić dziecko, zabrać dziecko do domu.

Nie byłam gotowa na: pójść na kontrolę, pójść na triage, zostać przyjętą, zostać zindukowaną, urodzić dziecko, pójść do domu sama.

Nie mama

Gdy po raz pierwszy przejechałam windą jedną piętro w dół – z sali rodzenia na NICU – miała na sobie skinny jeansy ciążowe, zielone gumowe kalosze i ukradzony od męża sweter z ostatniej wizyty. Czego nie miałaś, przez pomyłkę pielęgniarek, to opaski uprawniającej do wejścia na NICU.

Przyjrzałam się inkubatorze – mały sen w plątaninie drutów – gdy pielęgniarka weszła, by mnie wyprowadzić: „Nie jesteś rodzicem”. Mój natychmiastowy Zusammenbruch sugerował, że może jestem, więc personel ustalił pomyłkę i posłał mnie z powrotem na górę po nową opaskę.

Później tego dnia, gdy wreszcie usiadłam z dzieckiem na rękach, pielęgniarka zmieniająca się na zmianę zrobiła double-take: „Ojej, ty jesteś mamą?”. Aparat i wygląd były szczególnie imponujące dla kobiety, która urodziła 8 godzin temu. Mała victoria.

Pozwolenie na rodzicielstwo

Choć miałaś opaskę dowodzącą, że jestem mamą, doświadczenie NICU w dużej mierze wydawało się prośbą o pozwolenie. Gdy rodzice na górze po prostu wciskali dzieci do fotelików i wjeżdżali do domu, my mieliśmy „plan lotu” – plakat z listą odpowiedzialności, które rodzice przejmują, gdy zdrowie dziecka poprawia się.

Wykres, wersja którego używa wiele szpitali, napisany z perspektywy dziecka („moja podstawowa opieka”, „karmię mnie”, „uspokajaj mnie”), pokrywa od przyjęcia do wypisu. Każda pastelowa chmurka ma pola „rodzice uczą się” i „rodzice gotowi”, plus linia dla inicjałów pielęgniarki i daty po zadowalającym wykonaniu.

Pewnie wykres ma pomóc wizualizować postępy. To dobrze zamierzony design, by pomóc rodzicom chorych dzieci coś robić. Ale dla mnie był mniej „planem lotu”, a bardziej „kartą ocen”. Czułam, że muszę udowodnić, że nie tylko jestem rodzicem, ale DOBRYM rodzicem, gdy inni po prostu zabierali dzieci do domu.

Może dlatego w tym momencie – 20:32, w moim pokrowcu na mojej kanapie trzymając dziecko, które właśnie pozwolono mi zabrać do domu – po raz pierwszy czułam się rodzicem.

Siedzę na kanapie, której jeszcze nie zabrudzono plucizną ani kruszywkami, przed biegowym wózkiem zmontowanym ale nieuzytym, z włosami w nerwowym gołębniku, który obiecuję, że nie stanie się moim znakiem rozpoznawczym w przyszłych latach, pijąc szampan, którą planowałyśmy wypić w salce rodzenia 8 dni wcześniej.

Oczywiście obchodzimy urodziny syna co roku. Ale ten dzień jest dla niego. Osiem dni później zabieram chwilę, by spojrzeć na to zdjęcie i obchodzić mnie i dzień, w którym stałam się mamą.

Powiązane: Co powinnaś wiedzieć, jeśli masz przedwczesnego dziecka