• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Aanvalsjes bij peuters: voorkomen en aanpakken

Aanvalsjes bij peuters: voorkomen en aanpakken

Peuters krijgen aanvalsjes voornamelijk door frustratie en boosheid. Je peuter is waarschijnlijk erg eisend en ambitieus. Tegelijkertijd heeft ze waarschijnlijk een zeer lage drempel voor frustratie. Deze vluchtige combinatie leidt vaak tot aanvalsjes. Wanneer je kind niet kan doen wat ze wil, of wanneer jij haar iets ontzegt in wat ze een strijd der willen noemt, raakt ze van nature gefrustreerd. Maar een tweejarig kind heeft weinig woorden om haar frustratie uit te drukken. Ze heeft misschien niet eens de juiste woorden om uit te drukken wat ze wil. Geweigerd verbale uiting, komt frustratie vaak fysiek naar buiten — door geweld of aanvalsjes.

Ouders van peuters moeten één ding in gedachten houden wanneer hun kind een aanvalsje krijgt: Je kind kan er niets aan doen. Oudere kinderen gebruiken aanvalsjes vaak om te laten zien dat ze het serieus meinen, om te demonstreren hoe erg ze iets willen. Maar twee- en driejarigen hebben nog niet de capaciteit om op die manier te manipuleren. Wanneer haar frustratie een bepaald niveau bereikt, verliest je peuter letterlijk de controle. Stel je je kind voor als een drukkookpot: de stoom van frustratie bouwt en bouwt en bouwt in haar op tot het tot een ontploffing leidt.

Als het voor jou eng is om je peuter te zien bezeten door de duivel van een aanvalsje, bedenk dan hoe zij zich moet voelen. Het is geen prettige ervaring om overweldigd te worden door de kracht van de eigen emoties. Aanvalsjes — en de oncontroleerbare innerlijke woede die ze voedt — zijn erg angstaanjagend voor je kind.

Voorkomen is beter dan genezen

De beste manier om met aanvalsjes om te gaan is ze natuurlijk te stoppen voordat ze beginnen. Je moet de frustratie van je kind in de gaten houden en proberen deze op een beheersbaar niveau te houden. Hierbij functioneer jij als het veiligheidsklepje op de drukkookpot van je kind.

Dit betekent niet dat je alles voor je kind moet doen zodat hij nooit frustratie ervaart. Ten eerste is een zekere mate van frustratie goed voor je tweejarige. Frustratie overwinnen en slagen in een taak is een van de meest bevredigende manieren waarop je kind kan leren hoe dingen moeten. Als hij het kan, zal het doorwerken van frustratie je peuter veel leren over zichzelf en over hoe bepaalde taken te volbrengen. Ten tweede kan je kind je bemiddeling als een extra bron van frustratie ervaren. Hij wil in staat zijn om nieuwe taken te meesteren. Als je hem niet laat proberen, is hij net zo geneigd te exploderen alsof hij had geprobeerd en gefaald.

Je hoeft je kind niet te beschermen tegen elke ervaring van frustratie, maar je moet proberen het op een beheersbaar niveau te houden. Hiervoor moet je aandacht besteed aan wat je kind doet. Let op signalen van frustratie en probeer ze te voorkomen. Als je merkt dat de frustratieniveau van je kind opbouwt, probeer dan één van de volgende dingen:

Q-tip

Vermoeidheid kan het competentieniveau van je kind verlagen evenals zijn drempel voor frustratie. En dat is een zeker recept voor aanvalsjes.

• Bied hulp aan voordat je peuter het aanvalsje-stadium bereikt. Als hij je hulp weigert, trek je terug. Onthoud dat je de frustratie van je kind kunt vergroten door te proberen de controle over te nemen.
• Moedig je peuter aan om even te rusten en later met een verse blik er weer aan te beginnen.
• Distraheer je peuter met een ander speelgoed, een hapje, een boek of een filmpje. Dit kan een goed moment zijn om rustige activiteiten aan te moedigen.
• Probeer constant je peuter woorden bij te brengen die hem helpen zijn boosheid en/of frustratie uit te drukken. De onvermogen om deze emoties in woorden te vatten, vergroot de kans op aanvalsjes.

Naast het monitoren van het frustratieniveau van je kind op een veilige afstand, moet je je realiseren dat de grenzen die je stelt, een andere externe bron van frustratie voor je kind kunnen zijn. Zeker, je hoeft niet achterover te buigen om je kleine engeltje niet te beledigen. Maar stel grenzen aan het gedrag van je kind voornamelijk om veiligheid te waarborgen en socialisatie te bevorderen. Probeer willekeurige of — met genoteerde uitzonderingen — absolute verboden te vermijden.