• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak traktować imaginarną przyjaciółkę dziecka

Jeśli Twoje dziecko ma imaginarną przyjaciółkę, jest w dobrym towarzystwie. Przyjaciele z wyobraźni pomagają dzieciom w empatii i kontroli siebie, a także w pogodzeniu się z dyscypliną, autorytetem, rozróżnianiem dobra i zła, konsekwencjami, zmianami i lękiem – informuje Langone Medical Center NYU, dodając, że około 65% młodych dzieci wymyśla imaginarnych przyjaciół. Mimo pozytywnych korzyści, możesz zastanawiać się, jak traktować niewidzialnego przyjaciela dziecka. Z szacunkiem. Anita Gurian, adiunkt psychiatry dziecięcej i młodzieżowej w NYU School of Medicine, doradza rodzicom, by asystowali w tej relacji, szanując niewidzialnego przyjaciela dziecka, nie wahając się jednak stawiać granic, gdy wymagania przyjaciela stają się zakłócające.

Instrukcje

1. Relaksuj się i ciesz się wyobraźnią dziecka, radzi Eileen Kennedy-Moore, PhD, pisząc dla "Psychology Today". Rozmawiaj z dzieckiem o przyjacielu tak, jak o każdym innym. Przewodnik Rodzica Fisher-Price online zaleca szacowanie tej przyjaźni i nie zmuszanie dziecka do przyznania, że przyjaciel jest tylko z pozoru. Zabawaj się razem, gdy to możliwe – np. nakrywaj miejsce przy stole dla imaginarnego przyjaciela, jeśli dziecko zaprasza go na kolację. Choć większość dzieci wie, że ich niewidzialni przyjaciele są z pozoru, Kennedy-Moore sugeruje, że ci przyjaciele reprezentują "półwyobraźnię" – coś pośrodku między wiarą a wyobraźnią.

2. Traktuj imaginarną przyjaciółkę dziecka z szacunkiem. To może być długotrwała relacja. Niektóre przyjaźnie z wyobraźni trwają latami. Nie drwiż dziecka o przyjacielu i poproś rodzinę i znajomych, by również unikały drwienia lub bagatelizowania dziecka za posiadanie imaginarnego przyjaciela. Choć bywa kuszące, nie używaj imaginarnego przyjaciela jako narzędzia kontroli zachowania dziecka. Karen Stephens, dyrektor Illinois State University Child Care Center, radzi rozdzielać dyscyplinę i zabawę – unikać dyktowania fabuły lub zachowania imaginarnego przyjaciela we własnych celach. Niech dziecko steruje tą historią.

3. Skracaj każdą próbę dziecka rzucenia winy za niegrzeczności na imaginarną przyjaciółkę. Daj dziecku do zrozumienia, że ona ponosi konsekwencje za niegrzeczności przyjaciółki, więc w jej interesie jest kontrolowanie zachowania przyjaciółki. Jeśli wymagania przyjaciółki stają się zbyt zakłócające, można postawić granice. Np. powiedz dziecku, że samochód jest dziś pełny, więc przyjaciółka musi poczekać w domu, albo że przychodzą goście na kolację i potrzebne są wszystkie krzesła, więc przyjaciółka zje w pokoju dziecka lub w kuchni.