• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Zrezygnowałam z pracy z powodu pandemii i czuję się porażką jako pracująca mama

Jako pracująca mama, pandemia COVID-19 uderzyła w moje życie jak bomba atomowa. W nocy przeszłam z bycia ambitną profesjonalistką ds. pisarstwa i marketingu z dwoma dziećmi w szkole na przepracowaną, chaotyczną bałagan i ubogą usprawiedliwienie nauczyciela nauki wirtualnej. Przez miesiące zmagałam się, by to wszystko zadziałało, ale ostatecznie poczułam się zmuszona do trudnego wyboru, który stał się strachem jak i rzeczywistością dla wielu innych pracujących kobiet: zrezygnowałam z pracy, by przeprowadzić rodzinę przez pandemię.

Jak wielu rodziców, od połowy marca miałam dzieci w domu, gdy pracowałam. Mąż pracuje pracą kluczową, więc był w biurze codziennie, zamiast pracować zdalnie z naszym przedszkolakiem i uczniem 2. klasy wspinającymi się po nim jak ja. Na początku pandemii pracowałam w pełnym wymiarze w roli marketingowej, a także prowadziłam kilka zleceń pisarskich jako dodatek. Oba nasze dzieci miały też zadania nauki wirtualnej do zrobienia do „wakacji letnich” w maju, więc żonglowałam tym też.

Nie żyjemy w odcinku „Leave It To Beaver”, więc mąż zauważył wewnętrzną niesprawiedliwość codziennego wychodzenia do pracy i zostawiania mnie w domu, by zarządzać resztą. Zaczął iść później, wracać wcześniej i brać tyle dni wolnych, ile mógł. W końcu wymyśliliśmy własną wersję podzielonego harmonogramu. Dwa dni w tygodniu zostawał w domu z dziećmi w dzień i szedł do biura w nocy, dając mi więcej samotnego czasu na skupienie się na pracy.

W dni, gdy nie był w domu, pracowałam w nietypowych godzinach, próbując wypełnić role gwiazdy pracownika i nr 1 mamy. Zalogowałam się do pracy o 5 rano i pracowałam blok trzech godzin, zrobiłam przerwę w południe, by opiekować się wirtualną nauką dzieci i zajęciami na Zoomie, pracowałam kolejny kawałek po południu, gdy dzieci pozostały przyklejone do Netflixa, przerwała na kolację, a potem pracowałam nad zleceniami pisarskimi całą noc, gdy mąż robił kąpiele i kładł dzieci do łóżka.

Przetrzymaliśmy się tak przez ponad trzy miesiące, ale gdy weszliśmy w przerwę letnią, coraz bardziej to było nie do zrównoważenia. Czas nauki wirtualnej dzieci zastąpiono wirtualnymi obozami letnimi, które były jeszcze trudniejsze do koordynacji. Harmonogram pracy męża stał się zbyt zajęty, by pozwolił mu brać godzinne dni wolne, a ja byłam na skraju wypalenia. Wydawało się, że jestem na zegarze od wschodu słońca do północy każdego dnia, i czułam winę za wszystkie sposoby, w jakie nie mogłam być tam dla dzieci.

Młodszy ma opóźnienie mowy i zmagaje się z czytaniem. Pandemia oznacza, że nie dostaje zwykłej pomocy od logopedy szkolnego, a ja byłem zbyt zajęta wszystkim innym, by pracować z nim na regularnym harmonogramie. Starszy był desperacko samotny bez szkольных przyjaciół i nauczycieli. W dni robocze siadała obok mnie przy biurku i zadawała nieskończone pytania o tym, co robię i kiedy skończę, byśmy mogli spędzić czas razem. „Zawsze jesteś zajęta” – powiedziała mi pewnego dnia. „Nigdy nie masz czasu, by być z nami.”

To coś, co pewnie każdy rodzic pandemii usłyszał tysiąc razy, ale uderzyło, bo wiedziałam, że nie przesadza. To była prawda. Już zacząłam nienawidzić godzin poświęcanych na pospolite zadania w pracy, i zadawałam sobie poważne pytania o to, czy korzyści z mojej pracy są w ogóle warte to dla naszej rodziny. Moja praca marketingowa była stanowiskiem kontraktowym, i choć zarabiałam dobrze na wszystkich pracach razem, byłam niedopłacana za pracę, którą tam wykonywałam. Firma nie miała planów zatrudnienia mnie na stanowisko stałe, więc nie było realnej szansy na awans ani przyszły rozwój.

Pracowałam w wszystkich porach dnia i nocy, by zapewnić wypełnienie moich obowiązków wobec pracy, mimo dwóch małych dzieci w domu i pandemii wściekającej przed moimi drzwiami, ale czułam się, jakby kręciłam kołami. Gdyby to był inny czas, byłabym na polowaniu za nową rolą. Ale biorąc pod uwagę pandemię, moje ogólne wypalenie i wszystkie nieznane o opiece nad dziećmi i nadchodzącym roku szkolnym, zacząłam przeliczać liczby, by sprawdzić, czy mogę zarobić wystarczająco na freelancingu samemu.

Czuło się absurdalnie, by o tym myśleć. Stopa bezrobocia to 13,3%, a ja rozważałam odejście z pracy? Co jeśli moje zlecenia freelance wyschną? Co jeśli pandemia potrwa rok? Co jeśli... było ogromnych, ale ogromne było też wypalenie, jakie czułam. Na początku czerwca zdecydowałam się na skok. Dałam znać szefowi, że musię zrobić zmianę, i zgodziłam się pracować w niepełnym wymiarze, aż znajdą mojego zastępcy. Ustawiłam nowy harmonogram, pozwalający mi pracować poranki, ale spędzać resztę dnia z dziećmi.

Tak po prostu, moja kariera weszła w hibernację.

Wiem, że mogłam podjąć ten wybór tylko dzięki ogromnej ilości uprzywilejowania. Mam luksus wielu opcji pracy, elastycznego harmonogramu i partnera, który ma stosunkowo dobre bezpieczeństwo pracy i stabilny dochód. Nawet ze wszystkimi tymi rzeczami działającymi na moją korzyść, wciąż czuję winę i wstyd o moich wyborach.

Z pewnością nie jestem jedyną mamą w tej pozycji. W kwietniu tego roku ankieta wykazała, że 14% matek rozważyło odejście z pracy z powodu wymagań domu i życia rodzinnego w trakcie pandemii. Mimo to, część mnie czuje, że jakoś zawiodłam, albo że jestem chodzącym stereotypem antyfeministycznych ideałów. Jestem pracującą mamą w 2020 r. Mam „mieć to wszystko”. Mam rozbić szklany sufit, być idealną wszędzie obecną matką i nigdy nie pozwolić nikomu zobaczyć mnie pocą. Zamiast tego, odpycham się.

Prawdą jest, że świat nie ułatwia kobietom zostawania w pracy. Te z nas w relacjach heteroseksualnych często located that our jobs are literally worth less to our families than those of our partners. Raport U.S. Census Bureau z 2017 r. wykazał, że kobiety pracujące w pełnym wymiarze przez cały rok zarabiały ok. 80% tego, co ich męscy odpowiednicy w tym roku. Kobiety zajmują też mniej stanowisk kierowniczych niż mężczyźni, a mężczyźni zazwyczaj promują innych mężczyzn, więc jest mniej okazji dla kobiet, by wspinać się po korporacyjnej drabinie.

Praca kobiet jest też chronicznie niedowartościowana, a w czasach kryzysu nasze miejsca pracy są często postrzegane jako do odrzucenia. W kwietniu 2020 r. kobiety stanowiły 49% ogólnej siły roboczej, ale poniosły 55% utrat miejsc pracy. Kobiety nieproporcjonalnie pracują w branżach jak handel detaliczny, opieka i gościnność, które zostały zdziesiątkowane przez pandemię. Niedawne badanie National Bureau of Economic Research wykazało, że tylko 22% kobiet ma prace, które można robić z domu, w porównaniu do ok. 28% mężczyzn.

Ponieważ wiele kobiet – ja włącznie – pracuje w niestabilnych branżach z mniejszymi szansami na awans, i jesteśmy mniej skłonni do dorównania przyszłemu potencjalowi zarobkowemu partnera, nasze opcje w czasach kryzysu wydają się ograniczone. Czy miałam wybrać moją niestabilną, pozorną pracę nad dziećmi? Czy miałam biec na pięciu godzinach snu i być niedopłacaną, by mogła mieć silniejszą historię pracy w jakiejś nieznanej przyszłości, gdy to wszystko się skończy i mogę znaleźć lepszą pracę?

Część mnie mówi tak. Wiem, że przerwy w karierze tylko szkodzą mojemu życiowemu potenciłowi zarobkowemu, i sprawiają, że jeszcze trudniej jest wybitnie się sprawować w miejscu pracy. Wiem, że seksistów już uważają, że pracujące matki mniej oddane są swojej pracy z powodu obowiązków rodzinnych, a podejmując takie wybory, mogę im dawać rację.

Jednocześnie wiem, że pierwszą porankę, gdy obudziłam się i nie musiałam spędzić kolejnych 12–14 godzin pracując, był najlepszą poranką, jaką miałam w tym roku. Wiem, że moje życie czuje się kontrolowalne po raz pierwszy od marca, moje dzieci są szczęśliwsze, a ja czuję się mniej zdepresjonowana i beznadziejowa co do przyszłości.

Może wybrałam dobrze, albo może jestem chodzącym plakatem reklamowym królewnego posypania jako pracująca mama. Ostatecznie, to może być trochę z obu. Mało dobrych odpowiedzi teraz, i wybrałam najlepszą opcję, by pomóc mojej rodzinie przetrwać wyjątkową sytuację. Odejście z pracy to moja własna forma zarządzania kryzysem, i ma znaczenie teraz, nawet jeśli to nie umiejętność, którą mogę dodać do CV.