• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

10 manieren om om te gaan met humeuraanvalsjes

Humeur-aanvalsjes komen onvermijdelijk voor bij ouderschap. Hoewel er geen manier is om ze te voorkomen, zijn er wel manieren om je kind te kalmeren als hij in de greep is van emotionele chaos. Lees verder voor 10 reddende tips voor aanvalsjes, en vergeet niet een reactie te achterlaten met je eigen trucs!

Rustig blijven

Als je kind begint te schreeuwen, te trappen of blauw aan te lopen, probeer dan rustig te blijven. Je peuter heeft al de controle over zichzelf verloren; hij heeft jou nodig om de controle te behouden.

Niet schreeuwen

Je kunt in de verleiding komen om de schreeuwen van je peuter te beantwoorden met eigen gegil. Maar je boosheid te zien terwijl hij al genoeg van zijn eigen boosheid heeft, zal je kind zonder twijfel nog verder over de rand duwen. Je eigen schreeuwen zullen het aanvalsje van je kind waarschijnlijk verlengen, omdat ze hem steeds weer opnieuw afstoten.

Niet proberen te redeneren

Moet je niet proberen met je kind te redeneren terwijl hij een aanvalsje heeft. Geen peuter kan luisteren naar redenering terwijl hij gevangen zit in de woestijn van een aanvalsje.

Negeer het aanvalsje

Tenzij je kind waarschijnlijk zichzelf of anderen kwetst of dingen kapmaakt, moet je het aanvalsje waarschijnlijk negeren tot het voorbijgaat. Als je aanwezigheid het aanvalsje van je peuter verergerd of je wordt boos en kunt het niet meer aan, verlaat dan de kamer.

Vermijd een scène

Probeer lange, uitgetrokken scènes te vermijden waarin je smeekt, bederft, aandringt of beveelt je kind de controle over zichzelf te herwinnen. Als je het aanvalsje tot een grote scène laat uitgroeien, beloon je je kind met "te veel" aandacht. (Soms is zelfs negatieve aandacht beter dan geen aandacht.) Een scène maken verlengt niet alleen het aanvalsje, maar kan ook herhaalde optredens in de nabije toekomst provozeren. Als je je aanvalsje-geplagde peuter echter een publiek ontneemt, zal ze het optreden beëindigen zodra ze kan.

Je boosheid communiceren

Wanneer het begrip van je kind verbetert, leg uit dat zijn aanvalsje je boos maakt (als je echt boos wordt). Zeg dat je graag wilt blijven, maar niet in dezelfde kamer wilt zijn als hij out-of-control is en je boos op hem bent. Maak opnieuw duidelijk dat je je kind nog steeds liefhebt, zelfs als je boos op hem bent.

Gek gedrag vertonen

Als je een aanvalsje kort moet afbreken, probeer dan iets geks tegen je kind te zeggen of een ridderlijke grimasse te maken. Een bijzondere koppige peuter zal proberen zijn boosheid te behouden, maar dat zal niet makkelijk zijn. Hoewel je peuter misschien nog niet los wil laten van zijn boosheid, kan hij niet tegelijkertijd lachen en een aanvalsje hebben.

Niet instemmen

Bederf je kind nooit of geef niet in op de grens die je hebt gesteld, alleen om een aanvalsje te dempen. (Zelfs als je realiseert dat een door jou gestelde grens onredelijk is, houd je stand. Je kunt later altijd excuses maken voor je onredelijkheid, maar blijf nog een tijdje onredelijk na afloop van het aanvalsje.)

Als je een aanvalsje beloont, conditioneer je je kind net als een van de honden van Pavlov. Elke keer als je peuter iets wil, zal ze een kleine fitje gooien. Dus koop je kind niet de snoep die ze wilde, alleen omdat ze een kleine scène maakt — of zelfs een enorme bui. Probeer in plaats daarvan te demonstreren dat het aanvalsje geen effect op je heeft. Het zal je mening niet een beetje veranderen.

Je kind niet straffen

Een aanvalsje zou geen gevolgen mogen hebben, noch positief noch negatief. Het gebeurt en dan is het voorbij. Het leven gaat door.

De reden achter deze regel is simpel: aanvalsjes moeten worden behandeld als drempels. Je vertraagt even en rijdt er rustig overheen, maar daarna ga je gewoon weer op je normale snelheid. Ze hebben absoluut geen blijvende kracht over je.

Daarnaast, als je kind out-of-control is, dan is hij out-of-control. Is dit echt een strafbaar feit? Waarschijnlijk niet. Het aanvalsje zelf is waarschijnlijk al eng en strakkend genoeg voor je kind zonder dat jij nog extra straffen toevoegt.

Veiligheid eerst

Sluit je peuter nooit in een kamer op, noch om te disciplineren noch om een aanvalsje te kalmeren. Niet alleen zal deze gedwongen scheiding waarschijnlijk hysterie produceren, maar het maakt het ook onmogelijk voor je kind om haar misdaad goed te maken: terug te komen naar jou en te verontschuldigen.