• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Konsultantka laktacyjna powiedziała mi, że mogę rzucić karmienie piersią (więc nie rzuciłam)

Karmienie piersią nie przyszło mi ani mojemu synowi łatwo. Kiedy wszłam w ciążę, niespodzianka wprawiła wszystko w ruch. Czwartostopniowe pęknięcie oznaczało, że musiałam od razu trafić na stół operacyjny, zamiast spędzić pierwsze godziny życia Milesa tak, jak sobie wyobrażałam – przytuleni ciepło w przyciemnionym pokoju z żoną i dzieckiem, odkrywając nasze nowe role rodzicielskie i ucząc się karmienia moim własnym cudem natury.

Zamiast tego Kristie nakarmiła go jego pierwszym posiłkiem – butelką z mlekiem zmodyfikowanym – podczas gdy w innym skrzydle szpitala zespół lekarzy szył moje pęknięcie.

Niech to będzie jasne: stanowczo stoję po stronie „nakarmiony to najlepiej”. Nie zastanawiałam się ani chwili, wyrażając zgodę na podanie synowi mleka zmodyfikowanego, ale po znieczuleniu obudziłam się z niecierpliwością, by spróbować karmienia piersią. Wiedziałam to, co każda nowa mama – twoje ciało komunikuje się z ciałem dziecka (i odwrotnie) podczas karmienia; mleko matki dostarcza ważne składniki odżywcze i przeciwciała; a karmienie piersią oszczędza ogromne środki w porównaniu do kosztów mleka zmodyfikowanego. To wydawało się oczywistym wyborem. Byłam w pełni zaangażowana. I nigdy nie czułam takiego bólu.

Chwyt mojego syna był… potężny.

Zwłaszcza w jego pierwszych dniach po stronie naszej. Przez noce i przed świtem we dwoje płakaliśmy, gdy moje sutki pękały i krwawiły. Pielęgniarka, która pomagała przy porodzie, odwiedziła nasz pokój, podobnie jak dwie różne konsultantki laktacyjne. Każda z nich obserwowała, jak chwyta i ssie, podczas gdy moje ramiona napinają się, a ja ściskam oczy od bólu.

Każda z nich stwierdziła, że problem nie leży po jego stronie, ale po mojej – moje sutki muszą stwardnieć. I jedynym sposobem na to, powiedziały, jest przecierpieć i dalej karmić.

To było prawie złamliwe. Powrót do formy po porodzie jest trudny nawet w najlepszych warunkach, a myśl, że będzie to wiązało się z takim bólem non-stop, wydawała się nie do zniesienia. Nadal w szpitalu zacząłam bać się momentu, gdy syn obudzi się wyjąc o jedzenie, które kosztować mnie będzie cierpieniem – co oczywiście sprawiało, że czuję się jeszcze gorzej. Jaka ja matka, że stawiam swój dyskomfort ponad nim? Dlaczego nie radzę sobie z tym – fizycznie i psychicznie, dlaczego nie jestem wystarczająco silna?

Poszłyśmy dalej, wykończone i zobolite, aż do trzeciego dnia.

Miles miał pierwszą wizytę u pediatry. Kiedy zapytała, jak idzie, odpowiedziałam łzami. Po wyjaśnieniu sytuacji poprosiła, by nakarmiłem go w jej obecności. Znowu płakałam przez minuty, jakie wytrzymałam przy piersi. „Pójdzie pani do konsultantki laktacyjnej – powiedziała – dzisiaj.”

Zastałam się na wyciąganiu przed wizytą. Myślałam, że usłyszę to samo – że moje ciało po prostu nie jest dość silne.

Moja pewność siebie była pod ziemię, a ja gotowałam się do obrony decyzji, którą podjąłam w drodze do gabinetu – rzucałam karmienie piersią.

Tak, byłam w ogromnym bólu, ale to, co naprawdę cierpiałam, to fakt, że moja relacja z synem budowana była na fundamencie bólu, a nie czułej bliskości. Chciałam coś lepszego dla nas obojga. Konsultantka laktacyjna poprosiła, bym nakarmiła go, obserwując. Wzięłam głęboki oddech i spróbowałam jeszcze raz. I znowu we dwoje skończyliśmy w łzach. „Jeśli karmienie piersią boli tak bardzo – powiedziała rzeczowo – to nie powinna pan tego robić.” To mnie poraziło.

Ktoś – profesjonalistka, której pracą jest pomaganie kobietom w karmieniu piersią – dawał mi zgodę na przestanie robić coś, co mnie boli. Niezależnie od tego, czy była się tego świadoma, dała mi najpiękniejszą rzecz, jaką mogła: walidację mojej walki.

Tak, to dla pani trudne, i nie, to nie jest wina pani.

Rozłamałam chwyt dziecka na mojej bolącej piersi, gdy konsultantka otworzyła butelkę mleka zmodyfikowanego. Miles wypił ją, a potem drugą; patrząc na niego, widziałam, jak strasznie głodny był. Zrozumiałam, że bardziej niż wszystko chcę, by był nakarmiony. Konsultantka wyjaśniła, że niekoniecznie chodzi o rezygnację na zawsze. Gdy żona karmiła nasze wdzięczne, chłonące dziecko butelką, konsultantka wyjaśniła ręczne wyciskanie i nakładki na sutki (dwie rzeczy, o których nie wspomniały konsultantki w szpitalu), i pokazała, jak używać szpitalnej wylewki do mleka, którą wypożyczyła nam za 3 dolary dziennie z rygorystyczną instrukcją: żadnego karmienia piersią przez trzy dni.

„Ulga” to zbyt słabe słowo.

Przez kolejne trzy dni wiernie wyciskałam mleko co trzy godziny przez piętnaście minut, budząc się, gdy było konieczne. Kupiłyśmy więcej tego samego mleka zmodyfikowanego, by uzupełnić moją pożywkę. A moje dziecko jadło. W czwartym dniu ostrożnie zaoferowałam synowi piersi ponownie, uspokajając się myślą, że jeśli nie wyjdzie, to nic strasznego. Możemy dalej wyciskać i dokarmać, a wiedziałam, że on będzie prawidłowo się rozwijał na tej mieszance. Tak, wciąż boleło. Ale nieporównywalnie mniej niż wcześniej. W trakcie trzydniowej przerwy otwarte rany na sutkach zagoiły się.

Wkrótce karmiłam piersią raz dziennie; potem dwa razy; potem tak często, jak potrafiłam. Tak często, jak chciał jeść.

Nawet zaczęłam uśmiechać się podczas karmienia – i ostatecznie uśmiechał się też syn. Miles skręca teraz w piąty miesiąc życia. Jestem tak szczęśliwa, że utrzymałyśmy kombinację karmienia, która działa dla naszej rodziny – piersia, wyciskanie i mleko zmodyfikowane – i że uśmiechy też zostały.

Bez łaski i wsparcia mojej anielskiej konsultantki laktacyjnej w trzeci dzień życia mojego dziecka, nie mam wątpliwości, że rzuciłabym karmienie piersią całkowicie. To też zadziałałoby dla nas, a Miles dalej jadłby i rosł. Ale nie było to w moich planach.

Elastyczność i adaptacyjność to niewidzialni bohaterowie przetrwania w popłodowcu.

Każdy plan, raz ustalony, prawie na pewno ulegnie zmianie z powodu niespodzianek, jak nieoczekiwane pęknięcie czy bardzo silny chwyt dziecka. Ale zawsze, gdy tylko to możliwe, nowi rodzice powinni mieć wsparcie niezbędne do podejmowania własnych, świadomych decyzji i tworzenia życia, jakie wyobrażali sobie ze swoim noworodkiem.

Każdej nocy o północy podnoszę śpiącego synka i usiadamy w fotelu w jego pokoju, owijani żółtym blaskiem nocnego lampki na jego „senny posiłek”. Każdej nocy, równowżąc go na podusce do karmienia i przykładając do piersi, jestem wdzięczna tej konsultantce laktacyjnej i temu, co mi dała. Każdy mleczny uśmiech, cicha chwila i nocne karmienie to dokładnie to, jak sobie to wyobrażałam.

Powiązane: Zapakowałam wylewkę – dla nas obojga