• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Waarom heeft niemand me verteld dat een keizersnede zo is?!

Ik had een onverwachte keizersnede bij mijn eerste kind. Hoewel ik had gelezen over keizersnedes, werd de informatie op een heel klinische, zakelijke manier gepresenteerd. Maar net als bij de meeste dingen: lezen en ervaren zijn twee verschillende paren mouwen. Laat me je dus op de hoogte brengen van een aantal ervaringen die ik had – en waar niemand me over had verteld – en die jij wellicht ook kunt tegenkomen.

Ik voel mijn benen niet meer…

Na veertien uur onvruchtbare barstjes werd ik naar de operatiekamer gewield om mijn dochter op de wereld te helpen, op immenz dezelfde manier als die kerel in de film Aliens. Ik weet dat sommige vrouwen teleurgesteld zijn omdat ze niet kunnen ervaren wat het is om hun kind zelf uit te persen, maar op dat moment was ik al geïnduceerd, had mijn vruchtwater met een soort naald gebroken en zat ik vol pijnstillers. De meest 'onnatuurlijke' geboorte ooit was mijn prestatie.

Ik had een epidurale tijdens de barstjes, terwijl de meeste vrouwen met een geplande keizersnede een spinaalblokje krijgen.

Er zit een verschil in, en het verschil dat voor jou uitmaakt is als volgt:

Epidurale: Je hebt geen benen. Uit een of andere reden kun je wél nog een willekeurig klein deel van je uterus voelen. Er is een wetenschappelijke reden voor, maar dat boeit je niet. De goede kant: je geeft er niks om.
Spinaalblokje: Je hebt geen benen én geen lijf; je bent een zwevende kop. Dit betekent ook dat je je ademhaling niet voelt (tijdelijk). Het is prima om de artsen aan te brullen dat je geen adem meer krijgt. Evenmin hoef je je dom te voelen wanneer ze kalm aangeven dat je als je kunt schreeuwen, je ook ademt.

Dus af naar de operatiekamer. Het kost vijf mannen om je van je hospitaalbed op de operatietafel te tillen. Ze gooien je quite keihard voor iets dat maar zestien centimeter ver weg ligt. Je zult bidden dat ze niet voorbij hun doel heen schieten.

Je zult ook twijfelend kijken naar die 'tafel' waar ze je naartoe tillen. Operatietafels zijn smal. Snel reken je uit: ongeveer 60 cm breedte voor een lichaam dat zo'n 1,20 m 'dik' is. Als je een epidurale hebt, ben je vrij zeker dat je bovenlichaam erop ligt, maar je hebt geen idee of je benen er ook op zitten. Iemand zal vragen 'of je dit voelt'. Ze prikken je met iets (wat je ervan uitgaat een vork is) om te zien of je kunt voelen waar ze gaan snijden. Je neemt een goede 15 seconden om te beslissen of je dat wel of niet voelt.

De blauwe zeil van klaustrofobie

Je zicht wordt geblokkeerd door de blauwe zeil die ze voor je gezicht ophangen tijdens de voorbereiding. Dus je kunt niks voelen en nu ook niks zien. Ik wil even stilstaan bij dit gordijntje. Het doel is om de bevallende vrouw te weerhouden van het zien wat er aan de andere kant gebeurt… wat net onder je kin begint. Het doek is ook van dun, papierachtig materiaal – dat bij elke inademing aan je gezicht plakt. Dus duw je het met je tong weg. En het komt direct terug. Uit met tong, in met adem. Uit, in, uit, in. Draai gewoon je hoofd naar de kant.

Ik neem aan dat het doek nog een doel dient: een steriele barrière. Als je niezt of moet overgeven (wat vaak vorkomt), blijft je open lichaamsholte veilig. Je kunt misschien niks voelen of zien wat er op 'Ground Zero' gebeurt… maar je kunt wel horen. En dat klinkt niet goed. Je kunt je partner proberen te vragen wat er aan de hand is, maar omdat hij geen gordijn heeft, wel een mondkapje, hoor je geen meter wat hij zegt.

Keizersnede peek-a-boo: De eerste keer dat je je baby (vage) ziet

ENDLICH is het moment daar: je hoort het prachtige gejammer van je baby. De dokter ontziet je en til het kind even hoog genoeg om het te zien. Maar dat is alles. Verpleegsters nemen je baby mee naar een apart gebied – handig gelegen achter je hoofd. Na wat oneindig lang lijkt, brengt je partner je strak ingepakte baby naar je toe.

Het enigste zichtbare deel is het minieme gezichtje – dat je niet kunt zien. Je partner is te zenuwachtig om te bukken of de baby ver genoeg om te draaien zodat je kunt zien wat uit je baarmoeder is gekomen. Nadat je ingewanden weer op hun plaats zijn gezet, word je uit de operatiekamer gewield. Uiteindelijk wil iemand je je baby geven. Alleen nu heb je de beven. En je is misselijk. En waarschijnlijk klaar voor een twaalfuurtje slapen.

Nageboorte en… nagewinden?

Op een gegeven moment wil een verpleegster deze enorme steunband om je buik wikkelen. Hoewel je nog benumb bent, weet je brein dat dit als een moeder moet pijnen. Uren later – of vroeger bij een spinaalblokje – werkt de epidurale volledig uit. Je verpleegster weet precies wanneer dat gebeurt, want ze staat in je kamer en zegt dat je op moet staan en proberen te lopen. Haar manier om je te laten wennen aan het feit dat als je moeder bent, niemand meer omgeeft of je ziek bent. Knap het op.

Je verpleegster wil ook op je uterus drukken en je laten hoesten. Dat helpt de uterus weer vast te worden. Je geeft geen kikkerse eitje om de stevigheid van je uterus. Wat je wel om geeft, is dat je deze lekkere massage-sessies op het juiste moment inplant ten opzichte van je pijnmedicatie.

Na elke buikoperatie is je spijsvertering traag, en een keizersnede is geen uitzondering. Terwijl je verpleegster je uterus massageert, gebruikt de lucht in je darmen deze afleiding om haastig je kontgat te verlaten… terwijl je gebukt bent in de buurt van anderen… en meestal net wanneer je collega's op bezoek zijn.

De dokter stuurt je ook naar huis met een 'ontlastingsmiddel' om de eerste paar stoelgangen te helpen. Het goede nieuws: omdat er niets door je 'who-ha' is gepasseerd, hoef je je geen zorgen te maken over pijn in je vrouwelijke delen op het toilet. Het slechte nieuws: door uteruscontracties door borstvoeding en je 'zachte' ontlastingsmiddel, moet je er naar de wc rennen voordat je explosieve diarree krijgt. Want vrouwen die herstellen van buikoperatie kunnen zich haastig oprapen en naar het toilet sprinten, hé?

Knapt klein en verstopt in je schaamhaar – je keizersnedelitje

Tot slot… het snijwondje. Vergeet de streepjes, hangende borsten, wiebelende buik; laten we ons zorgen maken om die minieme 13 cm lijntje net boven je vagina. Het ziet er echt niet eng uit – niet dat je het nu over je opgezwollen buik kunt zien.

Ik moet zeggen dat ik de eerste week na mijn keizersnede niet genoeg rust hield en mijn wond een beetje open ging. Er liep iets vocht uit, wat ik interpreteerde als: mijn ingewanden gaan uit mijn buik exploderen. Niet het geval. Je hebt meerdere lagen snijwonden. Maak je geen zorgen; bel je dokter en laat het weten en RUST UIT! Het goede nieuws is dat het meestal klein en laag genoeg zit om nog een bikini te dragen. En zo niet, dan hangt die rare velpluim die je buikspieren waren er gewoon overheen en verbergt het. Hallelujah!

Onze volgende aanbeveling: Een zachte keizersnede