Mój moment „noga w ustach” na plaży

To przepiękny letni dzień w południowej Kalifornii. Jestem na plażowym grillu, otoczona ludźmi w skimpnych strojach kąpielowych. Skoro to Manhattan Beach, nie mówimy o przeciętnych Kowalskich; to najdoskonalsze ludzkie okazy, jakie wyewoluowały od pilaobsesyjnej małpy. Moja typowa reakcja na bycie w takim miejscu to chęć wydrapania oczu łyżką i/lub odcięcia wiszących części nożem do steka. Ale nie dzisiaj, bo dzisiaj jestem CWC: Chubby With Cause [Tłusta Z Powodem]. Dzisiaj jestem w szóstym miesiącu ciąży.

Szósty miesiąc: słodkie miejsce. Dość duży, by widać, ale nie tak puchnięty, by czuć się jak billboard do Obcego 5: Tym Razem To Poważne. Drugi trymestr był dla mnie miły, i czuję wszystkie te rzeczy, o których mówią książki: kobiecą, spokojną, intuicyjną, jeśli może trochę zgazowaną. Ale przede wszystkim jestem w stanie emocjonalnej ekstazy. Większość moich chwil czuwania poświęcam myśleniu o mojej przyszłej idealnej macierzyństwie z moim przyszłym idealnym dzieckiem. A gdy o tym myślę, jak teraz, to w rozmyciu, z mnóstwem przepływających materiałów, kropkowanego słońca i muzyki Jamesa Taylora. Czujem się tak szczęśliwa, że mogłabym wyrwać tęczę.

Siedzę przy stole piknikowym z przyjaciółmi, gdy kobieta w bikini podchodzi i pyta, czy może pożyczyć otwieraczkę do butelek. Jest miła, atrakcyjna i bardzo w formie, z wyjątkiem nago brzucha, który jest napięty, ale pełen. Nie ma wątpliwości, to brzuch pełen rąk i nóg. Szacuję, że może 5 miesięcy. Znowu, jest w tak super formie, że może za 10 minut wypuści dziecko.

Uśmiecham się i daję jej wiedzącym mrugnięcie; ona odwdzięcza się wiedzącym mrugnięciem wzwrot. Znacie to mrugnięcie – to to, które dzielą właściciele Maców, kierowcy Garbusa i ukryci gejowscy rugbista. Mrugnięcie, które mówi: „Hej, ty! To ja! Jesteśmy członkami tej samej plemię” – w tym przypadku plemię boginie-ciąży-dawczynię-życia – „i czy życie nie jest piekielnie super?”

Więc uśmiechamy się i mrugamy i kąpimy się w naszej idealnej bogini-ciąży, gdy w końcu dotykam jej ręki i pochylam się, by przemówić.

„W którym miesiącu jesteś?” – pytam.

Ona chybia głową i mruga, potem mówi: „Nie jestem w ciąży”.

Możecie myśleć, że siła mojej nogi wpierającej się tak głęboko w usta, że drapie przełyk, sprawiłaby, że zamilknę, ale nie. Zanim zdążę zatrzymać się i uderzyć głową o stożek ratownika, zadaję kolejne genialne pytanie:

„O! A więc, czy właśnie urodziłaś dziecko?” To powiedziałam. „Czy właśnie urodziłaś dziecko?” Z dodanym przełykowym naciskiem na słowo urodziłaś.

„Czy właśnie urodziłaś dziecko??” Bikini Lady tak głęboko patrzy mi w oczy, że kontaktuje się z moimi zmarłymi przodkami i hańbi ich za wkład w moją pulę genów.

„Nie”, mówi płasko, „nie urodziłam. Właśnie. Dziecka.”

„O”, mówię, a potem czuję ostry szczypnięcie na nodze. To od jednej z przyjaciółek, która mentalnie nagrywa ten moment, by regularnie mnie o nim przypominać. Jej pazuropodobny chwyt budzi mnie z tranu debila, w którym momencie zaczyna się werbalne spotykanie: „Przepraszam, to tylko że jesteś tak w formie – i piękna – po prostu pomyślałam – jesteś tak w formie – poza tym – jesteś po prostu tak piękna i w formie!”

Bikini Lady nic nie mówi. Więc, by wypełnić ciszę, sięgam i wyciągam ostatnie urządzenie z mojej pustej, rdzewiejącej skrzynki narzędzi: „Przepraszam, nie wiem, co mówię. Jestem pijana”.

Bikini Lady patrzy na mnie, jakbym właśnie wyrosła pachwinę na twarzy. Używa otwieraczki, by otworzyć piwo, które trzymała w lewej ręce cały czas (wygląda na to, że nie tylko jestem niewrażliwa, ale też prawnie niewidząca), a potem odchodzi, unosząc piasek doskonale pedikurowanymi, nieciążnymi stopami.

Gdy siedzę w nagle zbyt gorącym kalifornińskim słońcu, kontempluję mój potrójny salchow faux pas. Wszystko, co wiem, to, że może mieć guza wielkości dyni w środku. Albo po prostu ma słabe mięśnie brzucha – może jest w 8. tygodniu 12-tygodniowego planu treningowego i w przyszłym tygodniu zacznie ćwiczyć core, nie wiem! A co gorsza, co gdyby była w ciąży? Nie mogę nawet o tym myśleć… A potem próba ucieczki z wymówką „jestem ciążną alkoholiką”? Wow. Teraz ja wstydzę się za moich przodków.

Wyrosłam filozoficznie do mojego plażowego blamazy. Uświadomiłam sobie, że to był moment, w którym zrozumiałam, że nic w ciąży czy rodzicielstwie nigdy nie będzie pasować do moich oczekiwań – zwłaszcza tych o samej sobie. Oczywiście, zostanie mami mogło mnie zmienić, ale nie jestem w żaden sposób bardziej intuicyjna, spokojna ani kobieca niż byłaem (lub nie byłaem) przed reprodukcją. A większości dni to dziwnie utulna myśl – choć pewnie nie dla pewnej noszącej bikini pani ze słabym core, która po prostu chciała wypić zimne piwo w gorący dzień.

  • Obejrzyj Johannę opowiadającą inną historię.
  • Odwiedź stronę Johanny: Johannastein.com

Oryginalnie opublikowano w lipcowym 2012 wydaniu magazynu Parents.

Previous:

Next: