40 tydzień ciąży: koniec złości, czas na reflektję

Nie jestem lekarzem, ale przez całą moją trzecią ciążę pewnie powtarzałam każdemu moją diagnozę, aż wzięli to za fakt: nie ma szans, bym dotrwała do 40 tygodni ciąży. Moje pierwsze dwa dzieci urodziły się tygodnie przed terminem, a rodzenie wydawało się jedną z tych rzeczy, dla których doświadczenie z przeszłości determinuje przyszłość. Więc dziecko numer trzy po prostu musiało pojawić się wcześnie. Znowu, nie lekarz (ale, oceniając tę genialną logikę, powinnam być).

Łatwo zobaczyć, jak to pójdzie – cue zachwyt, bo oficjalnie jestem w 40. tygodniu ciąży, po raz pierwszy.

I, w środku obrzęków, problemów ze snem, talerzy nachos i korzystnej szyjki macicy (jedno z bardziej przyjemnych zwrotów związanych z ciążą, którego używam regularnie), spędziłam ostatnie tygodnie na złości.

Złość nie mieści się w akceptowanej narracji ciąży, więc gdy minęły 37. i 38. tydzień bez znaków porodów, uśmiechałam się i kiwała, gdy inni pytaли, czy jestem „Tak, tak excitata!” by poznać córkę wkrótce. Excitata nie było słowem. Nawet chęć nie była właściwym słowem. Dla mnie słowem było gotowe. Gotowe wczoraj. Gotowe w zeszłym tygodniu.

Jestem petite z prawie nieistniejącym tułowiem, i moja (znowu, ekspercko medyczna) wyjaśnienie, dlaczego nie dotrwałam do 40 tygodni, było takie, że moje dzieci dosłownie nie miały już miejsca w macicy i chciały wyjść. Tak bardzo przekonałam się, że nie przeniosę tego dziecka do terminu, że mogłam tylko coraz bardziej gniewać, gdy data się zbliżała, i zastanawiałam się, jak długo mogę funkcjonować jako fizycznie bezużyteczny człowiek, pracując i wychowując dwa inne dzieci.

Perspektywa może kosztować wysiłek, ale to coś, co zawsze staram się mieć w takich sytuacjach.

Więc oto ja w dniu terminowym, i na zmianę czuję, jak złość paruje. Zniknęła i została zastąpiona melancholijną realizacją, że choć nie szczególnie lubię być w ciąży, to jest moje ostatnie dziecko, i dlatego ostatni raz trzymam któreś z moich dzieci tak blisko. Ostatni raz karmię i utrwalam je tak intymnie. Ostatni raz czuję ich kopnięcia z wnętrza (w przeciwieństwie do kopnięć w twarz, gdy są na zewnątrz i próbujesz wsadzić im pieluchę).

Jest miejsce na złość, ale jest też miejsce na ten smutek.

Jest też miejsce na wdzięczność, że moje ciało wyhodowało kolejnego człowieka do terminu, i nie biorę tego sukcesu za pewnik, bo nie każda ma szczęście to świętować. Chcę odzyskać swoje ciało jako swoje, i tym razem na dobre, ale jestem też uważna na to doświadczenie, gdy mija po raz ostatni. Trwało do samego końca, ale w 40. tygodniu ciąży skończyłam z złością, i po raz pierwszy czuję, że mogę powiedzieć mojej córce, by została jeszcze na parę dni, jeśli to, co chce.

Nasze kolejne reko: Radość i złamane serce Twojej ostatniej ciąży

Previous:

Next: