Jak dawać dzieciom informację zwrotną o ich twórczości

Jak dawać dzieciom informację zwrotną o ich twórczości

Faktem jest, że rodzice, nauczyciele i doradcy starają się wspierać kreatywność dzieci, ale często nie wiedzą jak. Przez luźną informację zwrotną lub dobre intencje, ale źle dobrane stwierdzenia, mogą niechcący podważyć kreatywny duch dzieci. Dzieci są głodne prawdziwego doceniania. Nie chcą chlebstwa, opinii, a nawet ślepego poparcia dla tego, co robią. Chcą zostać zobaczone. Pozytywna lub negatywna ocena sprowadza kreatywność na powierzchowny poziom. Rodzice i nauczyciele nigdy nie powinni porównywać prac dzieci. W pracowni nikt nie jest bardziej utalentowany niż ktokolwiek inny.

Wszystkie dzieci tworzą z tego, kim są, w najlepszy sposób, jaki potrafią. Piękno tkwi w niewinności i prawdziwości ich gestu, a nie w krytycznej ocenie estetycznej. Jeśli rodzice i nauczyciele nie wprowadzą pojęcia lepszy i gorszy, dzieci też nie. Gdy dzieci są nieco starsze, już zostały skondycjonowane do myślenia w ten sposób. Wtedy na dorosłych spoczywa przerwanie tego niestetycznego kondycjonowania. Dorosłych wystarczy, by stało pokazować postawę brak rywalizacji, brak porównań; dzieci szybko to chwytają i w tym relaksują.

– Kiedykolwiek pokażę mami, co namalowałam lub narysowałam, ona woła: „To takiii piękne! Takiii wspaniałe!” – mówi Annie, ożywiona ośmioletka, naśladując głos mamy i rzucając ręce do góry. – „Nie ma znaczenia, co jej pokażę; zawsze mówi to samo!” I by podkreślić swój punkt, dodała: „Raz, gdy pokazywałam jej szarpnięcie, zrobione w kilka sekund, powiedziała to samo!”

– Moja mama też! – odezwała się jej przyjaciółka Melissa. Obie zachichotały, z nutą smutku w śmiechu, dramatyzując swoje mamy z ich wątpliwym docenianiem. „Nawet mówi, że maluję lepiej niż mój brat!”

Przechałam rozmowę dwóch dziewczynek na korytarzu w przerwie na malowanie. Od początku zajęć dziewczynki były zaskoczone i nieco rozczarowane, że nie słyszały ode mnie żadnych komentarzy, ani dobrych, ani złych, o ich obrazach, ale teraz były już dość swobodne z tym. Moi dorośli uczniowie, rodzice sami, często pytają mnie:

– Co powinnam powiedzieć moim dzieciom, gdy pokażą mi swoje obrazy, jeśli komentowanie nie jest dobre? Naprawdę chcę wspierać ich kreatywność.

– „Słowa są karkołomne” – odpowiadam im. – „Najlepszym sposobem może być ich unikanie. Pracuj nad zmianą postawy; dzieci zareagują na zmianę postawy. Czy potrafisz patrzeć na kreatywność jako proces? Czy widzisz dzieci poruszające się ich kreatywnymi podróżami zamiast skupiać się na wyniku ich pracy? Czy potrafisz unikać porównywania dzieci?”

Aby to sprawdzić, zadaj sobie te pytania:

  • Czy naprawdę widzę, przez co przechodzą dzieci, gdy tworzą, czy tylko pozór tego?
  • Czy jestem świadomy, jak oddają serce twórctwu?
  • Czy jestem wrażliwy na to, jak słuchają tajemnicy swojej intuicji, swojego kreatywnego krainy marzeń?
  • Czy widzę ich odważność i piękno w odwadze wyrażania tego, co robią, w pełnej eksploracji?
  • Czy potrafię nie porównywać prac dzieci, ale zamiast tego doceniać wszystkich za to, kim są?
  • Czy potrafię wspierać ich proces i doświadczenie, zamiast oceniać produkt końcowy dobrymi lub złymi myślami lub komentarzami?

Często słowa nie są konieczne; gdy są, potrzebne są bardzo mało; powinny dotyczyć tylko procesu twórczości. Mów o tym, co dzieci już wiedzą o swoim procesie malarskim, i pokaż swoje docenienie lub entuzjazm o tym. Np.:

  • „Widzę, że świetnie się bawiłaś malując ten obraz!”
  • „To była quite przygoda! Czy nie?”
  • „Czy nie jesteś zaskoczona, że namalowałaś ten obraz?”
  • „Było zabawne, prawda?”

Dzieci wiedzą, że twórczość jest tajemnicza, i nie mile widzą pytania o to, co robią. Kochają swoją wolność. Malują lub tworzą to, czego nie mogą powiedzieć, co jest poza słowami i historiami. W moich klasach kontakt wzrokowy z dziećmi był najważniejszą częścią mojej roli jako moderatora. Zawsze dbam, by wiedziały, że je widzę w ich pracy i że jestem świadomy ruchu ich uczuć, gdy malują. Nie ma potrzeby nic mówić; nasze oczy się spotykają, i to wystarczy. Powstały obraz jest wtórny.

Chcę, by dzieci odkryły w sercach, że proces jest najważniejszy. Dzieci chcą prawdziwego kontaktu i wsparcia w swoich kreatywnych przygodach. Jeśli są skondycjonowane do słuchania komentarzy, będą o nie prosić. Jeśli to wszystko, co mogą dostać, będą o nie żądać. Dlatego przekonanie, że produkt jest tym, co liczy, musi zostać złamane i zastąpione prawdziwym docenianiem twórczości. Jeśli naprawdę widzisz i rozumiesz ich proces, Twoje oczy powiedzą: „Jestem z Tobą w Twojej kreatywnej podróży, niezależnie od tego, co się stanie, niezależnie od tego, co namalujesz lub przejdziesz. Jestem z Tobą, tu, obecny.” Jeśli kontakt wzrokowy nie wystarczy by przekazać Twoje wsparcie, werbalizuj to. Postępuj za intuicją. Jeśli przychodzisz z dobrego miejsca, zostanie to dobrze odebrane.

Mama Annie miała dobre, miłujące intencje, ale nie wiedziała, jak dać wsparcie i zachętę, i jej intencje się odwróciły. Annie nie mogła wziąć jej komentarzy poważnie. Mama nie widziała jej kreatywnego procesu; wynik – produkt – został uznany, ale nie żywy proces. Nie dała głębokiej uwagi dziecku, nie widziała piękna aktu twórczości; widziała tylko kolory, kształty i obrazy na kartce papieru.

Previous:

Next: