• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Domowe Nauczanie Nie Ma Jednego Wzoru – Dostosuj Się do Dziecka

Domowe Nauczanie Nie Ma Jednego Wzoru – Dostosuj Się do Dziecka

Isabel Shaw

Jak Mogę Uczyć? Policzmy Sposoby.

Są tyle sposobów domowego nauczania, ile sposobów uczenia się dzieci. Rodzice zazwyczaj zaczynają od tradycyjnego modelu klasowego, bo to znają. Kupuje się curriculum od jednego z liderów rynku, które planuje wszystko, co dziecko nauczysz w nadchodzącym roku. Wiele paczek zawiera wszystkie podręczniki, zeszyty, materiały i wsparcie telefoniczne.

Niestety, niektóre dzieci, zwłaszcza młodsi, mogą się opierać temu modelowi. Po prostu nie interesuje ich przedmiot. Rodzice mogą albo walczyć z oporem (groźby, nagrody), albo zmienić podejście. Niektórzy integrują przydatne fragmenty kupionego curriculum i odrzucają resztę. Przedmiot, który dziecko nienawidziło rok temu, może stać się ulubiony w tym – elastyczność to podstawa.

Inni rodzice wybierają z różnej oferty edukacyjnej: np. Saxon Math z aktywnościami Oak Meadow. Na końcu są tacy, którzy odkrywają, że podejście prowadzone przez dziecko („unschooling”) jest najskuteczniejsze i najciekawsze dla rodziny. To metoda, której używa nasza rodzina. Którykolwiek technikę wybierzesz, pamiętaj: udani rodzice w domowym nauczaniu to ci, którzy potrafią dostosować styl nauczania do stylu uczenia się dziecka.

Inteligencje Wielorakie

Przełomowa książka Howarda Gardnera z 1983 r., Frames of Mind, wprowadziła teorię inteligencji wielorakich. Badania Gardnera otworzyły drzwi do większego zrozumienia i szacunku dla indywidualnych talentów, w tym: kinestetycznej, przestrzenniej, werbalnej, muzycznej, logicznej (matematycznej). Dziecko kinestetyczne uczy się najlepiej, gdy jest aktywne i fizycznie uczestniczy. Siedzenie w klasie z papierem i ołówkiem jest dla niego trudne. Choć bardzo bystre, takie dziecko często oznaczane jako „problemowe”. W rzeczywistości jedyny problem to metoda nauczania.

Domowe nauczanie pozwala dzieciom rozwijająć się według indywidualnego stylu uczenia się. Moje dzieci uważały, że liczenie co drugie na wysoko huśtawej to super zabawa. Ale w domu przy biurkach – nuda. Ułamki to abstrakcja; upieczenie serówki robiło to jasne. Pytanie: jak rodzic w domowym nauczaniu ustala, co i jak uczyć?

Starochińskie przysłowie daje wskazówkę: Powiedz mi, zapomnę. Pokaż mi, zapamiętam. Pozwól mi zrobić to samemu, zrozumiem. Obserwując dzieci w zabawie, widać to przysłowie w akcji. Dzieci uczą się przez zmysły i chłoną informacje niesamowitym tempem. Ich ciekawość nie zna granic – pytają i badają wszystko wokół.

Jako rodzice w domowym nauczaniu wiemy: ta ciekawość rodzi zainteresowanie, a zainteresowanie zamienia się w naukę. Idealnie rodzic staje się facilitatorem, a nie nauczycielem. Ekspozycja dziecka na różnorodne doświadczenia codziennie sprawia, że nauka dzieje się z małym wysiłkiem i walką. Domowe nauczanie daje „przestrzeń” na dopasowanie do dziecka i zachowanie ciekawości i kreatywności.

Dostosuj Się do Stylu Uczenia Się Dziecka

Moja starsza córka (11 lat) to uczeń wizualny. Lubi czytać i rysować. Młodsza (7 lat) – kinestetyczna. Lubi budować, jest bardzo aktywna. Tradycyjna matematyka „na papierze” była katastrofą. Mówiły, że nudna, nienawidziały każdej minuty. Wszystko, czego nauczyły się, to nienawiść do matematyki!

Jedne zainteresowanie miały wspólne: skrzydlate. Dziewczyny radośnie wzięły się za budowę domku dla skrzydlatych z tatą, a starsza od razu narysowała przyszły domek. Nieświadomie uczyły się matematyki: rysunek stał się planem, było więcej mierzenia do cięcia drewna. Okna i drzwi dodały wyzwania. Wyliczając nachylenie dachu, nauczyły się zależności boków trójkąta prostokątnego. Były tak zadowolone, że postanowiły zbudować kilka budeczek – bez naszej pomocy!

Tak podejście – nauka nie jest chorem. To część całościowego procesu dążenia do przyjemnej aktywności lub zainteresowania. Ucznica wizualna zobaczyła swój sen stają się prawdziwym (miniaturowym) domem. Aktywna uczeń kochała wbijanie gwoździ i piłowanie drewna. Dla nas lekcja matematyki była bezbolesna i radosna!

Starsza córka kochała rysowanie i planowanie warzywnika. Młodsza aktywna kochała kopanie ziemi i bawienie się robakami. Nie wiedziały, że uczą się ogrodnictwa, obserwując kiełkowanie nasion, chwastowanie, nawożenie i zbiory obfite warzywa. Czytanie o robakach, motylach, pszczołach, zapylaniu wydawało się naturalne, bo badali to, co spotykali codziennie.

Wolność Nauki

Wolni od ograniczeń tradycyjnych szkół, dzieci są aktywnymi i entuzjastycznymi uczniami. Większość rodziców przysmiewa: „Nie moje dziecko! Nigdy by się nie nauczyło samo!”. Ja też tak myślałam. Ale im bardziej puściłam z każdym rokiem, tym bardziej czuję zadziwienie, jak dzieci biorą na siebie wyzwania i uczą się w sposoby, których nigdy nie wyobraziłam. Powiedziałam ostatnio przyjaciółce: „Uczą się mimo mnie, nie dzięki mnie.” Moje słabe próby nauczania je zwalniają. Gdy odejdę z drogi – one wzlatują.

W swoim wspaniałym artykule „How Children Learn to Be Intelligent” (Educational Leadership, marzec 1997, ASCD) John Abbott pisze: „Proces uczenia się jest cudownie spektakularny i bałaganisty, i nie łatwo mieści się w ściśle zdefiniowanym programie opartym na klasie, zwłaszcza dla nastolatków. Nawet jeśli staramy się dostosować do spontanicznych pytań dzieci, zbyt często ich naturalny entuzjazm jest tłumiony przez potrzeby systemu (szkoły) dla porządku.”

Rozwiązanie Abbotta? Wzmocnienie młodzieży do „uczenia się spontanicznie, niezależnie i współpracująco, bez przymusu.” Hmm – brzmi jak unschooling!