• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Rozwijanie Specjalnych Zainteresowań u Nastolatków w Domowym Nauczaniu

Rozwijanie Specjalnych Zainteresowań u Nastolatków w Domowym Nauczaniu

Jedną z największych przewag domowych nauczycieli nad rówieśnikami szkolnymi jest „czas”. Domowe nauczanie zajmuje mniej czasu niż nauka w klasie. Nawet najbardziej ustrukturyzowany domowy nauczyciel rzadko poświęca na naukę więcej niż 2–4 godziny dziennie. Reszta czasu na dążenie do zainteresowań i rozwijanie talentów. Michelle Bolton to przykład. Uczy się w domu od 2. klasy. Bo sama ustalał harmonogram nauki, treningów, lekcji, cieszyła się elastycznością niedostępną dla uczniów w klasach. Michelle zaczęła grać na waltornii w 13 lat. Do 17. urodzin otrzymała zaproszenie do gry w Carnegie Hall w Nowym Jorku. Jej osobiste talenty mogły rozkwitnąć w środowisku domowego nauczania, bo miała mnóstwo czasu na rozwój swojej specjalizacji. Nawet dodając czas na obowiązki domowe, posiłki i inne codzienne wymagania, domowi nastolatkowie mają 4–10 godzin dziennie, które mogą wykorzystać jak chcą.

Niektórzy nastolatkowie wykorzystują ten czas na tradycyjne zajęcia pozalekcyjne: sport, klub dramatyczny, muzyka. Inni rozwijają ekspertyzę w gotowaniu, historii starożytnej, projektowaniu kostiumów, szachach, koniach, żeglarstwie, historii rodziny, ogrodnictwie, garncarstwie i wielu innych. Np. uczeń-początkujący naturalista może zacząć od używania kluczy do oznaczania, by skatalogować rośliny, owady, zwierzęta w własnym ogrodzie. Sasha Earnheart-Gold, domowy nauczyciel, założył organizację non-profit szkolącą farmerów w Boliwii i Meksyku w rozmnażaniu i pielęgnacji drzew jabłoniowych. Organizacja dostała granty i nagrody, które sfinansowały 1200 sadzonek, które zostały wysiane i przelotem dostarczone farmerom na całym świecie, by je nakarmić i handlować. Sasha ukończył poziom liceum w domu w 13 lat, a podczas jednej z wyjazdów studyjnych zainspirowany kimś spotkanym, założył firmę Apple Tree International. Obecnie studiuje na Dartmouth i jednym z marzeń jest podróżowanie po globie, próbowanie jabłek, które jego uczniowie-farmerzy w najuboższych regionach posadzili.

Nastolatek zainteresowany muzyką może słuchać muzyki sam, brać udział w chórze jazzowym w lokalnym kolegium społecznościowym, brać internetową lekcję teorii muzyki, grać na fortepicie w kościele za darmo i w lokalnych restauracjach na napiwki.

Dla domowych nauczycieli, których pasje to sporty rywalizacyjne, istnieją zarówno zalety, jak i wady. Uczeń poważnie traktujący sport indywidualny prawdopodobnie poprawi się bardziej jako domowy nauczyciel niż uczeń szkolny, bo ma więcej czasu na trening i wolność treningu z najlepszymi trenerami w okolicy, nie tylko tymi z lokalnego liceum.

Domowi nauczyciele chcący grać w druzynach szkół publicznych napotykają przeszkody. Niektóre stany pozwalają domowym nauczycielom na udział w programach sportowych, inne nie. Jeśli chcesz, by Twój domowy nauczyciel grał w drużynie publicznej, musisz zaplanować z wyprzedzeniem i dowiedzieć się, jakie są wymagania w Twoim regionie. Najlepszy sposób: skontaktuj się ze szkołą i zapytaj o politykę wobec domowego nauczania. Uwaga: miejsca w drużynach mogą być bardzo konkurencyjne, a nastroje mogą mocno nastawiać się przeciwko uczniowi domowemu. Jeśli dziecko może wziąć udział, najprawdopodobniej będzie musiało spełnić wymogi akademickie szkoły. Jeden domowy nauczyciel z Wisconsin poszedł do szkoły po raz pierwszy, by być w drużynie gimnastycznej. Po roku zdecydował się wrócić do domu, bo tęsknił za rodziną i chciał wznowić lekcje pianina i baletu, które musiał porzucić z powodu harmonogramu szkolnego. Rodzina wypracowała kompromis z Wisconsin Interscholastic Athletic Association, gdzie dziewczyna startowała nie jako domowa nauczycielka, ale jako uczeń przepisany. Zgodnie z umową, uczeń musiał zacząć zajmować zajęcia na kampusie tydzień przed pierwszym startem i wziąć 20 godzin przedmiotów rozszerzających. Nie przeszkadzało jej to, bo mogła brać sztukę, edukację kierowców, godzinę wychowawczą. Pozostałła uczniem przepisanym na sezon gimnastyczny, po czym wróciła do domu na pełny czas.

Niektórzy domowi nauczyciele decydują się nie grać w drużynach publicznych, bo nie chcą, by dziecko musiało spełniać wymogi akademickie szkoły. Inni nie chcą uczestniczyć, bo boją się, że jeśli stan może regulować wymogi akademickie domowego nauczyciela przez sport, to tylko kwestia czasu, zanim stan postawi wymogi na wszystko domowe nauczanie.

Niektóre rodziny domowe ominęły problem sportu publicznego, budując własne drużyny domowe. Jedna rodzina w Pensylwanii założyła własną ligę koszykówki. Pierwszego roku mieli tylko 7 osób w wieku 11–17. Do trzeciego roku mieli wystarczająco graczy na trzy drużyny: 7–10 lat, 10–13 lat, i liceum. Grały z małymi szkołami chrześcijańskimi i innymi drużynami domowymi w okolicy.

Jeśli masz dziecko utalentowane i zapalone sportem, planuj z wyprzedzeniem i bądź kreatywny. Nie ma powodu, by Twoje dziecko nie mogło otrzymać pierwszej klasy edukacji domowej i jednocześnie rozwinąć swoje talenty sportowe do maksimum.