Pomoc dla dzieci, które kłamią i kradną
Zapytaj większość rodziców, jakie cechy chcą, by rozwijały ich dzieci, i szczerość zawsze będzie wysoko na liście. Dlatego rodzice martwią się, gdy dzieci nawykają kłamać i kraść. Co mogą zrobić rodzice, by pomóc dzieciom zachowywać się uczciwie?
Zrozum zachowanie odpowiednie dla wieku
Zanim zapanikujesz nad kłamstwem i kradzieżą dziecku, rozważ jego wiek. Wedle Cindee M. Bailey, specjalistki rozwoju dziecka, dzieci do 7 r.ż. często mają problem z rozróżnieniem rzeczywistości od fantazji – to, co Ty uważasz za kłamstwo, może być dla nich historią. Dodatkowo te dzieci dopiero rozwijają pojęcie wartości i posiadania. Nie kradną celowo, a myślą, że wymieniają lub pożyczają. W tym wieku rodzice delikatnie mogą wskazać różnicę między prawdą a fikcją i przypomnieć o wadze szczerości.
Dzieci powyżej 7 r.ż. są dojrzałe, by rozumieć szczerość i rozróżniać dobro od zła. Jeśli te dzieci kłamią i kradną, rodzice muszą podjąć dalsze kroki.
Ustalenie przyczyny kłamstwa i kradzieży
Pierwszym krokiem jest zrozumienie, dlaczego to się dzieje. Czy dziecko kradnie, by zaprząc komuś lub wpasować w grupę? Czy kłamie, by uniknąć kłopotów lub zdobyć niezasłużoną nagrodę? Np. czy powiedziała, że zrobiła lekcje, by oglądać TV? Rozważ też głębsze problemy: nałogi, przemoc w szkole, wykorzystanie seksualne.
Adresowanie zachowań kłamstwa i kradzieży
Kansas Children's Service League proponuje: daj dobry przykład, zapewnij konsekwentną dyscyplinę, naucz szacunku dla innych i porozmawiaj o wadze szczerości. Jeśli dziecko skłama lub ukradnie, musi ponieść odpowiedzialność, przeprosić i naprawić szkody. Dla kłamczuchów: konsekwencja kłamstwa musi być gorsza niż za mówienie prawdy. Jeśli pracujecie nad szczerością i dziecko przyzna się do upuśczenia i rozbicia aparatu, wyraź wdzięczność za uczciwość.
Wedle Amerykańskiej Akademii Psychiatrii Dzieci i Młodzieży, jeśli kłamstwo i kradzież trwają lub dziecko nie czuje skruchy, może być potrzebna pomoc profesjonalna: poradnik szkolny, pediatra, terapeuta.
-
Jeśli czujesz się zupełnie wyczerpany – nie jesteś sam. Ostatnie dwa lata życia w pandemii i ciągła niepewność były wyzwaniem dla wszystkich, ale zwłaszcza dla rodziców i opiekunów, wskazuje Jennifer L. Hartstein, landnie znana psycholog dziecięca, m -
Podczas spaceru powrotnego ze szkoły nie dawno temu, moja pierworoczka udawała, że rozmawia przez telefon. Zapytałam, z kim „rozmawia”, a gdy odpowiedziała: „Mój chłopak”, poczułam ten znany klucz w brzuchu. To ten sam przerażający węzeł, który poczu -
Jeśli jesteście profesjonalną nianią lub opiekunką, możecie niedawno stracić pracę, nie z Waszej winy, jako że rodziny kontynuują kwarantannę w domu i przestrzegają stanowych nakazów „zostań w domu” dla COVID-19. „Przed pandemią miałam sześć rodzin-n
