Teorie behawioralne a społeczne uczenia się

Teorie rozwoju dziecka o tym, jak dzieci się uczą, można podzielić w psychologii na behawioralne i społeczne uczenie się. Wyjaśnienia behawioralne pokazują, jak interakcja ze środowiskiem wpływa na zachowanie. Oparte na teoriiach behawioralnych klasycznego i operacyjnego uczenia, teorie społeczne idą dalej, twierdząc, że dzieci uczą się na więcej sposobów niż tylko przez bezpośrednie wpływy.

Kondycjonowanie klasyczne

Począwszy od prac rosyjskiego naukowca Iwana Pawłowa i przejętego przez amerykańskiego psychologa Johna Watsona, teoria kondycjonowania klasycznego zakładała, że uczenie się jest odruchową reakcją na bodźce środowiskowe. W znanym eksperymencie z "małym Albertem", w którym nauczył chłopca bać się białego szczura, Watson pokazał, że dzieci można skondycjonować do reagowania na bodźce i tym samym nauczyć nowego zachowania.

Kondycjonowanie operacyjne

Amerykański behawioralista B.F. Skinner rozwinął kondycjonowanie operacyjne, twierdząc, że dzieci uczą się też przez konsekwencje swoich działań. Ta metoda nauki dzieje się w kontekście nagród i kar.

Wpływy środowiskowe

Kondycjonowanie klasyczne i operacyjne razem tworzą teorię, że uczenie się opiera na wpływach środowiskowych. Są to albo wzmocnienia, zwiększające prawdopodobieństwo powtórzenia zachowania, albo kary, je zmniejszające.

Uczenie się społeczne

Teoria uczenia się społecznego, zaproponowana przez kanadyjskiego psychologa Alberta Bandurę, opierała się na zasadach behawioralnych teorii uczenia. Bandura zaproponował, że choć dzieci uczą się przez wzmocnienie i karę, te wpływy nie zawsze są wymagane do nauki.

Obserwacja i naśladowanie

Teoria Bandury zakłada, że dzieci uczą się też przez obserwowanie zachowań innych i to, jak te zachowania są wzmocniane lub karane. Dziecko następnie naśladuje zachowania, które widzi nagradzane, i unika tych, które są karane.