Jak zadbać o siebie, gdy niemowlę ma kolikę?

Posiadanie dziecka z koliką to wyzwanie. Nawet jeśli pediatra uspokaja, że dziecko jest zdrowe, możesz czuć lęk, niepokój i wątpić we swoje umiejętności rodzicielskie, gdy nic nie pomaga.

Jeśli to brzmi znajomo, kluczowe jest dbanie o własne potrzeby obok potrzeb dziecka. Prośba o pomoc bliskich i wycięcie chwili dla siebie pomoże Ci przetrwać ten trudny okres poporodowy.

Z zrozumieniem i dbałością o siebie Wy oboje to przejdziecie. Oto wszystko, co musisz wiedzieć o kolicy: jak uspokajać dziecko i – równie ważne – jak zadbać o siebie.

Czym jest kolika?

Amerykańska Akademia Medycyny Rodzinnej definiuje kolikę jako nadmierne płacze, drażliwość lub kapryśność u inaczej zdrowego niemowlęcia. Okresy kolikowe często podlegają „zasadzie trzech”: trwają 3+ godziny dziennie, występują 3+ dni w tygodniu i trwają 3+ tygodnie.

Ogólnie kolika dotyczy od 10% do 40% niemowląt na świecie. Zazwyczaj nasila się w 6. tygodniu życia i ustępuje do 3–6 miesiąca.

Lekarze nie znają przyczyny koliki i występuje ona tak samo u dzieci karmionych piersią i mlekiem modyfikowanym. Prognoza dobra: 85% dzieci wyrośnie z koliki do 3. miesiąca.

Choć każde dziecko jest inne, medycy proponują szereg sposobów na uspokojenie:

  • Pelenie (swaddling).
  • Noszenie w chustce lub trzymanie pionowo.
  • Kolysanie lub powolne chodzenie po domu.
  • Biały szum lub stój przy bieżącej kranie.
  • Jazda samochodem (jeśli płacz nie rozprasza Cię od prowadzenia).
  • Ciepły ręcznik na brzuchu.
  • Położenie na brzuchu (pod nadzorem) i masaż pleców.
  • Śpiew, hymnowanie lub relaksująca muzyka.
  • Suczka – sprawdź, czy dziecko chce.

Jak kolika wpływa na rodziców?

Choć kolika jest stanem łagodnym u zdrowych dzieci, może mocno uderzyć w rodziców i rodzinę. Od lęku i cierpienia po frustrację i gniew – rodzice kolikowych dzieci przeżywają szeroką gamę emocji.

Te uczucia wpływają na zdrowie psychiczne i mogą napięciować relacje z partnerem, zwłaszcza gdy jeden rodzic czuje, że ponosi większość ciężaru opieki.

Badania pokazują, że matki dzieci z koliką doświadczają wielowymiarowego stresu psychicznego: więcej dolegliwości somatycznych, lęków, zaburzeń myślenia, depresji, lęku, zmęczenia, wrogości, impulsywnych myśli i czynów. Czują się bardziej niekompetentne i gorsze jako rodzice.

Jedno badanie wykazało, że kolika potrafi zacienić wszystko inne w życiu rodziny. Obaj rodzice czują bezsilność i frustrację, spędzając godziny na desperackim szukaniu sposobów na uspokojenie ciągłego płaczu.

Oprócz wpływu emocjonalnego, kolika wiąże się z depresją poporodową, wcześniejszym odstawieniem piersi, a nawet istotnym ryzykiem syndromu wstrząśnięcia niemowlęcia. Dlatego rodzice muszą znaleźć sposoby na dbanie o siebie, opiekując się dziećmi. Liczenie na to, że „przeżyjecie” płaczu dzień po dniu bez troski o siebie to receptura na klęskę.

Ważne: podejmuj to powoli, z spokojem i współczuciem – ale wyznacz też czas dla siebie. To może oznaczać odpuszczenie części obowiązków i skupienie na tym, co naprawdę liczy: Twoje zdrowie psychiczne i dobrostan dziecka.

Przecież kolika zazwyczaj trwa 3–4 miesiące. Domowe obowiązki mogą poczekać.

Jeśli czujesz silne przytłoczenie lub objawy depresji poporodowej – skonsultuj się z lekarzem natychmiast, zwłaszcza jeśli masz myśli o pogorszeniu sobie, dziecku lub innym. Pomoc pomoże Wam przejść ten trudny okres.

Porady: jak zadbać o siebie

Opieka nad dzieckiem z koliką wyczerpuje fizycznie i emocjonalnie, zwłaszcza gdy godziny poświęcasz na uspokajanie bez skutku. Gdy to powtarza się codziennie, zaczyna Cię obciążać – dlatego musisz celowo dbać o siebie. To pomoże Wam obojga.

Nie obwiniaj siebie

Wielu rodziców winni się czują, gdy dziecko płacze i nic nie pomaga. Wątpią we swoje kompetencje.

Ale nikt nie winien za kolikę. Nawet lekarze nie znają dokładnej przyczyny ani pewnych sposobów leczenia.

Choć dni wydają się bezkończne, ten trudny okres minie. Może pomóc powtarzanie: „Nie jestem winny”, „Robię wszystko, co mogę”, „To nie potrwa wiecznie”.

Przewiduj trudne momenty

Dzieci z koliką często płaczą w określonych porach – zazwyczaj późnym popołudniem lub wieczorem. Gdy zidentyfikujesz wzorzec, zaplanuj wsparcie: członek rodziny, przyjaciel, sąsiad – niech przyjdzie w te godziny, jeśli to możliwe.

Obecność innej osoby ułatwia radzenie sobie. Nawet jeśli partner jest, dodatkowa para rąk pomaga. Z pomocą łatwiej zachować spokój i kontrolować emocje.

Zrób przerwę

Płacz kolikowy bywa wyciągający, wysoki, wywołujący gniew, frustrację, smutek, lęk. Musisz zauważyć, gdy emocje narastają, by zrobić przerwę zanim zrobisz coś impulsywne.

Badania wskazują, że kolika to jeden z najsilniejszych czynników ryzyka syndromu wstrząśnięcia niemowlęcia. Żaden rodzic nie wyobraża sobie takiego czynu, ale emocje mogą pchnąć do impulsu.

Dlatego regularnie rób przerwy podczas ataków płaczu. To lepiej dla Ciebie i dziecka, zwłaszcza gdy jesteś silnie wzbudzony.

Połóż dziecko w bezpiecznym miejscu (łóżeczko) i odejdź na kilka minut. Umyj twarz zimną wodą lub usiądź w innym pokoju, aż złagodniesz. Potem wracaj do uspokajania.

Wysypiaj się

Kolikowe dziecko to wyczerpująca praca, zwłaszcza gdy płacz trwa codziennie godzinami. Puszcz domowe roboty lub najem pomocy, jeśli możesz. Lepiej radzisz sobie z koliką, gdy jesteś wyspany.

Jeśli masz starsze dzieci – poproś znajomych/sąsiadów o pomoc, byś mógł drzemnąć, gdy dziecko śpi. Nie czuj winy – wyzdrowiałeś po porodzie i uspokajasz kapryśne dziecko. To ogromna praca, a sen to jeden z najlepszych sposobów na regenerację umysłu i ciała.

Zmień otoczenie

Dzień po dniu w domu, te same routine, godziny płaczu – monotonia obciąża psychikę. Spróbuj zmienić trochę.

W momentach, gdy przewidujesz spokój – wyjdź z domu. Wyprawa samochodem, spacer z wózkiem, „lokaty w witrynach”. Inne zajęcia wyczyść głowę i poczujesz się mniej uwięziony w domu z płaczącym niemowlęciem. Możesz też czuć się bardziej odnowiony i gotowy do empatii.

Rusza się

Nic nie poprawia nastroju jak ruch. Czy to ćwiczenia z dzieckiem, czy spacer po okolicy – ruch w niemal każdej formie podnosi humor i czyści umysł. Ruch może też rozproszyć lub uspokoić dziecko.

Jeśli lekarz zgодиł na ćwiczenia – ubierz się wygodnie i ruszaj. Jeśli nie – powolny spacer też rusza krążenie.

Polub się

Codzienna opieka nad kolikowym dzieckiem męczy. Naturalne, że potrzebujesz przerwy. Gdy partner, rodzina lub przyjaciel pilnuje dziecka – zrób coś dla siebie. Masaż, pediurek, długa kąpiel.

To relaksuje, poprawia humor, odnawia siły – niezbędne, by przeżyć kolikę. Warto też znajdować małe sposoby na polubienie się w ciągu dnia, zwłaszcza po końcu ataku płaczu.

Przeczytaj dobrą książkę, pogadaj z przyjacielem, zrelaksuj na kanapie. Klucz: zauważ, jak wyczerpująca jest opieka nad kolikowym dzieckiem i kontruj to czymś pozytywnym. To powstrzyma Ci myślenie o negatywach i skieruje uwagę na dobre rzeczy w życiu.

Spróbuj mindfulness

Niektórzy rodzice pomaga uważność lub medytacja podczas ataku koliki. Czyści umysł, uspokaja. Skupione, głębokie oddechy centrują i kontrolują emocje.

Posiądź w krześle, hymnuj lub włącz relaksującą muzykę, kolysząc dziecko. To może uspokoić też malucha. Albo pelnij je lub noś w chustce, praktikując uważność.

Chodzi o uspokojenie swojego umysłu i porzucenie frantycznych prób uciszenia dziecka. Ruchy stają się wolniejsze, celniejsze. Nawet jeśli dziecko nie przestanie płakać – Ty zostaniesz spokojniejszy.

Słowo na koniec

Kolika może być przytłaczająca, wywołując burzę emocji – od gniewu i frustracji po lęk i strach, wszystko w ciągu kilku godzin.

Nie ma wątpliwości: opieka nad kolikowym niemowlęciem obciąża emocjonalnie i fizycznie. Dlatego musisz celowo dbać o siebie. To pomoże Wam obojga.

Nie czuj winy, biorąc chwilę dla siebie lub robiąc coś, co Cię odnawia. To normalne – chcesz i potrzebujesz przerwy. Jesteś dobrym rodzicem. Fakt, że dbasz o siebie obok potrzeb dziecka, dowodzi, że rozumiesz balans między samodbałością a opieką.

Spokojnie – ten okres ciągłego płaczu to tylko sezon w życiu. Za kilka miesięcy dziecko będzie bardziej chichotać i agadkać niż płakać.

Previous:

Next: