• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Niania nagle odejdzie, dzieci w tarapatach

P: Moja niania od trzech lat nagle odeszła, nie pożegnając się z naszymi dwoma chłopcami, lat trzech i sześciu. Wszystko było zaskakujące i nagłe. Jedyną ratunkiem było to, że oczekiwaliśmy, że odejdzie za trzy miesiące później niż tak się stało, więc dzieci już wiedziały, że zmiana nadchodzi. Ich ojciec jest teraz ojcem w domu na pełen etat, trzy miesiące wcześniej niż planowano.

Nasz trójlatkowy wydaje się w porządku. Nasz sześciolatek, który ma problem z przejściami i obsługą zbyt dużej ilości informacji naraz, zareagował gorzej. Wyszedł całkowicie z kontroli – biega po domu zachowując się jak małpa przed snem, ma ogromne ataki gniewu, kopie, bije, boksers i ogólnie jest buntowniczy i trudny. Wydaje się, że chce sprawdzić, co się stanie, jeśli zachowa się fatalnie.

Nasza reakcja to pozostanie tak spokojnych, jak to możliwe, i dalsze ustalanie i praca w ramach ustalonych granic, przy komunikacji słowami, obrazami i pisaniem. Było to bardzo męczące.

Część problemu wydaje się zazdrością wobec brata, który jest w domu w dzień, z tatą, podczas gdy on jest w szkole. Inne części to nagła zmiana, zmiana opiekuna i stąd nowe granice. Prawie jakby szukał negatywnej zamiast pozytywnej uwagi.

Jakieś myśli, jak najlepiej z tym poradzić? Jak długo nietypowe/regresywne zachowanie zazwyczaj trwa, zanim sprawy uspokoją się z powrotem?

Dzięki.

O: Twoja wiedza o synu i analiza jego zachowania pokazują mi, że masz doskonałe zrozumienie tej sytuacji. Twój sześciolatek jest przytłoczony, zły, zazdrosny, zmieszany i przerażony. Pokazuje Ci swój gniew i swoją potrzebę uwagi przez niegrzeczne zachowanie. Tworzy też pewien „kontrolę” i przewidywalną rutynę w nowej sytuacji, działając destrukcyjnie i zmuszając Cię do reagowania. To jego „stabilność przejściowa”, dopóki nie przyzwyczai się do nowej, stabilnej, codziennej rutyny.

Zasugerowałbym, byś pokazał mu, że rozumiesz jego dylemat, nazywając jego „ból”. Możesz przeprowadzić z nim rozmowy (planowane w spokojnych momentach), które poświadczą, że rozumiesz wszystkie emocje, które czuje (nazwij te emocje) i jak trudno mu jest z nimi poradzić sobie. Nie obwinisz go za te uczucia, tylko dajesz mu znać, że jesteś świadomy, co przeżywa.

Szukaj okazji, by oferować mu zachętę za jakiekolwiek pozytywne zachowania, które wykaże (możesz musieć być kreatywny w znajdowaniu godnych pochwały czynów na pewien czas). Może też pomóc, by Twój mąż ustanowił regularny, cotygodniowy specjalny czas samotny ze starszym synem. To mogłoby zrekompensować jego zazdrość wobec codziennego czasu brata z tatą. Te specjalne chwily samotne umieściłyby tatę w innej roli niż „nowa niania”. Powiesz zdjęcie taty i syna na kalendarzu w dniu tygodnia, gdy mają swoje specjalne spotkania. Niech Twój mąż gada o tym, jak czeka na te chwile.

Zalecałbym też odtworzenie, jeśli to możliwe, tych elementów dawnego środowiska niani, które on uważał za najbardziej przyjemne i uspokajające; to może pomóc utrzymać pewną stabilność.

Jego regresja/agresja ustąpi, gdy straci strachy, zamieszanie i gniew dotyczące nowej rutyny. Powodzenia Wam wszystkim.