Nauczanie dzieci właściwego dotykania innych
Dzieci są naturalnie ciekawe ciał. Są też wrodzone czułe. Małe dzieci są szczególnie dotykowe i chcą dotknąć wszystkiego na swojej drodze, dlatego niezwykle ważne jest, by rodzice uczyli dzieci właściwego dotykania innych już w młodym wieku. Nauka o granicach osobistych pomoże dzieciom zrozumieć, co oznacza traktowanie innych z szacunkiem. Pomoże im też budować zdrowe relacje.
Każdy ma ciało
Uczycie dzieci o ludzkim ciele i jego częściach. Przeczytajcie prostą książkę o ciele, np. „Body Parts” Bev Schumacher. Niech dziecko zidentyfikuje części ciała w książce, na lalce i na własnym ciele. Porozmawiajcie o różnych częściach i ich funkcjach, odpowiadajcie na pytania. Powiedzcie, że każdy ma ciało i każdy ma prawo nie być dotykany w sposoby, które nam nie podobają lub sprawiają dyskomfort.
Części intymne
Uczycie dziecko o swoich częściach intymnych. Nazwijcie je i pomóżcie dziecku je zidentyfikować. Wyjaśnijcie, że inni nie powinni dotykać ani bawić się ich częściami intymnymi. Jasno powiedzcie, że one też nie powinny dotykać ani bawić się cudzymi częściami intymnymi, bo to złe. Podkreślcie, że nigdy nie wolno dotykać cudzych części intymnych, nawet jeśli kto o to prosi.
Dobre i złe dotykanie
Nauczcie dziecko rozróżniać dobre i złe dotykanie. Porozmawiajcie o różnych rodzajach: uścisk dłoni, przytulanie, trzymanie za ręce, grymasy, uderzanie. Zachęcajcie do burzy mózgów i wymyślania jak najwięcej rodzajów dotyku. Stwórzcie listę dwukolumnową: „dobre dotykania” i „złe dotykania”. Zdefiniujcie dobre jako odpowiednie, które lubicie. Złe – nieodpowiednie lub nieprzyjemne. Wyjaśnijcie, że odpowiednie to dobre, a nieodpowiednie to złe. Pomóżcie dziecku zakwalifikować wymyślone dotykania do odpowiednich kolumn.
Tworzenie zasad
Wspólnie z dzieckiem opracujcie zasady dotykania innych. Powiedzcie, że dziecko powinno dotykać tylko tych, którzy chcą być dotykani, i tylko w sposoby odpowiednie. Pomóżcie napisać listę sposobów, w jakie dziecko powinno i nie powinno dotykać innych. Porozmawiajcie też o ludziach, których dotykanie jest akceptowalne, a których nie. Np. przytulanie babci – tak, obcego – nie.
-
Jako pediatryczny neuropsycholog spędzam dużo czasu na rozmowach z rodzicami zmartwionymi rozwojem dzieci. Kiedy coś wydaje się „poza torem”, rodzice trafiają do mojego gabinetu, szukając diagnozy lub zaleceń terapeutycznych dla problemów poznawczych -
Zabawki są super – nikt nie zaprzeczy. Ale dzisiejsze rodzice chcą urozmaicić darowanie i dawać prezenty z głębszym sensem. Takie, które mówią dzieciom: „Znam Cię, wiem skąd jesteś, dokąd idziesz i co Cię naprawdę cieszy” (nawet jeśli żadna reklama -
Umiejętność zostawienia dziecka samego w domu to ekscytujący kamień milowy. Niepodległość! Wolność – dla wszystkich! Ale może też nerwowo rozrzedzać. Potencjał, by rzeczy poszły nie tak, jest w pewnym sensie w Waszych rękach. Dlatego praktyka, przygo
