Nauczanie domowe z strachu

Pytanie: Mieszkam w mieście średniej wielkości, ok. 90 tys. mieszkańców. Podczas fal przemocy w szkołach w całym kraju, nasze lokalne szkoły otrzymały zagrożenia bombowe. Nic się nie stało, na szczęście, ale jestem w panice, by wysłać dzieci do szkoły. Moje dziecko zaczyna przedszkole za rok i rozważam nauczanie domowe. Jestem matką w domu i w practice robimy to – zostajemy w domu. Chodzimy do parku i synExchange zrobił parę znajomych. Ale nie jest zbyt społeczny, co jest moją wadą. Chcę, by bawił się w sporty i cieszył się programami i aktywnościami w szkole, ale każdego dnia coraz bardziej waham się zapisać go. Masz jakąś radę?

Odpowiedź: Biorąc pod uwagę falę zabójstw w szkołach w ostatnich latach, pewnie wielu rodziców ma wątpliwości co do zapisywania lub trzymania dzieci w szkole. Nigdy nie musieliśmy myśleć o szkołach jako o miejscach, gdzie kolega z ławki może zabić rówieśnika. Ale mimo desperackiej chęci ochrony dzieci, nie uważam, byśmy teraz powinni rezygnować z posyłania dzieci do szkół. Pozwalanie dzieciom „schować się” w domu to niezdrowa odpowiedź na nasz lęk o ich bezpieczeństwo. Nie możemy robić z nich więźniów w własnych domach, boimy się, że zostaną zestrzeleni w klasach. Nie możemy okraść ich dzieciństwa.

Te zabójstwa sprawiają, że szkoła jest straszniejsza dla dzieci, a trudniejsza dla rodziców, by je tam posłać. Szkoły, społeczności, fachowcy zdrowia i poszczególne rodziny muszą pomagać sobie nawzajem w wychowaniu synów na nietrafnych. Gdy wszyscy poświęcamy się na nauczanie chłopców, że nie muszą być fizycznie agresywni, by być mężczyznami, nie możemy okradać naszych dzieci intelektualnych i społecznych szans, których potrzebują do zdrowego rozwoju. Nauczanie domowe nie powinno być wybierane ze strachu o życie dzieci w szkole. Powinno być wybierane, bo wierzymy, że to najlepsze środowisko dla ich ogólnego rozwoju akademickiego, emocjonalnego i społecznego.

Wskazałaś, że możesz już zapobiegać dziecku bogatszemu życiu społecznemu. Może też zacząć wewnętrznie ujmować Twoje lęki i stać się niezdolnym do czucia komfortu poza domem. To byłoby najgorsze. Proszę, pozwól, by Twoje pragnienia zdrowego rozwoju społecznego, akademickiego i emocjonalnego dzieci nadzorowały Twoje obecne lęki o ich bezpieczeństwo w szkole publicznej. Pracuj w każdy możliwy sposób, by wychowywać synów inaczej. Proszę o dużo, ale uważam, że Twoje dzieci zasługują na życie z mniejszą – a nie większą – ilością strachu. Ich lęk może zostać złagodzony, gdy zobaczą naszą odwagę i naszą oddaność szacunkowi dla różnorodności i nienawiści do przemocy.

Previous:

Next: