Techniki zarządzania gniewem dla małych dzieci

Badanie śledzące dzieci z lat 70. do 2000 r. wykazało, że te, które często doświadczały gniewu w dzieciństwie, były najmniej zadowolone jako dorośli, według AngerManagementTips.com. Techniki zarządzania gniewem należy uczyć dzieci przed wiekiem nastolateckim dla najlepszych efektów, a strategie dla dzieci są podobne do tych dla dorosłych. Jednak najlepsza technika to mówienie do dzieci w terminach dostosowanych do wieku i rozwoju.

Rozpoznawanie objawów gniewu

Wielu dorosłych potrafi rozpoznać, gdy się gniewają, ale nie zawsze jest to oczywiste dla młodszych dzieci. Dlatego pierwszy krok zarządzania gniewem u dzieci to nauka fizjologicznych objawów gniewu i jak każdy z nich jest związany z tą emocją. Pomocna książka do czytania z dziećmi: "Wulkan w moim brzuchu: Pomaganie dzieciom w radzeniu sobie z gniewem".

Oferowanie alternatyw

Gdy dzieci potrafią zidentyfikować gniew, rodzice mogą uczyć ich, jak przeformułować lub przekierować tę emocję. Rodzice powinni dawać wybór lub pokazywać alternatywy dla działania pod wpływem gniewu. Np. jeśli zadanie jest zbyt trudne, zamiast gniewać się, dziecko może prosić rodzica lub przyjaciela o pomoc.

Ćwiczenia fizyczne

Czasem młodszym dzieciom potrzeba pobiegania, skakania lub krzyku, by opanować gniew. Porady: wycieczka na rowerze, bitwa poduszkami, przebieganie wokół domu kilka razy. Taniec do głośnej muzyki to inna propozycja z HelpStartsHere.org.

Puszczanie bańków do nauki oddychania

Wielu dorosłych ceni korzyści głębokiego oddechu w uspokajaniu gniewu i lęku. Dzieci można to nauczyć poprzez powolne dmuchanie bańków. Małe dzieci uczą się, że szybkie oddychanie nie daje dużych bańków, a wolne, głębokie oddechy – tak. Inna technika: nauczanie odliczania od 10 do tyłu.

Kule gniewu

Tworzenie "kul gniewu" to kolejna zalecana aktywność dla rodziców i dzieci. Kulę gniewu robi się, napełniając balon suchym ryżem lub piaskiem i bezpiecznie wiąząc. Gdy gniew napada, dzieci mogą uspokajać silne uczucia, zgniatając kulę, rzucając nią na podłogę lub ściskając.

Przestrzeń

Niektórzy dorośli znają uczucie chęci bycia zostawionym w spokoju, ale nawet małe dzieci, które są złości, mogą skorzystać z przestrzeni. Jeśli opiekun oddala się od złościwego dziecka, a dziecko nie wyraża dalszej irytacji, szanse są, że dziecko potrzebuje przerwy. Rodzic lub opiekun powinien uspokoić dziecko, że nie zostanie zostawione same, ale wyjaśnić, że nie będzie dotykany ani rozmawiany, chyba że o to zapyta.