Waarom slaat mijn kleuter zichzelf?

Het is altijd pijnlijk om kleuters bedroefd te zien, maar het is nog erger wanneer ze zo gefrustreerd of boos zijn dat ze zichzelf gaan slaan. Meestal slaan kleuters iemand anders als ze boos zijn, maar soms keren ze hun frustratie tegen zichzelf.

Hoewel dit type uitbarsting niet vaak voorkomt bij kinderen, kan het eng zijn wanneer het wel gebeurt. Dat betekent echter niet dat je je er overdreven zorgen om hoeft te maken.

Let in plaats daarvan nauwkeurig op wanneer het voorkomt en hoe de situatie zich voltrekt om te bepalen of je het bij de kinderarts moet melden. Meestal stopt dit zelfbeschadigende gedrag naarmate kinderen ouder worden. Houd wel in de gaten of de gewoonte terugkeert, want sommige kinderen gebruiken het als een ongezonde uitlaatklep.

Een KidsHealth-enquête onder oudere kinderen over hun stressfactoren en wat ze doen als ze boos zijn. Ongeveer 25% reageerde dat ze het op zichzelf nemen door te slaan, te bijten of hun hoofd ergens tegen te slaan.

Waarom slaat je kleuter zichzelf?

Naarmate kinderen uitgroeien van baby's tot kleuters, beginnen ze hun omgeving te verkennen en hun wensen en behoeften te communiceren. Hun mogelijkheden komen echter niet helemaal overeen met hun drang om beide dingen te doen.

Als resultaat kan hun onvermogen om hun wensen of behoeften te verbaliseren, gecombineerd met hun worsteling om hun omgeving succesvol te navigeren, een recept zijn voor een tobsuchtsaanval. Als ze een lage tolerantie voor frustratie hebben, kunnen ze zichzelf slaan als manier om hun verwardheid uit te drukken.

Als je dit opvalt, noteer eventuele triggers die tot de tobsuchtsaanval leidden. Misschien zei je nee tegen iets wat je kind echt wilde doen. Of misschien waren ze simpelweg overmoe of hongerig.

Zodra je een patroon of trigger herkent die leidt tot het zelfbeschadigende gedrag, kun je problemen misschien voorkomen voordat ze beginnen. Zorg ervoor dat je ingrijpt voordat de vuisten gaan zwepen.

Hoe om te gaan met zelfbeschadiging

Wanneer ouders hun kinderen niet kunnen weerhouden zichzelf te slaan, zijn er effectieve manieren om de tobsuchtsaanvallen aan te pakken. Hier zijn verschillende dingen die je kunt proberen om je kind veilig te houden.

Creëer een veilige omgeving

Als kinderen meerdere manieren vinden om zichzelf te laten schaden - zoals hun hoofd tegen de muur slaan - verplaats ze of de voorwerpen buiten bereik.

Bied hulp aan

Bijvoorbeeld, je armen gebruiken om ze te weerhouden zichzelf te slaan door hun vuisten te blokkeren, is een optie. Deze actie kan troostgevend zijn en voldoende om je kleuter te kalmeren en de zelfbeschadiging te stoppen. Het doel is een veilige, liefdevolle omgeving te creëren voor kinderen om de pijn of frustratie die ze voelen, te verzachten.

Spreek kalmerende woorden

Kinderen vertellen dat ze veilig zijn en dat je er voor ze bent, kan ook troostgevend zijn. Je kunt ze ook iets geven om vast te houden, zoals een knuffelbeer om te knijpen of een snuipbeker met water om te drinken.

Hoewel het verleidelijk is om te redeneren met kleuters of ze te lezen over hun gedrag, is nu niet de tijd. Het is belangrijker om ze te kalmeren en hun risico op schade te verminderen.

Eenmaal het moment voorbij is, kun je beginnen met het leren van gezonde manieren om frustratie uit te drukken.

Je kunt beginnen met praten over hoe gevoelens te herkennen en te verbaliseren door te zeggen: "Ik zie dat je je erg boos voelt."

Wanneer kinderen weten dat je hun frustratie of boosheid erkent, zijn ze misschien minder geneigd om je te laten zien hoe boos ze zijn en stoppen ze met zichzelf slaan. Het leren van 'gevoelenswoorden' legt ook de basis voor je kind om gezonde boosheidsmanagementvaardigheden te ontwikkelen tijdens de kleuterjaren.

Je kleuter kan pijn hebben

Een andere verklaring voor kleuters die plotseling zichzelf slaan, is dat ze lichamelijke pijn kunnen hebben. Bijvoorbeeld, kleuters die zich aan de zijkant van het hoofd slaan, kunnen een oorontsteking hebben.

Tegelijkertijd kunnen baby's die tanden krijgen, zich ook soms slaan om de pijn in hun tandvlees te verlicht. Soms kan slaan zelfverzadigend zijn. Wees alert op signalen dat je kind lichamelijke pijn kan hebben.

Let op waar ze zich slaan. Soms proberen kinderen te communiceren waar het pijn doet. En afhankelijk van de pijnbron, kun je je kind misschien thuis behandelen.

Als je onzeker bent wat de pijn veroorzaakt, kan een bezoek aan de kinderarts van je kind nodig zijn.

Wanneer moet je je zorgen maken?

Als kinderen zichzelf op een regelmatige basis slaan en het niet verbonden is met een tobsuchtsaanval of acute pijn, kan de gewoonte vooral bezorgdelijk zijn. Soms kan zelfbeschadiging geassocieerd zijn met autisme.

Naast zichzelf slaan, kunnen kinderen met autisme zich krassen, knijpen, bijten of hun hoofd slaan. Kinderen met ontwikkelingsstoornissen kunnen zelfbeschadiging als zelfverzadigend ervaren. Ritmisch hoofdkloppen biedt bijvoorbeeld vestibulaire stimulatie.

Het is ook bezorgdelijk als kinderen lichamelijke schade aan zichzelf toebrengen. Als ze zich zo hard slaan dat ze blauwe plekken of merken veroorzaken of andere blessures oplopen, raadpleeg een kinderarts.

Voor iets oudere kleuters kan de extreme frustratie van niet zich kunnen uiten het resultaat zijn van een spraakachterstand. De kinderarts kan dan een verwijzing naar een logopedist voor evaluatie aanbevelen.

Als je twijfelt, is het altijd het beste om je kleuter te laten evalueren door de kinderarts om eventuele medische aandoeningen of ontwikkelingsachterstanden uit te sluiten.

Als je denkt dat het gedrag van je kind een symptoom is van een groter probleem, noteer dan wanneer je het opmerkt en breng je notities naar de huisarts van je kind om advies te vragen.

De arts kan aanvullende screening aanbevelen om te bepalen wat er aan de hand is. Praten met een arts over het gedrag van je kind kan je ook rust geven, strategieën bieden voor wanneer je kleuter zichzelf beschadigt, of een verwijzing naar een specialist voor verdere evaluatie en behandeling.

Een woord van Verywell

Meestal is het niets om je zorgen over te maken als kleuters zichzelf slaan of hun hoofd kloppen. Het kan echter geen kwaad om te observeren wanneer het gedrag plaatsvindt en hoe frequent.

Praat daarna met je kinderarts over wat je ziet. Ondertussen, focus gewoon op het minimaliseren van het slaan en help je kind andere manieren te vinden om frustratie te communiceren.

Previous:

Next: