• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Zabawne aktywności uczące umiejętności społecznych dzieci

Umiejętności społeczne to przestrzeganie norm społecznych w interakcjach z innymi, ale nie znaczy to, że są one wrodzone. Wiele czynników może wpływać na rozwój umiejętności społecznych dziecka, w tym nieśmiałość, stany jak autyzm czy zespół Aspergera, czy szkodliwe środowiska, jak rodzina z przemocą. Choć nie każde dziecko ma stać się motylkiem społecznym, angażowanie w aktywności rozwijające umiejętności społeczne buduje samoocenę i zdolność do sensownych interakcji z innymi.

Obrazy umiejętności społecznych

Identyfikacja pożądanych umiejętności społecznych pomaga dzieciom zrozumieć odpowiednie zachowanie lepiej niż nieprecyzyjne polecenia jak „przestań” lub „bądź grzeczny”. Przydziel każdemu dziecku konkretne zachowanie społeczne, np. pomaganie innym, dzielenie się, uprzejme proszę przed zabraniem i robienie na zmianę. Dzieci rysują przedstawienia swojego zachowania, a potem wyjaśniają umiejętność i obraz rówieśnikom. Zachęcaj do pytań i dyskusji wśród innych uczniów i dopisz własne uwagi do określonych pojęć, jeśli to konieczne.

Przedstawianie scenek

Ćwiczenie poprawnych umiejętności społecznych w kontrolowanym środowisku daje dzieciom wiedzę do realnych interakcji. Dwoje dzieci zagrywa plasauzalną sytuację, np. wbicie w kolejkę albo zaproszenie do zabawy. Przypomnij wszystkim o używaniu słów i manier przed występem. Po zakończeniu zapytaj małą grupę o opisanie pozytywnych zachowań w scence. Np. „on użył słów, by powiedzieć, że się zdenerwował, i nie uderzył”. Dwoje innych uczniów zagrywa inną scenę i dyskutuje o pozytywnych zachowaniach. Powtarzaj, aż wszystkie dzieci będą miały szansę wystąpić.

Treningowe spotkania zabawowe

Poproś szczególnie dojrzałe, społecznie dojrzałe dziecko, starsze o 4–5 lat, by brało udział w 30-minutowych spotkaniach zabawowych z kilkoma dziećmi, które mają problemy społeczniejsze. Starszy uczeń, rozumujący cel aktywności, staje się skutecznym modelem i mentorem, który angażuje się w rzeczywiste scenariusze z dziećmi. Np. gdy powstanie spór o klocki, mentor może powiedzieć: „Jacek, właśnie chwyciłeś ten kloc od Alisy bez pytania. Jak byś się czuł, gdyby ona chwyciła coś Twojego bez pytania?”. Lub, gdy mentor zauważy dwóch uczniów robiących coś na zmianę, pochwali to zachowanie.

Czytanie twarzy

To zadanie sprawdza się u dzieci starszych niż 8 lat, które potrafią rozpoznawać złożone wyrazy twarzy i język ciała, nie tylko radość, złość i smutek. Każde dziecko dostaje karteczkę z emocją, np. entuzjazm, zmieszanie, lęk. Dzieci idą w kółko i grają swoją emocję, a inni zgadują, co czuje, i proponują odpowiednie reakcje. Np. po zidentyfikowaniu wyrazu jako lękowego, dyskutuje się o reagowaniu uroczymi słowami. Lub po zobaczeniu entuzjazmu, dyskutuje się o odpowiednich sposobach dzielenia się entuzjazmem rówieśnika bez nadmierności.