• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Czy Wasze dzieci umieją radzić sobie z emocjami?

W USA lęk jest teraz uważany za epidemię wśród dzieci, a wskaźniki depresji i samobójstw nadal rosną. W mojej praktyce poradniczej siadam z liczonymi młodymi dziewczynami, które brakują im umiejętności radzenia sobie z lękami, jakie czują wokół szkoły, rozdzielenia od rodziców lub innych sytuacji wywołujących lęk. Widzę też młodych mężczyzn, którzy nie mają żadnej zdolności do regulacji swoich emocji. Ich jedyną „umiejętnością radzenia sobie” jest wybuch, z niewielkim względem dla członków rodziny złapanych w pofalach.

To, jak dziecko rozwija się emocjonalnie, często dyktuje, kim stanie się jako mąż, żona, przyjaciel, współpracownik, a nawet pewnego dnia rodzic.

Dlatego dwoje moich kolegów i ja skomponowaliśmy listę kamieni milowych emocjonalnych, duchowych i społecznych, u których uważamy, że dzieci muszą dojść.

Prowadzenie dziecka przez kamienie milowe emocjonalne

Uzyskajcie świeże wglądy w emocjonalne kamienie milowe Waszego dziecka od doradców Sissy Goff i David Thomas, którzy oferują praktyczne porady dla rodziców.

To Część 1. Zobacz Część 2.

Oto cztery emocjonalne kamienie milowe, których rodzice mogą szukać i kultywować, gdy ich dzieci rosną:

Słownictwo emocjonalne

Gdy siadam z rodzicami maluchów, jest jedna podstawowa emocja, którą ci rodzice opisują widząc u swoich dzieci. Może się domyśliliście – złość. Złość to to, co psycholodzy uważają za emocję wtórną. Oznacza to, że zazwyczaj inna emocja kryje się pod złością.

Dziecko wybuchające złością może czuć smutek z powodu zranionych uczuć przez rodzeństwo. Albo może czuć strach i zakłócenie przez przejścia (częsty wskaźnik lęku). Ale, ponieważ dziecko nie nauczyło się jeszcze nazywać swoich uczuć, wszystkie są wylewane w emocję złości.

Aby nasze dzieci miały zdrowe relacje i zdrowe życie emocjonalne w miarze dorastania, muszą potrafić precyzyjnie identyfikować i artykulować swoje uczucia. Gdy przemawiam w kościołach i szkołach, zabieram ze sobą podstawowy wykres uczuć. Jedna rodzina stworzyła własny wykres.

Perspektywa

Czy widzieliście kiedyś skale bólu wiszące na SOR? Te wykresy wymieniają liczby od jeden do dziesięć z twarzami reprezentującymi różne stopnie bólu. W mojej praktyce zacząłem dużo mówić o skalach bólu.

Wiele dzieci wydaje się żyć na

Poziom 10 !

Nie ma znaczenia, czy emocją jest strach, smutek, złość czy ekscytacja. One pomijają od jeden do dziewięć i idą prosto na 10. Jako dorośli, większość z nas powiedziałaby, że życie dzieje się w zakresie dwa do siedem. Dzieci muszą nauczyć się odróżniać poziomy emocji, by rozwinąć zdrową perspektywę na życie.

W spokojnej chwili powiem: „Powiedz mi najgorszą rzecz, jaką możesz sobie wyobrazić. Co to jest 10 na Twojej skali?” Stamtąd możemy dyskutować, jaki poziom emocji jest odpowiedni dla różnych okoliczności ze względu na to punkt odniesienia.

Możecie robić to samo ze swoim dzieckiem, by pomóc mu regulować emocje. Gdy wsiada do auta po szkole i mówi: „To najgorszy dzień w moim całym życiu!” możecie zacząć z empatią: „To brzmi naprawdę trudno”, a potem nawiązać do Waszej skali: „Jak myślisz, jaki to był numer na Twojej skali?” To pokazuje, że słuchacie i stara się zrozumieć, ale celem jest przeniesienie dziecka do miejsca perspektywy.

Empatia

Pomaganie dzieciom w wkroczeniu w czyjeś buty jest głęboko ważne. Chcemy, by nie tylko okazywali współczucie, ale też mieli empatię dla innych – by zrozumieć, jak życie czuje się z perspektywy innej osoby. To jest jeden z fundamentalnych bloków budujących relacje, i ten, który widzę malejący, zwłaszcza w okresie dojrzewania.

Z punktu widzenia rozwojowego, większość nastolatków zmaga się w dziedzinie empatii. Myślą o sobie większość czasu. A media społecznościowe nie pomagają. Oto parę pomysłów, które możecie użyć, by przesunąć Wasze dzieci w tym kierunku:

Zabierzcie dzieci do wolontariatu w kuchni dla ubogich.

Czytajcie razem prawdziwe historie, które mówią o czyichś walkach.

Oglądajcie filmy, które podkreślają czyjeś trudności.

Jedźcie na rodzinną misję.

Potem zadawajcie pytania, takie jak: „Co myślisz, co czuje ta postać?” albo „Co byś zrobił, gdybyś był nim?”

Zasobność

Przyjaciel ostatnio powiedział: „Żeby moja mama mówiła: ‚Dasz radę’, częściej niż: ‚Niech ja to zrobię za ciebie’. Jako rodzice musimy być gotowi odejść krok w tył i pozwolić dzieciom radzić sobie z większą ilością samodzielnie. Brakuje im zasobności po prostu dlatego, że my zbyt często jesteśmy ich jedynym zasobem. Zapytajcie się:

• Co mój syn może zrobić, co ja robię dla niego teraz?
• Jak mogę dać mojej córce więcej odpowiedzialności?
• Gdzie mogę zadawać pytania zamiast dawać odpowiedzi?

Pytania pomagają dzieciom myśleć samodzielnie i łączyć kropki bez tego, by rodzic karmił ich odpowiedziami małymi kęsami.

Gdy dążecie do rozwoju owoców tych czterech emocjonalnych kamieni milowych u Waszych dzieci, nie zapominajcie o sobie. Jak radzicie sobie z nazywaniem swoich uczuć, utrzymywaniem perspektywy, okazywaniem empatii i wykazywaniem zasobności? Nasze dzieci uczą się więcej przez obserwację niż przez informację. Jeśli chcemy, by osiągały te kamienie milowe, my musimy je żyć sami.

Ps 144,12 daje tę zachętę: „Niech nasi synowie w młodości będą jak rosliny w pełni wyrosłe, nasze córki jak filary narożne wycięte na pałac.” Gdy prowadzimy nasze dzieci ku dojrzałości emocjonalnej, staną się bardziej tym, kim Bóg ich zamierzał. Będą popełniać błędy, oczywiście, i robić kilka kroków w tył czasami, ale potem pójdą do przodu znowu. Łaska Boga przykryje ich kroki – i nasze – wzdłuż ścieżek, które dla nas wyznaczył.