Etapy rozwoju emocjonalnego dzieci wg Erika Eriksona
Od pierwszego dnia życia niemowlę rozpoczyna podróż: naukę relacji z ludźmi i radzenia sobie z emocjami. Choć tempo rozwoju się różni, rodzice chcą wiedzieć, czego oczekiwać. Pomaga teoria psychiatry Erika Eriksona – "Osiem stadiów rozwoju" (1956). Jeśli podstawowe potrzeby bezpieczeństwa nie zostaną zaspokojone wcześnie – dziecko staje się nieufne i pełne strachu.
Pierwsze 2 lata: Nauka zaufania
Stadium pielęgnowania – wiązanie bezpieczeństwa i zaufania. Społecznie: 4–6 mc – rozpoznawanie twarzy mamy. 7 mc: pierwsze gry społeczne ("a kuku"), dawanie/branie. Po 9 mc: rozróżnianie obcych od znajomych. 1–2 r.: szerskie spektrum emocji. Pierwsze słowa → inicjowanie kontaktu.
Buntownicze 2-latki: Rozwój woli
Dwoletnie zachwiane nowo odkrytą kontrolą. Gwałtowne wahania nastroju, upór, wściekłości, "moja metoda". Cierpliwość do rodziców – lęk rozdzielania. Ku 3. rocznikowi: socjalizacja z rówieśnikami, utożsamianie z rodzicem tej samej płci.
Lata przedszkolne: Stadion zabawy (3–5 lat)
"Wiek zabawy". Rozszerzanie życia społecznego, gra z rówieśnikami, nauka współpracy. Przedszkolaki: rywalizacja, dumą z osiągnięć. Fantazja dominuje w zabawie. Ale też: lęki – np. ciemności.
Lata szkolne: Kompetencja (6–12 lat)
Przejście z fantazji/wolnej zabawy do gier grupowych i sportu. Poczucie winy za złe wybory. Zasady relacji, gier planszowych, włączania/wykluczania. Zdrowe dziecko szkolne potrafi wyrażać emocje. Ok. 5 r.: dzielenie sekretów. 7–8 r.: świadomość myśli/uczuć prywatnych. Porównywanie się z rówieśnikami, troska o zdolności.
Adolescencja: Poszukiwanie tożsamości
Burzliwy czas: chcą wolności od rodziców, ale zależni. Akceptacja rówieśników> zadowalanie rodziców. Amerykanka górska emocji – walka o tożsamość. Czasem dorosłe zachowania, czasem powrót do dziecinstwa. Choć burzliwy start, relacje poprawiają się: 14–16 lat – dążenie do wolności/odpowiedzialności (prawo jazdy). Prze maturity: lepiej radzą sobie społecznie, rozwiązują konflikty.
-
Zapisywałaś ją na piłkę nożną, by była aktywna, znajdowała czas na maratońskie czytanie przed snem, wypełniała popołudnia spotkaniami z rówieśnikami. Ale jeśli naprawdę chcesz wychować dziecko wszechstronne, może warto uprościć jej harmonogram i sku -
Moi znajomi, którzy nie opiekują się dziećmi ani nie przyzwyczajeni do spędzania z nimi czasu, często nie mogą zrozumieć, jak radzę sobie jako opiekunka. Ich pytania często mnie rozśmieszają – np. „Fu, musisz zmieniać pieluchy?”, gdy idę opiekować s -
W szkole podstawowej dzieci patrzą na rodziców z podziwem. Ale w okresie dojrzewania? Nie tak bardzo. „Nastolatkowie buntują się, bo chcą być inni od swoich rodziców, prosto i prosto”, mówi Sean Grover, licencjowany psychoterapeuta i autor „When Kids
