Jak pomóc dzieciom z nadpobudliwością (hiperwiglilancją)

Hiperwiglilancja to stały stan gotowości, w którym osoba nieustannie skanuje otoczenie w poszukiwaniu zagrożenia i jest zajęta nieznanych zagrożeń. Zazwyczaj pojawia się po traumie i jest objawem PTSD. U dzieci staje się barierą w funkcjonowaniu osobistym, społecznym i edukacyjnym. Niemożność relaksu i skupienia na codziennych zajęciach hamuje naukę, interakcje i radość. Istnieją techniki pomagające zmniejszyć hiperwiglilancję i poprawić codzienne funkcjonowanie.

Instrukcje krok po kroku

  1. Skupienie na oddechu. Świadome oddychanie może zmniejszyć fizjologiczne objawy: przyspieszone oddychanie i tętno. Skupienie uwagi na dechach też rozprasza dziecko chwilowo, zmniejszając myśli niepokojące. Poproś dziecko, by zwróciło uwagę na powietrze wplywające i wypływające. Wszelkie myśli przekierowuj z powrotem na oddech. Dla młodszych dzieci: policz do 5 podczas wdechu i wydechu.

  2. Relaksacja mięśni. Progresywna relaksacja mięśniowa redukuje napięcie fizyczne towarzyszące hiperwiglilancji. Poproś siedzące lub leżące dziecko, by napięło mięśnie, a potem je rozluźniało grupami. Np. „napięć palce u stóp”, potem stopy, kostki, nogi itd. Młodszym dzieciom, które mają problem z napięciem pojedynczych grup, każ napiąć całe ciało jak surową makaron, a potem stać luźno jak ugotowaną.

  3. Słuchaj prowadzonej wizualizacji (guided imagery). To program skierujący myśli w stronę relaksu. Są płyty CD i MP3 dla dzieci. Dorosły może też czytać scenariusz na głos. Cicha muzyka relaksująca przy czytaniu tłumi hałasy tła.

  4. Meditacja (mindfulness). Bardziej użyteczna dla starszych dzieci. Zwiększ świadomość dziecka, jak „zajęty” jest jego umysł. Porozmawiaj o tym, jak w ciszy umysł myśli o otoczeniu lub planach. Zachęcaj do uspokajania myśli skupieniem na jednym słowie lub zdaniu, np. „relaks” lub „cisza”. Można też skupić się na słowach piosenki lub wiersza. Ćwicz przez kilka minut, w razie potrzeby.

Previous:

Next: