• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Izolacja (time-out) przy wybuchach gniewu – przewodnik wiekowy

Izolacja (time-out) przy wybuchach gniewu – przewodnik wiekowy

Izolacja jest powszechną formą dyscypliny u rodziców małych i dzieci w wieku szkolnym od dawna. Istnieje jednak wiele niejasności o tym, kiedy i jak jej najskuteczniej używać. Część problemu leży w braku dopasowania tej okazjonalnie użytecznej techniki do wieku dziecka.

Kara, taka jak izolacja, zawsze ma potencjał do zwiększenia strachu, zwłaszcza u młodszych dzieci, i wyciera energię rodzicom. Nagrody, z drugiej strony, są zazwyczaj przyjemne i dodają energii. Nagrody, o których mówię, to nie przysmaki; to czas i uwaga ode Was. Wasze towarzysztwo i pozytywna uwaga do dzieci to „czas-w-środku” (time-in), który sprawia, że „czas-na-bok” (time-out) działa.

Co do klapów, zapomnijcie. Większość czasu to rodzicielski wybuch gniewu. Ponieważ i boli dziecko, i uczy, że fizyczna intimidacja to prawdziwy sposób na dostanie tego, co chcecie.

Izolacje

Izolacja działa lepiej. Zazwyczaj zostawia mało zazdrości czy posępnych, zachowuje samoocenę i uspokaja rodzica i dziecko. Oto przewodnik wiekowy do dyscyplinowania Waszych dzieci. Przed 18. miesiącem życia odciąganie uwagi i usuwanie wciąż działają najlepiej. Oto co robić po tym kamieniu milowym.

18 – 36 miesięcy
W sprawach poważnych, jak uderzanie, gryzienie lub rzucanie rzeczy:

Najpierw spróbujcie przyciągnąć ich uwagę, pokazując im problem za pomocą dotyku lub delikatnego powstrzymania, dając im do zrozumienia, że ofiara też ma uczucia. Jeśli to niewystarczające, zanioście je do ciszej miejsc, usiądźcie je na kolanach twarzą w twarz i, w 25 słowach lub mniej, opiszcie, co się wydarzyło i dlaczego muszą przestać. Ton głosu i delikatna stanowczość waszego dotyku przekazują tyle samo co słowa w tym wieku, więc ćwiczcie to. To też dobry moment, by wyjaśnić zasady i wartości rodzinne dotyczące zachowania.

30 – 60 miesięcy
Dla starszych dzieci, które zaczęły pokazywać trochę samoświadomości i samokontroli (znowu w sprawach poważnych, jak celowe rzucanie zabawką z frustracji lub gniewu):

Najpierw nawiążcie kontakt wzrokowy, by sprawdzić, czy Wasza uwaga je zatrzyma. Potem przypomnijcie im o Waszych zasadach rodzinnych. Jeśli nie dostaniecie reakcji, dajcie dziecku jedno ostrzeżenie, i tylko jedno. Jeśli to nie zadziała, czas, by poszły na krzesełko izolacji. Idealnie jest w neutralnym „rogu”, np. korytarz, przedpokój lub schody wolne od rozpraszaczy, NIE pokój dziecka. Jej skupienie musi dotyczyć tego zachowania. Może wstać, gdy jest gotowa podnieść to, co rzuciła. Nie kończcie wygnania mówiąc, że może „wstać teraz”, bo wtedy lekcja dotyczy upodabniania się Wam, a nie refleksji nad tym, co zrobiła źle. Jeśli wstaną przedwcześnie, delikatnie powiedzcie: „Ups, popełniłaś błąd. Myślałaś, że jesteś gotowa, ale nie do końca – wracasz.”

36 – 72 miesiące
Dla nieco starszych dzieci, które potrafią bardziej dojrzale rozumować, mają pewne poczucie czasu i potrzebują nieco więcej struktury:

Używajcie minutnika. Po niegrzeczności 데려cie go do neutralnego „rogu”. Przypomnijcie zasadę rodzinną w kwestii. Trzymajcie to krótko i na temat – dłuższe przymowy, mniej się zapamiętuje. Powiedzcie mu, że potrzebuje czasu na myślenie, i ustawcie minutnik. Minuta na rok życia to standard. Jeśli to niewystarczające, usiądźcie obok niego cicho do końca czasu.

Nie bójcie się dostosowywać izolacji do Waszych potrzeb. By dać dziecku więcej kontroli, możecie zmienić wzorzec, pozwalając im wybrać ilość czasu na minutniku. Jeśli dziecko jest werbalne, ale czułe, oddzielenie ich i rozmowa o tym, co się stało, prawdopodobnie zadziała lepiej niż izolacja.

Dyscyplina to nie kara

Na końcu, co działa lepiej niż wszystko powyżej, to łapanie dzieci na byciu dobrym: Pokazujcie i mówcie im, publicznie i prywatnie, jak bardzo to dobre zachowanie znaczy dla Was. Jeśli musicie dyscyplinować, pamiętajcie, że dyscyplina to nie kara.