Wczesne lekcje bezpieczeństwa osobistego
Wczesne lekcje bezpieczeństwa osobistego
Ludzki dotyk – przytulasy, pocałunki, gładzenie – to podstawa zdrowego życia. Takie ciepłe i intymne relacje między małymi dziećmi a rodzicami są niezbędne dla zdrowego rozwoju. Dlatego trudno wyjaśnić małemu dziecku, że niektóre rodzaje dotyku są złe.
Nauczcie dziecko mówić „nie” stanowczo, jeśli ktoś próbuje go dotknąć w sposób niekomfortowy lub przerażający. Części ciała, które kryje strojek kąpielowy, są szczególnie zabronione. Powiedzcie jej, by informowała Was lub zaufanego dorosłego, jeśli doświadczy jakiegokolwiek niechcianego dotyku.
Zamiast mówić dzieciom, by unikały obcych, rozmawiajcie o sytuacjach, których unikać. Małe dzieci nie mają jasnego pojęcia, kim jest obcy. Mogą pomyśleć, że ktoś nieatrakcyjny lub groźny to obcy, ale nie ktoś atrakcyjny, miły lub przyjazny. Przesłanie „unikaj obcych” pomija bardziej prawdopodobną możliwość, że mogą zostać skrzywdzeni przez kogoś, kogo znają.
Opowieści ze Strefy Bezpieczeństwa
Zespół telewizyjny poszedł do parku, by sprawdzić, jak dobrze dzieci przyswoiły przesłanie o nierozmawianiu z obcymi. Piękna prelegentka podeszła do poszczególnych dzieci, wyjaśniając, że zgubiła szczeniaka i potrzebuje pomocy w znalezieniu. Prawie wszystkie dzieci chętnie zgodziły się towarzyszyć jej, nawet w krzakach. Rodzice i opiekunowie dzieci, których potem rewidywano, wyrażali szok, jak łatwo dzieci zostały zwiedzione.
Raportowanie
Inną wczesną lekcją do przekazania dziecku jest ważność informowania dorosłych o swoim pobycie. Gdy mały idzie na podwórko bawić się na przykład, powinien najpierw dać znać Wam lub opiekunowi. Nabranie tego nawyku wcześnie sprawi, że bardziej prawdopodobne będzie, że pamięta, gdy będzie starsza, by informować Was o tym, gdzie idzie, kiedy, z kim i kiedy wróci.
Nauczcie dziecko, by nigdy nie wsiadało do czyjegoś samochodu, nawet kogoś znanego, bez wcześniejszego skonsultowania z Wami.
Nie umieszczajcie imienia dziecka w widocznym miejscu, np. na plecakach czy czapkach z daszkiem. Obcy może użyć tej informacji, by oszukać dziecko, myśląc, że ma do czynienia z kimś, kto je zna: np. znajomym rodziny.
Zgubiłem się!
Prawdopodobnie każdy rodzic przeżył ten moment strachu, często w sklepie, gdy dziecko zaginąło z pola widzenia. Prawie wszystkie zostają ostatecznie znalezione, ale nie zanim kilkanaście zakręconych ludzi zostanie wezwanych przez głośniki.
Nauczcie dziecko, by nie błądziło w poszukiwaniu Was, tylko podszło do sprzedawcy z odznaką sklepu i poprosiło o pomoc. Gdy dziecko urośnie, wyznaczcie punkt orientacyjny, np. wieżę zegarową, punkt informacyjny lub fontannę w centrum handlowym, jako miejsce spotkania, jeśli rodzina się rozdzieli.
Opowieści ze Strefy Bezpieczeństwa
Wal-Mart ma procedurę zwaną Kod Adam, używaną, gdy rodzic zgłasza zaginienie dziecka. Pracownicy natychmiast udają się do drzwi zewnętrznych, dopóki dziecko nie zostanie znalezione. To zapobiega możliwości, by obcy wywiezł dziecko. Program nazywa się na cześć Adam Walsh, ofiary porwania, którego ojciec założył Narodowe Centrum Zaginionych i Wykorzystywanych Dzieci.
Kiedy to nie obcy
Trudno dzieciom uwierzyć, że mogą zostać wykorzystani przez dorosłych, których znają i lubią. Krewnicy, nauczyciele, trenerzy, duchowni, przyjaciele rodziny to ludzie, do których dzieci patrzą z szacunkiem, i z Rechtem w większości przypadków, ale dzieci powinny zrozumieć, że mają prawo nie być dotykanych ani traktowanych w sposób, który sprawia im dyskomfort.
Zazwyczaj dotyk przyjaciół i krewnych to nieskazitelny gest afekcji, ale jeśli Wasze dziecko czuje dyskomfort z dranienia od rodzeństwa, uderzeń w ramię od kumpla, czy przytulas od wuja, na przykład, może nauczyć się mówić o tym w uprzejmy, ale stanowczy sposób. W przeciwnym razie osoba będzie zakładała, że to zachowanie jest OK.
Ostrzeżcie dziecko, by było szczególnie czujne, jeśli ktoś prosi ją o zachowanie jakiejś aktywności między nimi w tajemnicy lub grozi, że skrzywdzi, jeśli opowie. Uspokajcie dziecko, że OK jest skłamać, że utrzyma tajemnicę, jeśli to zatrzyma niechciane zachowanie, ale potem musi opowiedzieć Wam lub innemu zaufanemu dorosłemu. Pomóżcie jej zrozumieć, że opowiadanie to jedyny sposób, by chronić się przed niechcianym zachowaniem w przyszłości. Pracujcie nad otwartą komunikacją z nią zawsze, by wiedziała, że może do Was przyjść i nie będzie winiona ani poczująca winy.
Jeśli dziecko przyjdzie do Was, słuchajcie uważnie. Zbyt często rodzice nie wierzą dzieciom, gdy skarga dotyczy kogoś, kogo znają rodzina. To z Was zależy, by chronić ją, gdy nie potrafi chronić sama siebie.
-
Z powodu pandemii COVID-19 wiele dzieci i ich rodziców zmagało się przez miesiące z nauką zdalną i domowym szkoleniem, a teraz rok szkolny dobiega końca. Gdy zaczynają się wakacje, a pandemia trwa dalej, wielu rodziców cieszy perspektywa powrotu dzi -
Jeśli kiedykolwiek podejrzewałeś, że Twoje dziecko może być utalentowane, prawdopodobnie zastanawiasz się też, jak dokładnie definiuje się ten termin. Technicznie rzecz biorąc, podstawową definicją utalentowanego dziecka jest tak, którego inteligencj -
Badania pokazują, że angażowanie dzieci w sporty drużynowe znacząco poprawia ich ogólne doświadczenia edukacyjne. Ale co z dzieckiem, które nie jest naturalnym sportowcem lub nie lubi gry w drużynie – czy nadal są korzyści? Krótka odpowiedź: absolutn
