• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak poradziłam sobie z winą z powodu karmienia piersią

Siedziałam nieruchoma, przytulając noworodka, rozglądając się po szpitalnym pokoju w stanie senności. To był dzień po porodzie i czwarty raz prosiłam pielęgniarkę o wezwanie konsultantki laktacji. Gdy przyszła, uśmiechnęła się ciepło, z lekkim niepokojem pytając, w czym może pomóc.

„Po prostu… nie wiem, co robię”, powiedziałam. Ponownie pokazała, jak przyłożyć córkę do piersi, dodając, że „radzę sobie świetnie”. Czy na pewno? Poza porodzeniem, jedynym sukcesem było samodostateczne ida z łóżka do łazienki.

Dla mnie chęć karmienia piersią była niesamowita. Przez dziewięć miesięcy miałaem wizję, jak to będzie. Gdy położyli córkę na mojej piersi, wszystko się zmieniło. Jej usta otwierały i zamykały, szukając pożywienia, którego mogłam dać tylko ja – a ja nie miałam pojęcia, jak to zrobić. Chciałam, by to było wyjątkowe, a nie stresujące. Żeby to budowało wiążność, a nie było obciążeniem.

Ból fizyczny zamienił się w zamęt emocjonalny, tworząc ciąg na linii mojego zdrowia psychicznego a pragnienia bycia „dobrą” mamą.

Tam byłam, w łzach, zastanawiając się, jak utrzymać to przez sześć miesięcy, do których się zobowiązałam. Boliło – bardzo. Ciągle bałam się, że córka nie dostaje wystarczająco mleka. Jedyną „magią” był wybuchowy ból, pojawiający się znikąd, nawet gdy nie karmiłam.

Pierwsze tygodnie to nie tylko dyskomfort fizyczny. Stały lęk pchał moje zdrowie psychiczne na skrań upadku, dni wypełniały przekleństwa skierowane do odkurzacza do mleka i płacze do konsultantki laktacji. Ale jedno uczucie przytłaczało inne – wina. Ból fizyczny zamienił się w zamęt emocjonalny, ciąg na linii zdrowia psychicznego a pragnienia bycia „dobrą” mamą. Chciałam dać córce to, czego potrzebowała, i dałam. Ale za jaką cenę?

Czułam winę za frustrację, gdy płakała o 2 w nocy za mlekiem. Winę za myśl: „gdybym dała butelkę”. (Mogłam.) Winę za płacz, za chęć rzucenia. Dni zamieniały się w tygodnie, tygodnie w miesiące, a przez winę zmagałam się dalej. Mrugałam, skręcała zęby, zatrzymywałam oddech przy każdej bolesnej sesji. Mąż patrzył z troską i prawie strachem, pytając, dlaczego nie przestanę. „Muszę to robić”, odpowiadałam.

Tyle że… nie musiałam. I z tym zmagają się tyle matek w miesiącach po porodzie. Jesteś skonsumowana pragnieniem udowadniania, że jesteś „dobrą” mamą, że robisz to „właściwy” sposób, jaki nałąza społeczeństwo. (Co ciśnie na pewność siebie jak słoń.)

Według CDC, 60% matek nie karmia piersią tak długo, jak planowały.

Choć karmiłam obie córki dłużej niż zakładałam (co skończyło się pozytywnie), droga do tego była męcząca. Jeśli nauczyłam się jednej rzeczy, to: słuchaj swojego ciała i umysłu, zamiast zmuszać je do posłuszeństwa.

Wrzuciłam winę w kąt i zaczęłam łączyć karmienie z dokarczaniem. Jeśli nie chciałam odkurzać – nie odkurzałam. Jeśli byłam zbyt zmęczona, by karmić – nie karmiłem. Używanie mleczka modyfikowanego, gdy potrzebowałam, przywróciło mi zdrowy rozsądek – i, co najważniejsze, moje dzieci były szczęśliwe, zdrowe i syte.

Twój wybór – piersia czy butelka – nie określa Twojej wartości jako matki. To Twoja determinacja w karmiu dziecka, costa by się nie stało. Dlaczego męczyć się w piekle, skoro zdrowa, równie wartościowa alternatywa istnieje? Dlaczego walczyć, skoro dziecko chce tylko pełnego brzuszka, niezależnie od tego, czy to prawdziwa, czy sztuczna szczyc?

„Nie ma korelacji między wartością matki a tym, czy karmiła piersią, czy nie. Żadnej”, wyjaśnia psychiatra reprodukcyjna i perinatalna dr Carly Snyder. „Twoje dziecko potrzebuje zdrowej mamy ponad wszystko.”

Tutaj, wspierane badaniami i radą dr Snyder, rozbijamy przyczyny winy z karmienia i sposoby na jej przezwyciężenie.

Przyczyny winy z karmienia piersią

Każda kobieta jest inna, ale ogólna przyczyna winy zazwyczaj leży w presji społecznej. „Nasze społeczeństwo promuje „piersia to najlepiej”, co obciąża kobiety w ciąży”, wyjaśnia dr Snyder. „Zastanawiają się, czy będą w stanie efektywnie karmić, i zbyt często łączą swoją wartość jako matki z tym, czy karmienie uda się”.

Wiele osób planuje podejście do karmienia, ale życie ma własne plany. Gdy plany upadają po porodzie, to niszczy pewność siebie i stan psychiczny rodzica. „Wiele szpitali dąży do bycia „przyjaznym dla dziecka”, co oznacza promowanie karmienia piersią i dawanie mleczka tylko na wyraźną prośbę mamy”, mówi dr Snyder. „Mamy często czują się za to wstydzone, a kobiety wychodzą ze szpitala już czując, że nie radzą sobie”.

Z drugiej strony, wielu rodziców wraca do domu z karmionym piersią dzieckiem, by napotkać nieoczekiwane przeszkody wywołujące zmieszane uczucia co do kontynuacji. Oto niektóre z nich:

Problemy z lactacją

Wiele czynników wpływa na ilość mleka (lub jego brak). Na początku, zwłaszcza u primipary, trudno ocenić, czy dziecko dostaje wystarczająco mleka.

Według dr Snyder, występuje niestety cykliczny mechanizm: jeśli rodzic czuje lęk, winę lub smutek z powodu karmienia, lactacja spada, dziecko wyczuwa napięcie, gorzej je, co pogarsza lęk i smutek matki.

• Dokarczanie mleczkiem modyfikowanym
• Źle przyłożenie
• Stres i lęk
• Długie przerwy w karmieniu
• Oferowanie tylko jednej piersi w trakcie posiłku
• Pomyłka sutka od butelek czy sesek
• Podwiązanie języka lub wargi u dziecka
• Problemy z tarczycą u rodzica

Dlatego ważne jest ustalenie, czy naprawdę masz niedobór mleka, czy to co innego. Najlepiej porozmawiać z lekarzem lub certyfikowaną konsultantką laktacji. Pomogą znaleźć przyczynę i ocenić, czy niedobór jest problemem.

Jeśli Ty i Twój zespół medyczny stwierdziły niedobór mleka, może to negatywnie wpłynąć na Twoje samopoczucie. Jak trudne by to nie było, priorytetem musi być zdrowie dziecka, zwłaszcza zaraz po porodzie. „Dziecko potrzebuje odpowiedniej ilości płynów (mleka matczynego lub modyfikowanego) w dniach po porodzie”, mówi dr Snyder. „Odwodnienie może być bardzo niebezpieczne”.

Ogólna niechęć do karmienia

Jeśli po prostu nie lubisz karmienia piersią – to w porządku. Wiele kobiet rezygnuje z wielu powodów.

Według najnowszych danych CDC, blisko 85% kobiet zaczyna karmić piersią po porodzie, ale tylko ok. 58% nadal karmi w 6. miesiącu. Choć niejasne, jaki procent rezygnuje z winy czy niechęci, jedno pewne: karmienie jest trudne i naturalne, by pomyśleć o przerwaniu.

Odstawianie

Może kochasz karmienie. Doświadczenie udane i satysfakcjonujące, ale zdecydowałaś, że czas na odstawianie – i pojawia się nowa forma winy. (A co, jeśli stracimy wiążność? A co, jeśli za wcześnie?)

„W kwestii lęku i winy przy odstawianiu, moment jest decyzją osobistą, czasem podejmowaną przez dziecko, czasem przez mamę”, wyjaśnia dr Snyder. Niezależnie od decyzji, powinna być szanowana, a nie wątpliwa. „Ilekolwiek ktoś karmił piersią – wyłącznie lub z dokarczaniem – to świetnie”, dodaje.

Sposoby na radzenie sobie z winą z karmienia piersią

Jak każdy rodzic wie, wina towarzyszy niemal każdemu aspektowi wychowywania. Na szczęście są sposoby na jej zarządzanie w kontekście karmienia. To nie dzieje się w jeden dzień, ale oto kilka wskazówek:

Daj sobie czas na początku

Pomyśl: właśnie urodziłaś małego człowieka, i teraz uczysz go pić mleko z Twojego ciała. To wymaga pracy! Jeśli masz problemy w dniach i tygodniach po porodzie, pamiętaj: każde dziecko jest inne, niektórze potrzebują więcej czasu na przyzwyczajenie do karmienia.

„Może zająć trochę czasu, zanim Ty i dziecko opanujecie karmienie z wielu powodów, i choć warto szukać rozwiązań, równie ważne jest dawanie sobie łaski, by dać mleczko modyfikowane”, dodaje dr Snyder.

Pamiętaj, co najważniejsze

Na koniec dnia to, co najważniejsze: dziecko jest syte, szczęśliwe i ukochane. Karmienie piersią nie jest jedynym sposobem na budowanie wiązności, mimo co może szepczeć sumienie.

„Mamy i dzieci pięknie się wiązają, niezależnie od tego, czy dziecko jest karmione piersią”, mówi dr Snyder. „Możesz patrzeć w oczy dziecka i budować kontakt podczas karmienia butelką tak samo jak przy piersi. Przytulanie i kocienie znaczą więcej niż sposób dawkowania i rodzaj pożywienia”.

Szukaj wsparcia

Partner, rodzina, przyjaciele, grupa wsparcia, konsultantka laktacji – opcji jest mnóstwo. Partner przejmując nocne karmienia butelką da Ci odpocząć i pozwoli mu nawiązać kontakt z maluchem.

Dr Snyder podkreśla, że profesjonalni są gotowi pomóc. „Psychiatrzy perinatalni, terapeuci i inni specjaliści od zdrowia psychicznego nowych matek są do dyspozycji. Możesz też szukać wsparcia wśród przyjaciół i rodziny, które są zrozumiałe i nieosądne. Wiele osób zmaga się z karmieniem – wspólne dzielenie się doświadczeniami i wzajemne wspieranie pomaga”.

Słowo od Verywell

Słyszałaś to już, ale powiemy raz jeszcze: Najlepsze to to, co syci. Wybór butelki czy piersi to Twoja decyzja. Karmię dziecko nie musi być skomplikowane, stresujące ani kontrolowane przez winę. Bezwarunkowa miłość dziecka jest niezmienna, a sposób karmienia tego nie zmieni. Pamiętaj: danie życia to niesiła siła, oddanie i miłość – to czyni Cię wspaniałym rodzicem.