• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Bądź sojusznikiem swojego dziecka

Bądź sojusznikiem swojego dziecka

Opowieści ze strefy rodzica

Jak mierzycie sukces? Pan B.G. Usta ma pieniądze, duży dom, trzy luksusowe auta i 40-osobowy personel do dyspozycji. Jego żona, Lauda Usta, ma władzę polityczną i sławę. A trzej dzieci Ust są nieszczęśliwe, społecznie niezgrabne i w kłopotach. Przejdźmy do sfery wewnętrznej i rozważmy sukces na poziomie interpersonalnym i osobistym. Najlepsze, co może zrobić rodzic, to nauczyć dziecko narzędzi do tworzenia własnych sukcesów.

Wasze dziecko stanie się dobrze zachowującym się dzieckiem, gdy głęboko w kościach poczuje, że jesteście tam dla niego jako sojusnik. Sojusnik to ktoś, kto jest po Waszej stronie, zakłada, że masz dobre intencje, i ufa i wierzy w Was. Musicie być sojusnikiem Waszego dziecka. Świat tam na zewnątrz jest okrutny i bezlitosny! „Oczywiście jestem po stronie mojego dziecka!” – możecie zawołać. Ale pomyślcie chwilę. Czy na pewno?

Niektorzy rodzice automatycznie stają po stronie innych dorosłych, kąpią oczy na zachowaniu własnego dziecka i natychmiast wierzą, gdy inny dorosły krytykuje lub oskarża ich dziecko. „Twój Bilek uderzył moją Angelę.” „Bilek! Podejdź tutaj natychmiast!” (klap!). To nie jest dobre. Wasze dziecko musi wiedzieć, że jest co najmniej jeden człowiek na świecie, który w niego wierzy, niezależnie od tego, co się stanie. To Wy. Jeśli jesteście w sytuacji, gdzie musicie skakać do założeń, załóżcie, że dziecko ma rację. Zastaną się dwie rzeczy:

1. Zrozumiecie, że to prawda, przynajmniej w 50% przypadków.
2. Gdy dziecko zrozumie, jak bardzo mu ufacie, zadba, by robić rzeczy, by zdobyć Waszą aprobatę – i poświęci czas, by rzeczywiście mieć rację.

Słowa, którymi wychowujemy

Sojusnik to ktoś, kto jest po Waszej stronie, kto o Was dba i komu możecie ufać, gdy zachodzi najgorsza.

Sojusnik jest bezwarunkowy

Bądźcie sojusnikiem dziecka w dobrych i złych czasach. Wasze dziecko naprawdę musi polegać na tym, że nie zaśmieje się z niego, nie obrazi go ani nie będzie go mniej kochać, gdy zrobi coś źle, albo gdy jest zła, przerażona lub zdenerwowana. Jeśli boi się, że jesteście „po jej stronie” tylko gdy zachowuje się jak dobre dziecko, będzie się chować, oddalać i kłamać. Zostajcie otwarci na wszystkie aspekty dziecka. Jesteście jej obrońcą, w dobre i w złe! Jeśli jesteście prawdziwym sojusnikiem, ona pozostanie otwarta na Was.

Sojusnik nie zawsze zgadza się

Tak, faktycznie, możecie być czyimś sojusnikiem i nie zgadzać się, być wściekłym lub rannym przez czyjeś działania. Faktem jest, że to część Waszej odpowiedzialności jako sojusnika – pomagać tej osobie wzięcia odpowiedzialności za swoje działania (szczególnie gdy jesteście jednocześnie sojusnikiem i rodzicem).

Cel sojusnika: Wzajemny szacunek

Szacunek, szanowanie i samoocena – to wszystko splata się ze sobą. Aby dziecko mogło odnieść sukces, musi być szanowane i mieć poczucie własnej wartości. Aby dziecko szanowało Was, musi najpierw poczuć Wasz szacunek. Samoocena to klucz do sukcesu. To Wasza praca, by pomóc zbudować samoocenę dziecka, stojąc w jego obronie.

Komunikujecie szacunek dla ciała i przestrzeni osobistej dziecka, temperamentalu, prywatności, potrzeb i opinii, obserwując je uważnie, słuchając dobrze i traktując poważnie.

Zachowaj się!

Szacunek to droga dwukierunkowa. Jeśli pojedziecie drogą w stronę dziecka, on pojedzie drogą w stronę Was. Oto trzy powszechne, ale nietezycki rodzicielskie zwroty, które blokują ruch na Alei Szacunku: „Bo tak mówię, to dlaczego”, „Rób co mówię, nie rób co ja” i „Zamknij się”. Nie powodujcie korka!

Dzieci reagują, gdy czują się szanowane. To jak historia pierworocznego, który mówił o nowym przyjacielu w autobusie szkolnym – kierowcy autobusu. Przez dni jej wyimaginowane zabawy były pełne autobusów i kierowców, i z niecierpliwością czekała na jazdę do szkoły i powrotnej autobusem co dzień. Co było tak przyciągające, pytali rodzice. W końcu zapytała ją, co tak specjalnego w tym nowym przyjacielu. „Lubię go,” powiedziała mała dziewczynka, „bo traktuje mnie jak człowieka.”

Dziś dzieci, pytane, dlaczego weszły w walkę, często odpowiadają: „On mnie dyssał,” co oznacza „On mnie znieważił.” Choć dzieci mogą nie mieć w pełni ukształconego pojęcia, co to szacunek (np. że to droga dwukierunkowa, między innymi), to wymagają szacunku i zazdrośnie reagują na jego brak. To powinno być sygnałem dla rodziców.

Traktujcie dziecko jak „człowieka”, a on odwdzięczy się tym samym.