• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Strategie pomagające impulsywnemu dziecku radzić sobie z frustracją

Susan Stiffelman, terapeuta małżeńska i rodzinna, autorka „Parenting Without Power Struggles”, przyznała w artykule na Huffington Post, że dziecko z problemami kontroli impulsów zachowuje się jak młodsze, bo nie osiągnęło jeszcze zdolności do pauzy przed decyzją, czy planowane działanie jest odpowiednie. Gdy to dziecko się frustruje, jego impulsywność może się nasilić, powodując dalsze problemy. Możecie próbować kontrolować lub eliminować niepożądane zachowanie groźbami, wykładami i karami, często z ograniczonymi efektami. Dostosowanie oczekiwań i stopniowe zmiany mogą rozciągnąć kontrolę impulsów i tolerancję na frustrację.

Funkcje wykonawcze

W artykule „Why Impulse Control Is Harder Than Ever” na Scholastic.com, dr Michelle Anthony przekazuje poradę dr Becky Bailey, ekspertki z psychologii rozwojowej i wczesnego dzieciństwa: rodzice mogą pomóc dziecku w kontroli impulsów, wspierając rozwój umiejętności wykonawczych. Należą do nich: zdolność do dowiezienia zadania do końca przez planowanie, rozwiązywanie problemów, organizowanie i dokończenie. To pomoże dziecku myśleć i planować zamiast reagować emocjonalnie. Gdy wzmocni te umiejętności, emocje takie jak frustracja będą miały mniejszy wpływ, bo dziecko stopniowo zyska poczucie kontroli nad otoczeniem.

Reakcja rodzica

Modelujcie właściwe reakcje, gdy sami jesteście zestresowani – dziecko podchwyci Wasz sposób i naśladuje. Następnym razem, gdy rozlejecie kawę przy stole, mówcie głośno i racjonalnie przez problem, by dziecko usłyszało Wasze myśli i zobaczyło właściwą reakcję na frustrację. Np.: „Jestem tak zestresowany. Czuję się pośpieszony i teraz rozlałem kawę. Muszę posiedzieć 10 sekund i oddychać, zanim posprzątam”. Ten proces pomoże dziecku rozwinąć własny głos wewnętrzny, co prawdopodobnie zwiększy tolerancję na frustrację i zmniejszy impulsywność.

Druga szansa (Do Over)

Z powodu braku kontroli impulsów i silnej frustracji, dziecko może mieć problemy z impulsywnymi zachowaniami fizycznymi utrudniającymi socjalizację. Joyce Cooper-Kahn, Ph.D. i Laurie Dietzel, Ph.D., współautorki „Late, Lost and Unprepared”, sugerują: zatrzymajcie działanie dziecka i zachęcajcie do „poprawki” z reakcją adekwatną do sytuacji. Np.: Wasz 6-latek uderzył kolegę podczas zabawy, bo ten niechcący zburzył jego konstrukcję z Lego. Wkraczacie i mówicie: „Widzę, jak jesteś zły, ale nigdy nie wolno uderzać z powodu zabawki. Możesz powiedzieć kolegę, że jesteś zły, a nawet postampować nogą”. Zachęcajcie dziecko do powiedzenia „Jestem zły” i postampowania. Gdy się uspokoi, zachęcajcie do opowiedzenia, dlaczego jest zły. Z czasem dziecko może zacząć samodzielnie wymyślać rozwiązania do radzenia sobie z intensywnymi emocjami.

Relaksacja

Umiejętności relaksacji są kluczowe dla impulsywnego dziecka, zwłaszcza w momentach złości lub frustracji. W artykule „Relaksacja, Wizualizacja i Techniki Wyobrażania” na FamilyEducation.com, Sandra F. Rief, autorka i prelegentka z magisterem pedagogiki ogólnej i specjalnej, zaleca nauczanie dziecka głębokiego oddychania, relaksacji i wizualizacji do użycia przy frustracji. Powiedzcie dziecku, że relaksacja pomoże mu lepiej zarządzać częścią mózgu odpowiedzialną za myślenie i planowanie. Proponuje też, by pomyślało o kolorze dającym spokój. Niech zamknie oczy i w języku przyjaznym dziecku wyobrazi ten kolor rozlewający się po całym ciele, aż w pełni zrelaksuje i poczuje kontrolę. To umiejętności do użycia zawsze i wszędzie, gdy potrzeba.