• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Zakupy z dzieckiem. Łatwe, prawda?

Mój syn miał około sześciu tygodni.

Wszyscy goście dawno odeszli, mąż wrócił do pracy i nasze zapasy zamrożone się skończyły, więc poczułam, że czas iść na zakupy spożywcze. Czas, by wrócić do prawdziwego świata i kupić nam jedzenie, cholera!

Więc po lunchu założyłam czyste legginsy i koszulkę i zrobiłam listę. „Patrzcie mnie! Już to rockuję!”

Zdecydowałam, że nakarmię syna piersią tuż przed wyjściem, by miał pełny brzuch, a wyjazd przypadnie na jego drzemkę, więc prawdopodobnie prześpi całość. „Kurczę, mam to mamowanie opanowane. Patrzcie, jak planuję!”

Wzięłam wielorazowe torby na zakupy, bo Bóg wie, że muszę ratować planetę po wszystkich tych desperackich przejazdach w kółko, by go usypiać – pewien niedźwiedź polarny siedzi na kostce lodu i mówi: „Ej, dzięki, Pani”.

Zapakowałam nosidełko, torbę do pieluch z ubraniami, pieluchami itd. (na wszelki wypadek) i listę. Syn jest nakarmiony z suchym pośladkiem.

Jesteśmy gotowi do startu!

Jest połowa marca, więc wciąż zimno w Toronto. Śnieg na ziemi, ale piękny słoneczny dzień, więc idę ulicą do miejsca, gdzie zaparkowany jest samochód – dzisiaj miało się udać!

Wklikam go do fotelika i jedziemy.

Dziecko zasypia w drodze i czuję, jak pyszczek rozpromienia się uśmiechem. „Mwahaha! Tak, jak planowałam. Dlaczego się tak martwiłam? To proste!” Zajmuję jedno z miejsc parkingowych dla oczekujących i nowych matek – bo jestem pewna, że się kwalifikuję – i wyskakuję z auta.

Hmm. Okej, teraz mam dylemat. Zostawiam go w foteliku i wkładam do wózka, czy wyjmuję i wkładam do nosidła? Zwrot wózków jest bardzo daleko od miejsca parkingowego. Kurczę. Okej, to i tak nie brzmi bezpiecznie.

Nosidło it is!

Decyduję się zdjąć kurtkę zimową, zapiąć nosidło, a potem założyć kurtkę z powrotem, by przykryć dziecko, bo wciąż dość zimno. On śpi głęboko w foteliku, więc delikatnie go wyjmę, starając się nie obudzić. Nie ma szans. Natychmiast daje mi jeden z tych „Co za kurwa?!” wyglądów, gdy budzisz kogoś ze głębokiego snu, i zaczyna kapryśnić.

Okej, okej. To nie problem. Jest zmęczony i kocha nosidło, więc znowu zaschnie. Wskakuje i owijam kurtką wokół niego tak mocno, jak się da, pilnując, by czapka siedziała, i ruszamy do sklepu. Chwycam wózek u drzwi, kopię w torebce, by znaleźć listę i kieruję się do warzyw.

Jesteśmy w sklepie spożywczym!

Dziecko ogląda wszystkie dźwięki i światła i wydaje się ogólnie zadowolone z nowego środowiska. Super! Bierzę banany. Chleb. Docieramy do działu z konservami i mój syn decyduje: „Tak, to wystarczy” i zaczyna kapryśnić. Natychmiast robię mamo-hopsanie i chodzę mówiąc „cicho, cicho, mama prawie skończyła” i uspokaja się trochę.

Przystaje mała staruszka i mówi: „O, ile ma Twój mały?”

„Sześć tygodni.” Dumno mówiąc, trochę gorąca od hopsania. „Czy to grzeczne dziecko?” pyta delikatnie biorąc go za rękę. Drgnę nieco myśląc o jej dotykaniu go rękami, którymi dotykała brudnego wózka, wyciągała z nosa, wyciskała ślinowe gruczoły psa… nie wiem, ale skanuję ją jak Terminator, myśląc o wszystkich rzeczach, z którymi mogła być zarażona. Starzy ludzie dostają opaalenie! Załaduj, że daje mu opaalenie!!!

Mówi coś innego, co wyciąga mnie ze skanu.

„To są najpiękniejsze dni Twojego życia. Cenij każdą chwilę!”

Uspokajam, że tak zrobię i ruszam dalej, by uwolnić dziecko z chwytu tego cyborga, nie mówiąc „Czy ty jesteś Sarah Connor?!”

Straciłyśmy trochę czasu, ale nie można być grzecznością do starszych ludzi (niezależnie od tego, co oskarżasz ich w głowie), więc przyspieszam, by zdążyć wszystko, co potrzebuję. W tym momencie mój syn decyduje, że czas iść i zaczyna ten płacz. Ten „mam dość” płacz i hopsanie po prostu nie działa. Okej, okej, idziemy.

Anuluję plan zakupu mleka, bo jest na drugim końcu i wiem, nie zdążę, więc chwycam parę losowych rzeczy z półki i idę do kasy.

Hopsanie i chodzenie! Hopsanie i chodzenie!

Docieram na przód i jest JEDNA kasjerka i kolejka stąd do Hiszpanii. Krzyki syna zaczynają rosnąć z „Idźmy” do „Kurwa, jesteś głucha?” i słychać je echem po całym sklepie.

Zostaj spokojna. Zostaj spokojna. Nie pokazuj, że jesteś w panice. Poradzisz sobie. Panika nie pomoże problemowi, to przecież tylko zakupy. Kto cholerę nie potrafi robić zakupy?

Mężczyzna przede mną odwraca się i mówi: „O, musi być głodna”.

Nie wiem, co w tym wyzyskującym banshee w niebieskim piżamie powiedziało „dziewczynka” temu facetowi, ale nie chciałam wchodzić w długie wyjaśnienia i po prostu powiedziałam najbardziej radosnym głosem, jaki mogłam zebrać: „On jest po prostu zmęczony.”

Inna kobieta w kolejce mówi mi, że dziecko „jest tylko przepyszne” i jak tęskni za dziećmi w tym wieku, a potem decyduje rybac w torebce po drobnych – „Powiedziałaś 67 groszy? O, myślę, że mam.” Naprawdę, Pani? C’mon.

W końcu moja kolej.

Zaczynam rzucać rzeczy na tasę. Banany, chleb, worek czarnej fasoli (która wciąż stoi w mojej szafce – syn ma teraz siedem lat), tuńczyk w oleju (kurwa, złapałam zły), funt mielonego, frugopasaty (WTF?) i makaron z serem. Super, teraz nie tylko wyglądam, jakbym zgładzała swojego krzyczącego dziecka, ale też jakbym to robiła w akademiku z pierwszorocznikami.

Na szczęście kasjerka widzi pilność sytuacji i szybko przelatuje wszystko.

Mówi coś, ale nie słyszę przez krzyki. „Torby?!” powtarza. Kurwa, zostawiłam torby w aucie. „Nie, foliówki są ok.” Przepraszam niedźwiedzie polarne.

Płacę, chwycam wózek i zaczynam biec tak spokojnie i kompetentnie, jak potrafię. Potem mnóstwo z mojej ciężkiej kurtki, biegania i ciepła, jakie generuje mój krzyczący syn, ale nie obchodzi mnie to, gdy moja twarz uderza w wolność i chłod marca na zewnątrz. Okej!

Najgorsze za nami. Jesteśmy poza sklepem.

Docieram do auta i syn faktycznie trochę się uspokoił.

Może był gorący i potrzebował świeżego powietrza. Może rozproszyło go zmiana otoczenia. Może skończył moją publiczną upokorzenie, by zrzucić mnie z mojego pysznego piedestału przed starszym publicznością. Nie wiem, ale byłam wdzięczna za przerwę.

Decyduję się włożyć go do fotelika, bo ja jestem gorąca i on jest gorący i zmiana uspokoiła go jeszcze bardziej.

Fiu. Pakuję zakupy do auta i potem realizuję, że wciąż mam wózek. Kurwa. Głupszy korral na wózki jest pół pola boiskowego daleko, a sklep tak samo daleko. Nie chcę być jedną z tych dupek, które zostawiają wózek na środku parkingu, nie panie, przysiągłam, że nigdy nie zrobię takiego czegoś, jak będę miała dzieci. Muszę go oddać!

Nie chcę go znowu wyjmować. To nie opcja.

Jak zostawię go w aucie, to jest bezpieczny i ciepły, ale co jak mnie przejedą i nikt nie będzie wiedział, że mam dziecko i zostanie zamknięty w aucie?!? Co jak ktoś spróbuje go ukraść, gdy odkładam wózek, ta stara wiedźma z opaaleniem?!?!?

W końcu decyduję się zostawić otwarty bagażnik, by było widoczne, że użytkownik wraca, plus, jak mi się coś stanie, będzie otwarty, by ludzie usłyszeli krzyk syna. Potem zamykam auto, by nikt nie mógł go ukraść z bocznych drzwi, i zakładam nosidło, by karetka zauważyła je przyszyte do mojego bezżyciowego ciała w razie wypadku i poszukały brakującego niemowlęcia. Idealny plan!

Biegam oddać wózek i wracam biegiem. Nie zostałam przejechana. Tak! Sukces! Moje dziecko jest bezpieczne.

Wracam do domu i syn faktycznie znowu zasypia. Dobrze.

Parkuję auto w dół ulicy, bo nic bliżej nie było. Hmm, okej ten sam problem. Zostawiam dziecko w aucie czy zabieram najpierw?

Zabieram najpierw, decyduję.

Zostawię go na poddaszu poza zasięgiem i zabiorę zakupy. Ostrożnie odklikam fotelik, by nie budzić go i kładę na poddaszu.

Wracam biegiem po zakupy i zaczynam je donosić. Jestem gorąca, spocona, zmęczona i na granicy łez, ale zrobiłam to. Zrobiłam to, kurwa!

Wtedy pytanie o pszczołę.

Moja sąsiadka z przodu miotła chodnik, gdy mnie widzi zjeżdżającą. Swoim grubym portugalskim akcentem pyta: „Gdzie jest dziecko?” Mówię, że dałam go na poddasz, gdy donosiłam zakupy (zadowolona, że mimo trudnego wyjazdu wciąż miałaam rozum, by wyjąć dziecko z auta przed frugopasatami.)

„A nie boisz się PSZCZÓŁ?!” mówi.

„Pszczoły?” odzywam się.

„Tak, pszczoły mogłyby dostać Twoje dziecko! Po prostu zostawiasz je na otwartej przestrzeni!”

Uspokajam ją, że jest ok, ale przyspieszam krok, „Jezus, dlaczego nie pomyślałam o pszczołach?!”

W tym całym syfie o martwieniu się nosidłem vs fotelikiem, nie pomyślałam nawet o tym, co może dostać go na naszym poddaszu. Oglądałam dokument o afrykańskich pszczołach zabijających chihuahua i tu zostawiłam moje dziecko na poddaszu jak jakąś delikatną, idealną ofiarę – przyszyte w foteliku! Jak to cholerstwo dziecko ma przetrwać ze mną jako matką?! Nie potrafię nawet zebrać jedzenia i odstraszyć pszczoł!! Dlaczego nie ma tabliczek o tym? Wiedziałam, że nie powinnam wyjść. To dostajesz za chciwość i głód i zabijanie niedźwiedzi polarnych, dziecko zaatakowane przez pszczoły, które prawdopodobnie ma opaalenie!!

Wskakuję na schody, by znaleźć go śpiącego spokojnie bez owada w zasięgu wzroku.

Otwieram drzwi wejściowe. Kładę fotelik w pszczołowo-wolnym salonie, mielone w lodówce i łapię na kanapę. Gdy mąż wraca do domu, wspina się na porzucone torby w przedpokoju i mówi: „Hej, poszłaś na zakupy. Jak poszło?”

„Pszczoły. Nie pomyślałam o pszczołach, Andrzej, i poruszyłam synowi życie. Jeśli jesteś głodny, jest puszka tuńczyka i pudełko frugopasatów na podłodze, ale lepiej to zjesz, bo nigdy, nigdy, nie pójdę na zakupy.”

Dla oficjalnych: możesz zarazić się ospą wietrzną od kogoś z opaleniem (jeśli nie chorowałeś na ospę wietrzną wcześniej), ale nie możesz zarazić się opaleniem od nich – więc nie krzycz na stare babcie w supermarkecie, które pytają o Twoje dziecko; )

Nasze kolejne rekomendacje: Jak dzieci są jak ciasto