Dobre maniery dla dzieci – fundamenty kultury osobistej

Nauczanie manier to podstawa akceptacji społecznej. W rodzinie, przy znajomych, wśród obcych – dziecko musi wiedzieć, jak się zachować. Maniery uczą szacunku do siebie i innych, a także dyscypliny. Najlepsza metoda: PRZYKŁAD – pamiętaj przy telefonie, przy stole, w towarzystwie.

Cierpliwość

Ucz od najmłodszych lat. Dziecko krzyczy i robi hysterykę by dostać co chce TERAZ. Latwiej dać – ale niczego to nie uczy. Całe życie: kolejka, obiad, koniec rozmowy. Długofalowo: łatwiej poczekać na swoją kolej niż walczyć o uwagę. Cierpliwość = duża część bycia uprzejmym.

Sprzątanie

Zostawianie bałaganu innym = niegrzeczne. U gości: sprzątaj swój bałagan. Dom = najlepsze miejsce na naukę. Jeśli zrobił bałagan – niech posprząta. Zacznij od: talerze do zmywarki, zabawki przed snem, brudne ubranie do kosza. Jeśli robi to w domu – stanie się nawykiem u gości.

Fair play (Dobre losowanie)

Często: dziecko złości się na niecelny strzał lub bramkę rywala. Reakcja niegrzeczna dla rywali, demotywująca drużynę. Fair play uczy: przegrana/imperfekcja to OK. Nie tylko o przegrywaniu – też o wygrywaniu z klasą. Dobre losowanie = szacunek do rywali, radość z wspólnej gry.

Maniery przy stole

Stół = miejsce wspólnego posiłku i rozmowy. Zabawki, rzucanie jedzeniem, dźwięki, zakłócanie rozmowy – zmieniają dynamikę. Ucz: łokcie z dala od stołu (mniej plam), kęsowanie małymi kęsami, nie gadać z pełnym ustami, nie sięgać po talerze innych.

„Proszę” i „Dziękuję”

Dzieci uczą się od malucha: to słowa klucze codzienności. Prośba o napój/przekąskę – „proszę” przed otrzymaniem. Podanie – wymagaj „dziękuję”. Proste, a uczy szacunku do innych.

Maniery to nie etykieta – to język szacunku, który otwiera drzwi i buduje relacje.

Previous:

Next: