• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak powiedzieć dziecku, że jest adoptowane – porady

Decyzja, kiedy i jak powiedzieć dziecku, że jest adoptowane, może być ogromnym źródłem stresu. Co, jeśli chcą znaleźć swoją rodzinę biologiczną? A co, jeśli prawda o przyczynie adopcji zranią je na całe życie? Jaki jest odpowiedni wiek na taką rozmowę? Co powiedzieć?

To nie kwestia tego, czy ujawniać to czy nie. „Musisz być jasny dla rodziców adoptujących, że muszą powiedzieć swoim dzieciom, że są adoptowane. To nie jest decyzja, którą rodzice adoptujący mogą podjąć lub wziąć pod uwagę. Osoby adoptowane muszą o tym wiedzieć” – mówi Jessenia Parmer, rzeczniczka zdrowia psychicznego osób adoptowanych i konsultantka.

Choć nie ma jednego uniwersalnego odpowiedzi, istnieją ogólne wytyczne, których warto przestrzegać, mówiąc dziecku, że jest adoptowane.

Różne układy adopcyjne

Typ układu adopcyjnego, w jakim jesteś, będzie kluczowym czynnikiem determinującym, ile informacji potrzebuje Twoje dziecko.

Sytuacje adopcji w rodzinie są często najłatwiejsze do zrozumienia dla dzieci. Dziecko adoptowane przez krewniego, np. dziadka lub ciocię i wuja, może wiedzieć od wczesnego dzieciństwa, że rodzice biologiczni nie są osobami, które je wychowują. Mogą już zaakceptować, że rodzice biologiczni nie mogą się o nie opiekować, ale inny krewny ma zasoby, by to zrobić.

Sytuacje adopcji otwartej z osobami spoza rodziny mogą być podobne. Dziecko, które ma stały kontakt z rodzicami biologicznymi, wie, że jest matka, która je urodziła, i inna matka, która je wychowuje. Mogą wysyłać listy, wymieniać zdjęcia lub spotykać się z jednym lub obojga rodziców biologicznych.

Dzieci, które trafiły do pieczy zastępczej przed adopcją w starszym wieku, mogą pamiętać swoje rodziny biologiczne. I mogą lepiej rozumieć, dlaczego nie mieszkają z nimi i jak działa adopcja. Nawet jeśli nie pamiętają rodziny biologicznej, prawdopodobnie pamiętają przebywanie w pieczy zastępczej i chcą szczegółów dotyczących swojej adopcji.

Dzieci adoptowane przy urodzeniu, których adopcje są zamknięte, prawdopodobnie nie dowiedzą się, że są adoptowane, przez długi czas – chyba że ktoś im powie. W takich przypadkach rodzice mogą zdecydować, kiedy najlepiej poruszyć temat i co chcą ujawnić.

Dlaczego musisz porozmawiać o adopcji

Niektorzy rodzice adoptujący nie chcą mówić dzieciom, że są adoptowane. Większość ekspertów uważa jednak, że ważne jest, by dzieci poznali prawdę i by informacja ta przyszła od Was. Oto kilka powodów:

• Wasze dzieci mogą dowiedzieć się z innego źródła. Nie chcecie, by dzieci dowiedziały się od innych członków rodziny lub ludzi ze środowiska, że zostały adoptowane. Poznanie tej informacji przez przypadkową rozmowę lub znalezienie dokumentów w starszym wieku może być bardzo boulewersujące. Mogą być bardzo złości na Was za to, że nie powiedzieliście im prawdy.
• Pomaga im zrozumieć swoją genetykę. Nawet jeśli nie znacie nic o rodzinie biologicznej dziecka, poinformowanie ich o adopcji może pomóc. Mogą przeprowadzić testy genetyczne, by dowiedzieć się, czy są narażeni na określone schorzenia.
• Daje im moc do podejmowania wyborów. Dzieci mogą podejmować własne decyzje, gdy mają informację. Mogą zdecydować, czy chcą poznać historię rodziny biologicznej, czy spróbować odnaleźć krewnych biologicznych. Jeśli nie powiesz im, że są adoptowane, podejmujesz ten wybór za nie. A mogliby Cię do tego nienawidzić, gdyby dowiedzieli się o adopcji później w życiu.

Zacząć wcześnie czy poczekać, aż zrozumieją?

Czasami rodzice zastanawiają się, czy rozpocząć rozmowy o adopcji, gdy dzieci są małe, czy poczekać, aż wyrosną, by usiąść i wyjaśnić im to, gdy naprawdę zrozumieją.

Badacze mówią, że warto zacząć rozmawiać z dziećmi o adopcji w młodym wieku. Fakt, jedno badanie mówi, że powinieneś im powiedzieć do 3. roku życia. W przeciwnym razie ryzykujesz zadanie im krzywdy emocjonalnej.

Badacze zebrali ankiety od 254 dorosłych osób adoptowanych. Odkryli, że osoby, które dowiedziały się o adopcji po 3. roku życia, zgłaszały więcej cierpienia i niższe zadowolenie z życia. Większość z nich stwierdziła, że znala ulgę w poszukiwaniu kontaktu z krewnymi biologicznymi i innymi osobami adoptowanymi.

To badanie zgadzało się z innymi badaniami, które wykazały, że późne odkrycie adopcji jest związane z cierpieniem psychicznym oraz uczuciami złości, zdrady, depresji i lęku.

Zamiast usiąść z nimi, gdy są nastolatkami, i ujawniać wszystko naraz, zacznij od prostych wyjaśnień, gdy są maluchami. Choć są za młode, by zrozumieć reprodukcję i genetykę, mogą zrozumieć proste stwierdzenia, jak „Masz dwie mamy, które Cię kochają”.

Czytajcie książki o adopcji. Rozmawiajcie z innymi rodzicami adoptującymi, by uzyskać rady i wsparcie. I zaczynajcie dawać dzieciom proste wyjaśnienia, jak zostaliście rodziną, gdy są jeszcze bardzo małe.

Rozważcie rozmowę z dorosłymi osobami adoptowanymi po rady i wsparcie. Parmer sugeruje też poszukiwanie historii innych rodzin adopcyjnych, które przeszły ten proces, by usłyszeć więcej o tym, jak stały się rodziną, w tym jak pokonali swoje zmagania.

Jak poradzić sobie z trudnymi okolicznościami

Niektóre historie adopcyjne są łatwiejsze do wyjaśnienia niż inne. Dziecko może zrozumieć, że matka biologiczna była za młoda, by dać im dobry dom, na przykład.

W innych przypadkach sytuacja jest znacznie bardziej skomplikowana. Jeśli rodzice biologiczni brali narkotyki lub byli uwięzieni, trudniej wiedzieć, co powiedzieć. Historia może być jeszcze bardziej skomplikowana, jeśli dziecko narodziło się z gwałtu lub bliskiego pokrewieństwa. Nadal ważne jest bycie szczeryм z dzieckiem.

Jeśli nie powiesz dziecku prawdy, może rozwiną fantazję o swoich rodzicach biologicznych. Mogą wyimaginować, że rodzice biologiczni chętnie się z nimi spotkają pewnego dnia albo fantazjować, że przyjdą je zabrać (szczególnie gdy są na Was złości). Powiedzenie im prawdy teraz może oszczędzić im nauki o bolesnych okolicznościach później.

Słowo od Verywell

Niezależnie od tego, co zdecydujecie o tym, kiedy i jak powiedzieć dziecku, że jest adoptowane, sprawcie, by było jasne, że go chcieliście. Porozmawiajcie o krokach, które podjęliście, by stało się częścią Waszej rodziny, i podkreślajcie, jak bardzo je kochacie.

Jeśli jeszcze nie powiedzieliście dziecku, że jest adoptowane, a nie macie pewności, jak to zrobić ani co powiedzieć, nie wahajcie się szukać profesjonalnej pomocy. Porozmawiajcie z terapeutą lub specjalistą ds. zdrowia psychicznego. Mogą pomóc znaleźć najlepszy sposób na adresowanie Waszych specyficznych okoliczności i unikalnych potrzeb Waszego dziecka.