Typy zachowań u dzieci

W dzieciństwie rozwój fizyczny i emocjonalny trwa nieustannie. Czynniki środowiskowe, poza emocjonalną i intelektualną stymulacją, mają tak głęboki wpływ na rozwój dziecka jak cechy dziedziczone genetycznie. Dzieciństwo to też czas, gdy kształtują się zachowania – od tych uważanych za "norma" po te sugerujące zaburzenia.

Idealne dziecko

W badaniu psychologicznym z 1999 r. rodzice w Hong Kongu przypisywali idealne zachowanie pozytywnym cechom w obszarach: rodzina, nauka, zachowanie. Ten typ zachowania nie jest tak powszechny, jakby chcieli rodzice, ale jest osiągalny. Każdy rodzic ma własne pojęcie "ideału". Dla jednych idealne dziecko to jasne i wyobraźliwe – co czasem wymaga hałasu – dla innych ciche. Wspólnym mianownikiem wszystkich typów idealnego zachowania jest zarządzalność. Dziecko posłuszne uważane jest za zarządzalne.

Narzekanie i ataki gniewu

Ponieważ dzieci nie rozwinęły wyrafinowanej zdolności komunikacji potrzeb i pragnień, narzekanie bywa mechanizmem informowania dorosłych o zmęczeniu, głodzie lub dyskomforcie. Gdy jednak narzekanie staje się taktyką manipulacyjną, zamienia się w zachowanie zakłócające. Narzekanie bywa przedświankiem ataków gniewu, które zawsze są zakłócające. Ataki gniewu mogą zdarzać się wszędzie, w każdej chwili, obejmując kopanie, krzyk, wycie, stąpanie i inne niepożądane czyny. Podobnie jak inne zachowania, narzekanie i ataki gniewu można pokonać dyscypliną i innymi konsekwencjami oraz nagrodami, jakie dziecko może zdobyć za wybór lub niewybór takich aktywności.

ADHD/ADD

Zaburzenia zachowania różnią się u dzieci i wahają się od łagodnych do ciężkich. Jednym jest ADHD – zachowania: niedbałość, nadaktywność, impulsywność lub ich kombinacja. Akademickie: uczniowie z ADHD mają problem z uwagą do szczegółów i kończeniem zadań szkolnych. ADHD prawie tożsame z ADD (ADHD bez nadpobudliwości). Dzieci z ADD i ADHD mają problemy z czekaniem na kolej, czuwaniem, łatwym rozpraszaniem. Suplementy naturalne i leki jak Ritalin stosowano do leczenia ADHD. Diagnoza: kwestionariusze rodzic-nauczyciel, badania rozwojowe i psychiczne.

Zaburzenie opozycyjno-buntownicze (ZOB)

ZOB wykracza poza zachowanie dziecka czy nastolatka, który po prostu "się buntuje". Osoby z ZOB cierpią na ustalony wzorzec negatywności i wrogowości wobec autorytetów przez co najmniej pół roku z rzędu. Główne cechy: regularne niekolaborowanie, bunt, nieposłuszeństwo, agresja, upór. Częste współwystępowanie z ADD, ADHD, depresją i lękiem.

Previous:

Next: