Autoritair, autoritatief, permissief en onbetrokken ouderschap

Elke ouder heeft een iets andere manier van ouderschap. Maar experts hebben deze verschillen in kinderopvoeding geclassificeerd op twee dimensies – eisbaarheid en responsiviteit – wat resulteert in vier duidelijke opvoedstijles. Deze vier opvoedstijles zijn autoritair, autoritatief, permissief en onbetrokken en werden oorspronkelijk besproken door psychologen Eleanor Maccoby en John Martin in een artikel genaamd "Socialization in the Context of the Family". Het artikel was onderdeel van de "Handbook of Child Psychology".

Autoritair ouderschap

Autoritair ouders zijn hoog eisbaar, maar niet hoog responsief. Autoritair ouders kunnen ingrypend of niet-ingrypend zijn. De eerste zijn de soort ouders die waarschijnlijk zeggen: "Doe het op mijn manier omdat ik het zeg!" Autoritair ouders geven orders, en verwachten dat ze gehoorzaamd worden; gehoorzaamheid wordt beloond en ongehoorzaamheid gestraft. Autoritair ouders bieden meestal hoogst geordende thuissituaties, met duidelijk opgegeven gedragsregels. In extreme gevallen kan de autoritaire stijl misbruikelijk worden.

Autoritair ouderschap (Authoritative)

Autoritieve ouders scoren hoog op beide dimensies. Ze zijn ondersteunend in plaats van strafgericht, en neigen ertoe onafhankelijkheid in hun kinderen te waarderen. Autoritatieve ouders geven keuzes en redenen. Sommige psychologen denken dat dit de meest effectieve opvoedstijl is. Er lijkt geen extreem van autoritatief ouderschap te bestaan.

Onbetrokken ouderschap

Onbetrokken ouders scoren laag op beide dimensies. Ze neigen ertoe een "leef en laat leven" filosofie van kinderopvoeding te hebben. Kinderen van onbetrokken ouders mogen doen wat ze willen, maar krijgen geen steun voor wat ze doen. In extreme gevallen kan dit verwaarlozing worden.

Permissief ouderschap

Permissieve ouders zijn hoog responsief maar niet eisbaar. Ze zijn mild, en laten veel gedrag toe dat andere ouders misschien niet toestaan. Ze vermijden vaak confrontatie. Ze kunnen door anderen beschuldigd worden van "verwennen" van hun kinderen. Permissieve ouders geven vaak in op de eisen van kinderen, maar, in tegenstelling tot onbetrokken ouders, steunen ze hun kinderen.

Bestaan deze typen echt?

Mensen in typen classificeren kan nuttig zijn, maar is ook potentieel problematisch. Zowel eisbaarheid als responsiviteit zijn continua, in plaats van categorieën, en ouders kunnen extreme of intermediaire waarden hebben. Bijvoorbeeld, een ouder kan matig eisbaar en extreem responsief zijn, en zo'n ouder zou niet heel goed in een van deze typen passen.