• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak ocenić, czy zachowanie dziecka jest normalne

Rodzice często zastanawiają się, czy zachowanie ich dziecka to normalna część dorastania, czy jest nietypowe i potencjalnie szkodliwe dla rozwoju dziecka i dobrostanu rodziny. Można ustalić, czy zachowanie dziecka jest odpowiednie dla wieku i etapu rozwoju. Zrozumienie takich zachowań pozwala rodzicom ocenić, czy dziecko zachowuje się zgodnie ze standardami.

Instrukcje

Niemowlęctwo (0–1 rok)

1. Obserwuj zachowanie niemowlęcia. Zwróć uwagę, czy ufa tobie i innym głównym opiekunom. Ważne jest, by niemowlęcia rozwijały zdrowe więzi zaufania z rodzicami. Jeśli niemowlę regularnie płacze lub odsuwa się od ciebie, jego zachowanie może być nietypowe, ale jeśli lubi twoją towarzystwo i tęskni po tobie, zachowanie jest normalne.

2. Szukaj umiarkowanego płaczu i oporu przy nowych doświadczeniach. Brak reakcji na nowe sytuacje może oznaczać nietypowe zachowanie. Stres i niezadowolenie przy nowych rzeczach może być znakiem normalnego rozwoju.

3. Sprawdź, czy dziecko reaguje na bodźce pozytywne. Powinno reagować na dotyk, noszenie i mówienie do niego.

Wczesne dzieciństwo (2–7 lat)

4. Zwróć uwagę na egocentryzm. Dziecko może widzieć rzeczy tylko z swojej perspektywy i nie potrafi zrozumieć, jak czują inni. Powinno zaczynać to rozumieć i uczyć się dzielenia się rzeczyami i uczuciami. To normalne.

5. Słuchaj słowa „Nie”. Małe dzieci często go używają, by utwierdzać niezależność. Mówienie „nie” daje im poczucie kontroli. Dziecko uczy się przyczyny i skutku – jego słowa i czyny wywołują reakcję.

6. Obserwuj zabawę. Dziecko może bawić się z 상상의 przyjaciółmi lub wymyślać gry pozorne. To normalne.

7. Zwróć uwagę na uwagę do własnych błędów i tożsamości płciowej/kulturowej. Dziecko może być surowy dla siebie przy prostych błędach i pytać, gdzie mieści się w społeczeństwie lub rodzinie pod kątem płci i kultury.

Przedpubertek (7–11 lat)

8. Monitoruj agresję. W tym wieku dzieci powinny być mniej agresywne niż wcześniej i później. Powinny być stabilne emocjonalnie, ogólnie szczęśliwe i adaptacyjne.

9. Obserwuj przyjaźnie. Dziecko powinno cenić interakcje społeczne i lubić spędzanie czasu z przyjaciółmi. Powinno też chcieć być bardzo dobre w co najmniej jednej dziedzinie: sporcie, hobby lub przedmiocie szkolnym.

10. Zwróć uwagę na interakcje z rówieśnikami i rodzeństwem. Rywalizacja i konkurencja dają szansę na samoocenę i odkrycie talentów. Dziecko powinno chcieć rywalizować i dowodzić swojej wartości.

Adolescencja (12–18 lat)

11. Obserwuj rozwój społeczny i moralny. Nastolatek powinien szukać i cenić towarzystwo rówieśników. Powinien mieć silne poczucie różnicy między dobrem a złem, a jego zachowanie to odzwierciedlać. Powinien czuć winę przy złym czynie i radość przy dobrym.

12. Zwróć uwagę na bunt. To normalne w adolescencji. Młodzież buntuje, by oddzielić swoją tożsamość od rodziców i odkryć się jako niezależne jednostki. Mimo bunttu, nastolatek powinien wciąż dążyć do zaufania rodziców i chcieć, by oczekiwano od niego dobrego zachowania.

13. Oceń, czy zachowanie jest akceptowalne społecznie, kulturowo i rozwojowo. Nastolatek powinien znać normy społeczne i kulturowe, niezależnie od tego, czy chce im przestrzegać.