• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak pomóc dziecku w psychologicznym oddzieleniu się od rodzica

Na początku życia celem rodzica jest nawiązanie więzi emocjonalnej i psychologicznej z dzieckiem, by dać mu poczucie bezpieczeństwa do wzrostu i rozwoju. Z czasem dziecko musi zacząć stopniowe oddzielanie, by zdrowo rozwijać niezależność. To proces wymagający wsparcia, gdy dziecko powoli uczy się pozytywnej i korzystnej autonomii.

Instrukcje

1. Zachęcaj dziecko do budowania relacji z innymi poza opiekunami i najbliższą rodziną. Te rozszerzone relacje i przyjaźnie pomogą dziecku zbudować zaufanie i zrozumieć, że może cieszyć się interakcjami i czasem z innymi, sugeruje przewodnik Michigan Great Start Collaborative. Możesz to osiągnąć, wystawiając dziecko na grupy zabaw, programy społeczne i szkolne.

2. Odkryj zainteresowania dziecka i aktywności, które poszerzą jej otoczenie. Zapisz dziecko na zorganizowany sport lub znajdź hobby, które chciałaby poznać, i zapisz na zajęcia. Szukaj pasji dla dziecka, aż znajdziesz coś, co autentycznie lubi i na czym może się skupić i uczyć. Ten proces da dziecku pewną autonomię.

3. Unikaj nadmiernego funkcionowania za dzieckiem, ostrzega doradca Debbie Pincus ze strony Empowering Parents. Jeśli kontynuujesz pomoc i wsparcie po punkcie, gdzie dziecko nie tego już nie potrzebuje, możesz zachęcić do uzależnienia i dziecko może nie rozwijać ważnych umiejętności samowystarczalności. Np. odstaw się i poczekaj, czy dziecko poradzi sobie z pracą domową i zadaniami szkolnymi bez Twojej pomocy.

4. Zrównoważ rosnącą potrzebę niezależności dziecka z ciągłą potrzebą bliskości, radzi psycholog Laura Markham ze strony Aha Parenting. Choć dziecko może Cię odpychać jedną ręką, psychologicznie prawdopodobnie wciąż wie, że Cię potrzebuje. Daj dziecku znać, że może rozpościerać skrzydła trochę, nie rozłączając się emocjonalnie. Może to być proste jak kontynuowanie codziennych „sprawdzianów” rozmownych z dzieckiem, nawet gdy staje się zajęte szkołą i rozwijającym się życiem społecznym.

5. Kontynuuj wsparcie emocjonalne i psychologiczne, gdy dziecko o nie prosi, ale odstaw się, nie oferując go zbyt prędko. Np. jeśli dziecko musi podjąć decyzję o planowaniu lub balansowaniu harmonogramu, możesz się dostępny do dyskusji. Delikatnie pomóż jej znaleźć odpowiednie rozwiązanie do samodzielnej decyzji. Zaletą pomagania dziecku w podejmowaniu samodzielnych decyzji przed dorosłością jest to, że możesz być dostępny na kontrolę szkód, jeśli decyzja nie da pożądanego wyniku.