• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Waarom ik pompen haatte – en hoe ik er uiteindelijk stopte

Om te zeggen dat ik doelgericht en cijfer-gefocust ben is misschien een onderstatement.

Op de middelbare school deed ik vrijwillig een examen terwijl mijn klasgenoten een vroege zomervakantie genoten, omdat ik had uitgerekend dat het mijn gemiddelde cijfer met een tiende punt kon verhogen. Ik hield ooit een spreadsheet bij van het aantal pagina's dat ik had gelezen – van boeken die ik las voor de lol. En toen ik een baan had om een website te runnen, ontspande ik 's avonds routinematig door analytics te stalken.

Toen ik een borstvoedingscursus volgde tijdens mijn zwangerschap, boorden een paar cijfers zich in mijn brein. Allereerst waren er de statistieken over de voordelen van borstvoeding die de instructeur uithaalde die me ervan overtuigden dat borstvoeding 1) noodzakelijk was en 2) een fluitje van een cent. Daarna maakte ze duidelijk dat ons doel moest zijn om exclusief te borstvoeden voor een heel jaar (want zelfs dat was korter dan de twee jaar die elders aanbevolen werden).

Mijn cijfer-knellende, overpresterende Tracy Flick-kant werd wakker. Kon dit de eerste manier zijn waarop ik als moeder beoordeeld zou worden? In dat moment besloot ik dat mijn kind de magische elixer die borstvoeding is, voor tenminste een jaar zou krijgen. Ik had 365 dagen om mijn eerste A in ouderschap te behalen.

Op dat moment geloofde ik dat technologie mij een bondgenoot had gegeven in de vorm van de dubbele elektrische pomp die ik gratis had gekregen. Met dit wonderapparaat kon ik het allemaal hebben, blindelings concludeerde ik. Ik zag mezelf tikken op mijn laptop terwijl die vloeibare panacee uit mijn lichaam vloei. Dit toestel beloofde vrijheid: de vrijheid om te werken en ouderschap te geven. Ik kon een gouden ster krijgen voor het leveren van borstvoeding aan mijn kind voor een jaar tegelijkertijd als ik mijn professionele doelen haalde. Mijn borstpomp zou mijn nieuwe beste vriendin zijn.

(Ik stop even om mijn mede-pomp-moeders de kans te geven hun compositie te herwinnen na het terecht lachen over mijn naieve, pre-moeder-ik.)

In de realiteit was pompen niet de weg naar vrijheid die ik had gehoopt. Het was meer als een bal en ketting. Het allemaal hebben eruitzien als alle stress van het voorzien in mijn kind tegelijkertijd met de stress van het proberen als een baas over te komen – zelfs als ik beerde, naakt van de taille omhoog, in de voorraadkast van het bedrijf drie keer per dag. Daar, in de compacte ruimte waar we moppen, plastic bestek en CostCo-snacks stopten, keek ik naar druppels melk die met een gletsjertempo in de flesjes hingen die van mijn borst hingen. Ik voelde me ontdaan van waardigheid op een plek waar ik me wilde voelen – en gezien worden als – het meest in controle. Mijn irritatie groeide met elke sessie.

Mijn kind brandde door mijn vrieservoorraad heen binnen de eerste maand dat ik terug naar werk ging, en spoedig begon mijn voorraad te dalen, met elke pompsessie minder dan een flesje waard opleverend. Naar mate mijn opbrengst afnam, steeg mijn stress. Ik probeerde een vierde sessie op het werk in te knijpen, en dan er een voor het slapen. Op een gegeven moment voegde ik een midden-in-de-nacht pompsessie toe – bovenop de meerdere ontwakings van mijn zoon. Toen ik mijn kind in de vroege uurtjes voedde, kreeg ik tenminste de genoegtuing van een knuffelige, dankbare zuigeling te koesteren. Maar tijdens deze late-nacht pompsessies bood mijn mechanische metgezel geen dergelijke troost. In plaats daarvan verergerde het mijn al uiteengevlogen, zombie-achtige geestestoestand.

Met wat achterafkijken en een streak van daadwerkelijk rustige nachten onder mijn riem, realiseerde ik me net hoe onhoudbaar dit was. Ik zag hoe onzin het was om te klauwen aan het doel van exclusief borstvoeden voor een jaar, toen mijn zoon dezelfde lieflijke mens zou zijn op een kunstvoeding-dieet.

Uiteindelijk gaaf ik het buitentijdse pompen op, bracht mijn werksessies terug naar twee, en begon met aanvullen met kunstvoeding. Ik voelde alsof een gewicht van mijn overbelaste, onderpresterende borstkast was gevallen. Maar zelfs als afbouwen het pompen beheersbaarder maakte, maakte het elke sessie niet toleranter.

Ten slotte, rond de 9-maanden-markt, besloot ik ganz te stoppen met pompen. De return on investment (een paar ons melk voor een hoop ellende) was het gewoon niet waard. Ik vertelde mijn man dat ik klaar was, en duwde mijn pomponderdelen in de achterkant van een kast waar ik ze niet hoefde te zien.

Ik zou graag willen zeggen dat ik deze beslissing met 100% vertrouwen nam. Dat ik het van de daken tweetette, mijn pomp in de oceaan gooide, "Goed riddance!" schreeuwde, en nooit meer omkeek (mijn ultieme fantasie tijdens pompen). Ik weet logisch dat ik de beste keuze voor mezelf en mijn kind maakte. Immers, een gelukkigere, minder gestreste persoon maakt me een betere moeder. Toch vind ik mezelf terugkijken, niet noodzakelijk met spijt, maar met enkele gecompliceerde gevoelens.

In gesprekken met andere moeders vind ik mezelf vaak de issue omzeilen. Ik knik mee terwijl anderen erover praten, alsof ik nog steeds met hen aan boord ben van de pomptrein. Of ik bedenk excuses, ("Nou, ik produceerde amper iets"), wanneer ik gewoon moet zeggen, "Ik kon pompen, maar het maakte me ellendig, dus ik stopte." Waarom is dat zo moeilijk? Ben ik zo bang voor hun oordeel?

Als ik eerlijk ben over het stoppen, ben ik er vaak zelfspotend over. Zelfs tijdens het schrijven van dit essay heb ik zinnen getypt en gewist als Ik gooi de handdoek in de ring, ik faalde, ik gaf de nederlaag toe en ik voel me tekort – wat allemaal oneerlijk is, niet alleen voor mij, maar ook voor andere moeders die hun best doen om hun kinden te voeden hoe ze ook kunnen.

Ik weet dat veel van de emoties die mijn brein verwarren, gewikkeld zitten in mijn eigen rare perfectionisme, maar ik wens ook dat borstvoeden en pompen van het begin anders geframeerd waren geweest. Aan de ene kant snap ik volledig waarom mijn borstvoedingsinstructeur de lat op een jaar zette. Ik weet dat ze oprecht in de voordelen gelooft en waarschijnlijk dacht dat als ze ons zei te mikken op een minimum van zes maanden of zes weken, we er misschien korter mee zouden doorzetten. Of als ze ons precies vertelde hoe hard het kon zijn, we misschien te geïntimideerd waren om het een eerlijke kans te geven. Of misschien was haar ervaring zo zalig dat het haar niet voorkwam om het anders te framien (ze noemde wel dat ze een van haar kinderen drie jaar voedde – ga je gang, meid... serieus).

Toch wens ik dat het halen van de een-jaar-mars als extra credit was behandeld in plaats van wat het kostte om de les te halen. Ik wens dat de instructeur transparanter was geweest over hoe moeilijk het kon zijn en had benadrukt dat zelfs borstvoeden of pompen voor een klein beetje tijd – hoe kort dat ook zou zijn – een prestatie is. En dat ze ons had geleerd dat ja, een zekere offer onvermijdelijk is als onderdeel van moederschap, maar niet alles ten koste van ons welzijn moet gaan. En natuurlijk, als je besluit helemaal niet te borstvoeden, is dat ook oké. (Ik herinner me niet dat iemand ooit dit als optie aan me presenteerde; ik vraag me nu af of het een deel van de druk af had genomen om die woorden te horen.)

Ik probeer beter te zijn in mijn gesprekken met nieuwe en verwachtende moeders. Ik probeer woorden die ongewild mijn inspanningen of de geldige keuze voor kunstvoeding verminderen, in te hakken. Zelfs als de reden achter die keuze simpelweg is dat pompen suckt, en ik mezelf liever een leven lang niets anders dan "Baby Shark" wil laten luisteren dan een toestel aan mijn borsten zuigen laten.

En ik werk er aan om die streepjes-a-mentaliteit los te laten en alle intangibele maten van een moeder te omarmen, zoals: voelt mijn kind zich veilig en geliefd? Is hij een vriendelijke, bedachte persoon? Ben ik er wanneer hij mij nodig heeft? En het allerbelangrijkste: heb ik een persona voor mezelf gekweekt die hem voldoende zal verlegen zodra hij de middelschool bereikt? Zie je? Er zijn grenzen aan wat de cijfers ons kunnen vertellen.