• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Kleine gezinnen

Is het oké voor een kind om op te groeien in een klein gezin?

Meest nieuwgetrouwde paren plannen vandaag de dag om slechts één of twee kinderen te krijgen, vergeleken met drie of meer in de vroege jaren zestig. De redenen voor deze verschuiving zijn een trend naar later trouwen, meer nadruk op carrières voor vrouwen, effectievere anticonceptiemethoden en de stijgende kosten van opvoeding en onderwijs van kinderen.

Er zijn duidelijke voordelen van een klein gezin:

• Elk kind ontvangt meer ouderaandacht en educatieve voordelen, wat doorgaans het zelfvertrouwen verhoogt.
• Kinderen in kleine gezinnen, vooral eerstgeborenen en enigkinderen, neigen tot hogere school- en persoonlijke prestaties dan kinderen uit grotere gezinnen.
• De financiële kosten van een huishouden zijn lager.
• Het is voor beide ouders makkelijker om carrière en gezin te combineren.
• Het algemene stressniveau is lager omdat er vaak minder conflicten en rivaliteit zijn.

Er zijn wel afwegingen, vooral in één-kindgezinnen. Wanneer alle verwachtingen, hoop en vrees gericht zijn op één kind, kunnen ouders ongemerkt overbeschermend en verwennend worden. Het kind kan minder kansen hebben om andere kinderen te ontmoeten of een zelfstandigheidszin te ontwikkelen. Ze kan gedreven worden tot overprestatie en zo veel verwennende aandacht ontvangen dat ze zichzelfgericht en ongedisciplineerd wordt.

Tips voor kleine gezinnen

• Als je één of twee kinderen hebt, kun je overbeschermend en overmatig attent worden. Dit kan je kind terughoudend maken om van je gescheiden te zijn, wat de ontwikkeling van nieuwe relaties met leeftijdsgenoten hindert. Je kunt dezelfde moeilijkheid hebben. Hier zijn tips om deze gevoelens in het juiste perspectief te houden terwijl je kind rijpt.
• Zorg dat je verwachtingen van je kind realistisch zijn voor haar leeftijd. Leer andere gezinnen met kinderen van dezelfde leeftijd kennen, en observeer hoe deze ouders hun kinderen opvoeden: wanneer ze beschermend zijn, en wanneer ze loslaten; hoe ze de kinderen disciplineren; hoeveel verantwoordelijkheid ze van ze verwachten.
• Onderhouw je eigen volwassen sociale leven als koppel (of als individu, als je een eenouder bent). Een paar uur van elkaar af helpt zowel jou als je kind om jullie individuele identiteiten te ontwikkelen. Hoe eerder je dit patroon van persoonlijke tijd begint (minstens een keer per week, zelfs tijdens de babyfase), des te makkelijker is het voor jullie beiden om de toenemende definitie van persoonlijkheid te accepteren die moet plaatsvinden als ze ouder wordt.
• Laat je kind andere vertrouwde volwassenen leren kennen door ze te laten oppassen en het kind te betrekken in groepsactiviteiten met andere gezinnen.
• Geef haar veel kansen om te spelen met andere kinderen van haar leeftijd via speelgroepen, peuterspeelzalen of andere kindergroepen.

Als je je zorgen maakt over de gezondheid of ontwikkeling van je kind, raadpleeg zo snel mogelijk je kinderarts. Laat je angsten niet opstapelen en beperk je kind niet met onnodige zorgen.

De voordelen van uitgebreide gezinnen

Tot de laatste paar generaties waren de meeste Amerikaanse gezinnen tweeedersgezinnen; in de buurt, misschien zelfs in hetzelfde huis, woonden grootouders, tantes, nonkels en nichten. De vrouwen waren primair verantwoordelijk voor de opvoeding van de kinderen en het runnen van het huishouden terwijl de mannen buiten huis werkten. Op veel manieren werkte deze formule goed: Er waren veel volwassenen om op de kinderen te letten. Er was een ingebouwd steunsysteem en rollen waren duidelijk gedefinieerd. De kinderen profiterden het meest omdat ze zoveel naaste sociale contacten hadden en liefde ontvingen uit zoveel verschillende richtingen.

Het uitgebreide gezin is vandaag de dag niet meer zo veelvoorkomend in de Amerikaanse samenleving. Vanwege carrièreverplichtingen, kansen en de wens om naar nieuwe plekken te gaan, kiezen steeds minder nieuwgetrouwde paren ervoor of kunnen ze in de buurt van hun ouders of naaste verwanten wonen.

Zonder regelmatig contact met verwanten, moeten ouders en kinderen alternatieve steunsystemen creëren. Een hechte vriendschap met een ander gezin, deelname aan een surrogate- of pleegrootoudersprogramma, of bij Big Brothers of Sisters, kan helpen de ontbrekende banden te vervangen. Voor veel gezinnen zijn kerkelijke activiteiten een bron van steun en hechte vriendschappen. Veel andere gemeenschapsprogramma's zoals jeugd- en buurtactiviteitscentra kunnen ook aan deze behoeften voldoen.

Zelfs als je verwanten verspreid zijn, probeer de gevoel van familie van je kind te versterken door in contact te blijven per telefoon en brieven. Moedig je kind aan om tekeningen te maken voor verwanten, en om zijn eigen brieven te sturen als hij schrijven leert. Ruil foto's uit en maak er een fotoalbum van dat mee groeit met je kind. Als je een taperecorder of videocamera hebt, maak opnames van je gezin als "audio/video-briefjes" om jullie dichter bij elkaar te brengen.

De algehele bedoeling is om de intieme banden van een klein kerngezin in balans te brengen met betekenisvolle contacten met geliefden buiten het directe gezin. De waarden die door deze gezinsrelaties worden bevorderd en gekweekt, zullen belangrijke waarden zijn voor het kind om te modeleren en in zijn leefstijl te integreren wanneer hij groot is. Het model van je gezin van deze waarden versterkt hun belang voor het groeiende kind.