Umiejętności Społeczne i Domowe Nauczanie – Mit i Fakty
Umiejętności Społeczne i Domowe Nauczanie:
Mity i Fakty
Isabel Shaw
Debata
Słyszałam to setki razy. Jeśli myślisz o domowym nauczaniu, pewnie Cię to niepokoi. „A co z socjalizacją?” to główne pytanie, jakie ludzie zadają o stylu życia domowego nauczania.
Profesjonalni edukatorzy, nie rozumiejąc w pełni wielu stylów domowego nauczania, często podnoszą ten kwestię. Uważają, że szkoła to jedyne miejsce, gdzie dzieci uczą się umiejętności socjalizacyjnych. Ale to po prostu nieprawda!
Mit socjalizacji narodził się z błędnego pojęcia o domowym nauczaniu. Wielu edukatorów i krytyków wciąż wierzy, że domowi nauczyciele siadają do książek o 9 rano, pracują cały dzień przy kuchennym stole do 15:00 lub dłużej, i spędzają dzień w izolacji i samotności. To oczywiście absurdalne!
Domowi nauczyciele, których znam, są codziennie na wyjściu, ciesząc się muzeami, plażami, parkami, spektaklami bez tłumów. Często podróżują. Dzieci biorą udział w Harcerkach, 4-H, sportach. Uczą się sztuki, tańca, dramatu, języków, muzyki – by wymienić kilka.
Dr Raymond Moore, autor ponad 60 książek i artykułów o rozwoju ludzkim, przeprowadził rozległe badania nad domowym nauczaniem i socjalizacją. Jego książka The Hurried Child powinna być w bibliotece każdego domowego nauczyciela. „Pomysł, że dzieci muszą być wśród wielu innych młodych, by być ‚socjalizowanymi’,” pisze dr Moore, „to być może najbardziej niebezpieczny i rozrzutny mit w edukacji i wychowaniu dzisiaj.”
Dzieci często nie reagują dobrze na duże grupy. Stają się nerwowe i nadpobudliwe od hałasu i zbyt wielu ludzi. Nauka staje się trudna. Rozwijają się problemy behawioralne. Po analizie ponad 8000 badań wczesnodziecięcych, dr Moore stwierdził, że wbrew powszechnemu przekonaniu, dzieci najlepiej socjalizują rodzice – nie inne dzieci.
Jaka socjalizacja dzieje się, gdy 20-30 dzieci tego samego wieku trafia do jednej klasy dzień po dniu? Presja rówieśnicza jest ogromna. Dzieci czują, że muszą wyglądać, brzmieć i być jak wszyscy inni, ryzykując zapomnieniem lub nigdy nie odkryciem, kim naprawdę są. To rodzi rywalizację, drwinienie, rywalizację – ledwo środowisko dla zdrowej socjalizacji.
Domowy nauczyciel, który interaguje z rodzicami i rodzeństwem częściej niż z rówieśnikami, wykazuje pewność siebie, samoocenę i poczucie własnej wartości. Wie, że jest częścią jednostki rodzinnej, która go potrzebuje, chce i zależy od niego. Efekt: niezależny myśliciel, niepodlegający wpływowi rówieśników, samoistny w działaniach i myślach.
Badania
W lipcu 2000 r. Discovery Institute, think-tank z Seattle, opublikował rozległy raport o domowym nauczaniu napisany przez starszą współpracownicę dr Patricię Lines. Opisuje kilka kontrolowanych badań porównujących umiejętności społeczne domowych nauczycieli i nie-domowych.
Domowi nauczyciele ocenieni jako „dobrze dostosowani”. W jednym badaniu przeszkoleni doradcy oglądali nagrania wideo zmieszanych grup domowych i szkolnych dzieci w zabawie. Doradcy nie znali statusu szkolnego każdego dziecka. Wynik? Dzieci domowe wykazały mniej problemów behawioralnych. Wniosek dr Lines? „Nie ma podstaw do kwestionowania rozwoju społecznego dzieci w domowym nauczaniu.”
Rodzice w domowym nauczaniu wiedzą, że dzieci potrzebują bloków ciszy samotności. Czas na marzenia, wzrost i odkrywanie, co lubią robić. To, czego mało dzieci cieszy się dzisiaj. Nigdy nie są samotni w szkole, a pozaszkolne życie jest upchane aktywnościami.
Jeśli rozważasz domowe nauczanie i wciąż martwisz się o socjalizację, proponuję:
- Znajdź innych domowych nauczycieli w okolicy i nawiąż znajomości. Można przez internet, miejsce kultury, spółdzielnię spożywczą, bibliotekę. Wklej ogłoszenia na bezpiecznych tablicach ogłoszeń w społeczności.
- Dołącz do grupy jak 4-H. 4-H to organizacja rozwoju młodzieży. Dziecko może wybrać jeden z wielu klubów wg zainteresowań (rakietomodelarstwo, rękodzieło, środowisko, zwierzęta, taniec i wiele innych). Wszyscy mile widziani, i to darmowe.
- Gdy spotykasz rodziny z dziećmi w godzinach szkolnych, zapytaj, czy uczą w domu. Znam wiele przyjaźni, które tak się zaczęły!
- Dowiedz się o programach sportowych dostępnych przez lokalny departament parków i rekreacji. Sporty drużynowe dają szansę spotkać rówieśników ze wspólnymi zainteresowaniami.
- Wolontariat. Odwiedzaj domy opieki, schroniska itp. Młoda domowa nauczycielka regularnie odwiedzała dom opieki z mamą i robiła manicure starszym kobieciom. Bezinteresowne dawanie społeczności daje dobry wzór i rozwijają prawdziwe umiejętności socjalizacyjne.
Socjalizacja, jak nauka i życie, dzieje się każdego dnia. Jak Ty interakcjonujesz z dziećmi – a jak one obserwują Twoje interakcje z światem zewnętrznym – uczy je wszystkich umiejętności społecznych, których będą potrzebować. Przestań martwić się o socjalizację. To „problem”, który nigdy nie istniał!
Szukasz sposobów na socjalizację dzieci w domowym nauczaniu? Oto nasze najlepsze wskazówki.
-
Gdy moje dzieci dowiedziały się, że ich 12-tygodniowe wakacje są skracane do zaledwie sześciu tygodni, wpadły w panikę. Reakcja była natychmiastowa: łzy, ataki isterii, horror. A potem… rezygnacja. Szkoła całoroczna to koszmar dla wielu dzieci, któr -
Medytacja uważności praktkuje się siedząc z zamkniętymi oczami, skrzyżowanymi nogami na podusce, z prostym grzbietem. Uwagę skupia się na ruchach brzucha podczas wdechu i wydechu lub na świadomości oddechu wpadającego i wychodzącego z nosowych dołków -
Jeśli zauważyłeś, że Twoje noworodko oddycha nieco nierównomiernie, możesz się zastanawiać, czy wszystko jest w porządku. Pamiętaj jednak, że noworodki mają specyficzne wzorce oddychania. To, co może wydawać się niezwykłe lub alarmujące, może być w p
